Kærður var úrskurður Landsréttar þar sem leyst var úr ágreiningi A og B við opinber skipti til fjárslita vegna sambúðarslita þeirra. Með hinum kærða úrskurði var hafnað kröfum A um að viðurkennd yrði eignarhlutdeild hans í nánar tilgreindri íbúð og endurgreiðslu vegna útlagðra fjárframlaga, meðal annars vegna ráðstöfunar séreignarsparnaðar hans inn á sameiginlegt lán aðila. Þá var jafnframt fallist á kröfu B um að hjólhýsi skyldi við fjárslitin teljast eign hennar. Með dómi Hæstaréttar var úrskurður Landsréttar staðfestur að öðru leyti en að komist var að þeirri niðurstöðu að við skiptin skyldi taka tillit til 854.373 króna kröfu A vegna ráðstöfunar séreignarsparnaðar hans. Meðal þess sem litið var til var að greiðslurnar hefðu verið bundnar þeirri forsendu að sambúð aðila myndi endast og A öðlast eignarhlut í fasteign B í samræmi við þær.

H höfðaði mál á hendur I og krafðist þess að viðurkennt yrði að I hefði verið óheimilt að binda enda á störf hans á grundvelli greinar 18.4.5 í nánar tilgreindum kjarasamningi. Byggði H á því að ákvæðið væri eftir tilteknar lagabreytingar andstætt lögum. Með héraðsdómi var I sýknað af dómkröfu H en Landsréttur komst að öndverðri niðurstöðu og féllst á viðurkenningarkröfu H. Reisti Landsréttur þá niðurstöðu einkum á því að ekki væri unnt að leggja þá merkingu í umrætt kjarasamningsákvæði að starfslok skyldu verða við tiltekinn aldur. I hélt því fram í greinargerð sinni til Hæstaréttar að hvorugur aðila hefði byggt á því að vafi léki á um túlkun greinar 18.4.5. Í dómi Hæstaréttar kom fram að málsástæðu um þá túlkun kjarasamningsákvæðisins sem lögð hefði verið til grundvallar í hinum áfrýjaða dómi sæi hvergi stað í skriflegum málflutningi aðila í héraði og fyrir Landsrétti. Hana hefði ekki heldur borið á góma við flutning málsins á þeim dómstigum. Var hinn áfrýjaði dómur því ómerktur með vísan til 2. mgr. 111. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála og lagt fyrir Landsrétt að taka málið til löglegrar meðferðar að nýju.

Kærður var úrskurður Landsréttar þar sem máli var vísað frá héraðsdómi á þeim grundvelli að veðskuldabréfasjóðinn V skorti aðildarhæfi og hafnað kröfu V um breytingu á aðild þannig að K, rekstraraðili sjóðsins, kæmi í hans stað. Í málinu var ágreiningur um hvort unnt væri að bæta úr slíkum skorti með tilkynningu um breytta aðild undir rekstri málsins fyrir Landsrétti. Hæstiréttur taldi að af ákvæðum laga nr. 45/2020 um rekstraraðila sérhæfðra sjóða leiddi að K ætti að réttu lagi að eiga aðild að dómsmálum vegna sjóðsins. Í þessum efnum hafi ekki sérstaka þýðingu hvort mál séu rekin samkvæmt XXIV. kafla laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. eða sem almennt einkamál. Ekki var fallist á þá forsendu hins kærða úrskurðar að það kynni að raska grundvelli málsins að nýr aðili kæmi að því á áfrýjunarstigi enda hefði ekki verið bent á hvernig breytingin myndi fela í sér slíka röskun og taldi Hæstiréttur því unnt að breyta aðild fyrir Landsrétti með því að verða við beiðni V um að tilgreina K í hans stað sem varnaraðila þar fyrir réttinum í þingbók og síðar í dómi í málinu. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir Landsrétt að taka málið til efnislegrar meðferðar.

Kærður var úrskurður Landsréttar þar sem dómkröfu um að viðurkennd yrði nánar tiltekin skaðabótaskylda B og C og að rétturinn tæki afstöðu til ákveðinna refsiviðurlaga var vísað frá Landsrétti. Hæstiréttur staðfesti niðurstöðu hins kærða úrskurðar með vísan til forsendna.

Staðfestur var úrskurður Félagsdóms þar sem máli F gegn S var vísað frá dómi.

T og B höfðuðu mál gegn L hf. og kröfðust endurgreiðslu á vöxtum sem þau töldu sig hafa ofgreitt af tveimur verðtryggðum skuldabréfum með breytilegum vöxtum. Skuldabréfin höfðu þau upphaflega gefið út til LÍ hf. í júní 2006 og innt síðustu greiðslur af hendi í júní 2021. Í 2. tölulið skuldabréfanna var samhljóða skilmáli um breytingar á vöxtum. Byggðu T og B á því að hann hefði farið gegn 2. mgr. 6. gr. og 9. gr. þágildandi laga nr. 121/1994 um neytendalán og hann einnig verið ósanngjarn og ógildur samkvæmt 36. og 36. gr. c laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga. Hæstiréttur féllst ekki á málsástæður L hf. um að T og B hefðu glatað rétti til hugsanlegrar endurgreiðslu á grundvelli traustfangsreglna um viðskiptabréf eða vegna tómlætis. Niðurstaða hins áfrýjaða dóms um að skilmálinn hefði ekki fullnægt ákvæðum laga nr. 121/1994 var staðfest enda yrði ekki séð hvernig sæmilega upplýstur og athugull neytandi hefði með fullnægjandi hætti getað ráðið af honum af hvaða tilefni bankinn hygðist breyta samningsvöxtum. Þá var skilmálinn talinn hafa verið til þess fallinn að raska til muna jafnvægi milli réttinda og skyldna samningsaðila T og B í óhag samkvæmt 36. gr. c laga nr. 7/1936 og því ógildur eftir 36. gr. sömu laga. Þar sem upphaflegt vaxtaákvæði bréfanna taldist þrátt fyrir þetta hafa verið gilt kom ekki til álita að T og B gætu byggt fjárkröfu á 1. mgr. 18. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu. Vísað var til þess að vegna ógildis skilmálans hefði L hf. ótvírætt verið óheimilt að byggja ákvarðanir um hækkun samningsvaxta af lánum T og B á honum. Á því tímabili sem kröfur T og B töldust ófyrndar höfðu vextir af lánunum hins vegar í öllum tilvikum verið lægri en þeir sem upphaflega hafði verið samið um. Hæstiréttur leit til þess að eitt meginefni lánasamninganna hefði verið að vextir skyldu vera breytilegir. Var talið að T og B hefðu því mátt hafa ákveðnar væntingar um að L hf. lækkaði samningsvexti samhliða almennri vaxtaþróun, þó þannig að þau hefðu ekki mátt vænta þess að breytingar á samningsvöxtum fylgdu tafarlaust eða nákvæmlega slíkri þróun. Með hliðsjón af málatilbúnaði aðila og gögnum málsins var ekki talið liggja fyrir að vegna hins ólögmæta og ógilda skilmála hefðu þau greitt hærri vexti en þeim bar á umræddu tímabili eða með öðrum hætti orðið fyrir tjóni af þessum sökum. Var því staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um sýknu L hf. af kröfum T og B.