Dómur Hæstaréttar

1. Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Benedikt Bogason, Ása Ólafsdóttir, Karl Axelsson, Sigurður Tómas Magnússon og Skúli Magnússon.

2. Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 21. október 2025. Ákæruvaldið krefst þess að refsing ákærðu verði þyngd en hinn áfrýjaði dómur staðfestur að öðru leyti.

3. Ákærði Jónas krefst þess að hann verði sýknaður af ákæruatriðum í fyrsta kafla ákæru 20. desember 2024 og dæmdur til vægustu refsingar sem lög leyfa vegna þriðja ákærukafla. Til vara krefst hann vægustu refsingar en ella staðfestingar hins áfrýjaða dóms.

4. Ákærðu Elías og Samúel Jói krefjast þess að refsing þeirra verði milduð en til vara staðfestingar hins áfrýjaða dóms.

Ágreiningsefni

5. Með fyrsta kafla ákæru héraðssaksóknara 20. desember 2024 var ákærðu gefið að sök stórfellt fíkniefnalagabrot með því að hafa í félagi um nokkurt skeið fram til miðvikudagsins 2. október sama ár haft í vörslum sínum 2.943,38 grömm af MDMA-kristöllum og 1.781 MDMA-töflu sem ætluð voru til söludreifingar hér á landi í ágóðaskyni og ákærðu geymdu í skrifstofuhúsnæði á nafngreindum stað á höfuðborgarsvæðinu. Í öðrum kafla ákærunnar var ákærða Samúel Jóa gefið að sök fíkniefnalagabrot með því að hafa sama dag haft í vörslum sínum, í sölu- og dreifingarskyni, 153,29 grömm af kókaíni, 5,10 grömm af MDMA, 223,58 grömm af metamfetamíni í kristalsformi, 22 MDMA-töflur og 788 töflur sem innihéldu fíknilyfið brómasólam. Með þriðja kafla ákærunnar var ákærði Jónas sakaður um fíkniefna- og vopnalagabrot með því að hafa sama dag haft í vörslum sínum 4,60 grömm af kókaíni, tvö stunguvopn og tvö höggvopn. Með ákæru 19. nóvember 2024 hafði ákærði Samúel Jói jafnframt verið sóttur til saka fyrir nánar tiltekin umferðarlagabrot og var það mál sameinað málinu vegna ákæru 20. desember sama ár.

6. Með héraðsdómi 12. febrúar 2025 voru ákærðu sakfelldir fyrir brot gegn 173. gr. a almennra hegningarlaga nr. 19/1940 samkvæmt fyrsta kafla ákæru 20. desember 2024, að því frátöldu að ákærðu Elías og Jónas voru ekki taldir hafa gerst sekir um að hafa haft í vörslum sínum MDMA-töflurnar sem þar var vísað til. Með vísan til játningar sinnar var ákærði Samúel Jói sakfelldur fyrir brot samkvæmt öðrum kafla ákærunnar og umferðarlagabrot samkvæmt ákærunni 19. nóvember 2024. Þá var ákærði Jónas sakfelldur fyrir brot samkvæmt þriðja kafla fyrrgreindu ákærunnar. Refsing ákærðu Elíasar og Jónasar var ákveðin fangelsi í tvö ár og sex mánuði en ákærða Samúels Jóa fangelsi í þrjú ár og sex mánuði. Frá refsingunni dróst gæsluvarðhald sem ákærðu höfðu þá sætt frá 3. október þess árs.

7. Héraðsdómi var áfrýjað til Landsréttar að kröfu ákæruvaldsins til refsiþyngingar. Við meðferð málsins þar kröfðust ákærðu Elías og Samúel Jói aðallega refsimildunar en ákærði Jónas einnig sýknu af sakargiftum samkvæmt fyrsta kafla ákæru 20. desember 2024. Laut ágreiningur fyrir réttinum þannig annars vegar að sýknukröfu ákærða Jónasar og hins vegar ákvörðun refsingar.

8. Með hinum áfrýjaða dómi 11. september 2025 var héraðsdómur staðfestur um sakfellingu ákærðu. Hann var einnig staðfestur um refsingu ákærðu Elíasar og Jónasar en refsing ákærða Samúels Jóa milduð í þriggja ára fangelsi.

9. Að beiðni ákæruvaldsins var áfrýjunarleyfi veitt 17. október 2025, með ákvörðun Hæstaréttar nr. 2025-141, á þeim grunni að úrlausn um refsingu kynni að hafa verulega almenna þýðingu í skilningi 4. mgr. 215. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

10. Samkvæmt framangreindu er fyrir Hæstarétti annars vegar deilt um sýknukröfu ákærða Jónasar vegna fyrsta kafla ákæru 20. desember 2024 og hins vegar ákvörðun refsingar.

Helstu málsatvik og málsmeðferð

11. Í kjölfar nafnlausrar ábendingar fann lögregla fíkniefni á millilofti í skrifstofurými í tilgreindu húsi á höfuðborgarsvæðinu. Lögreglan fjarlægði efnin, sem reyndust vera 2.943,38 grömm af MDMA-kristöllum, og kom gerviefnum fyrir í þeirra stað. Miðvikudaginn 2. október 2024 komu ákærðu í húsnæðið og sóttu efnin. Ákærðu Elías og Samúel Jói óku að svo búnu á brott með þau í bifreið þess fyrrnefnda en ákærði Jónas yfirgaf staðinn í annarri bifreið. Ákærðu Elías og Samúel Jói voru handteknir skömmu síðar og var sá síðargreindi þá að fara út úr bifreiðinni með poka sem innihélt gerviefnin en einnig 1.781 MDMA-töflu. Kannaðist lögregla ekki við að töflurnar hefðu verið á milliloftinu. Ákærði Jónas var einnig handtekinn stuttu síðar við heimili sitt. Þá fundust við leit á heimili ákærða Samúels Jóa fíkniefni og við leit á heimili ákærða Jónasar fíkniefni og vopn.

12. Svo sem áður greinir gaf héraðssaksóknari út ákæru vegna málsins 20. desember 2024. Fyrir héraðsdómi játaði ákærði Samúel Jói sök samkvæmt fyrsta kafla ákærunnar, þó með þeim fyrirvara að hann hefði ekki komið með MDMA-töflurnar í fyrrgreint húsnæði fyrr en miðvikudaginn 2. október 2024. Ákærðu Elías og Jónas neituðu báðir sök samkvæmt þessum ákærukafla. Hins vegar játuðu ákærðu Samúel Jói og Jónas sakir samkvæmt öðrum og þriðja kafla ákærunnar. Einnig játaði ákærði Samúel Jói umferðarlagabrot samkvæmt ákæru 19. nóvember sama ár.

13. Í héraðsdómi er gerð nánari grein fyrir framburði ákærðu, vitna og öðrum gögnum málsins, þar á meðal upptöku lögreglu af brotavettvangi og niðurstöðum rannsóknar á tegund, magni og styrk þeirra efna sem hald var lagt á. Þar kemur meðal annars fram að framburður ákærða Samúels Jóa hafi undir rannsókn málsins breyst til hagsbóta meðákærðu. Var það mat héraðsdómara að skýringar hans á breyttum framburði væru ótrúverðugar. Vísað var til þess að framburður ákærðu Elíasar og Jónasar hefði einnig tekið breytingum undir meðferð málsins. Var það niðurstaða héraðsdómara að framburður allra ákærðu væri um margt í ósamræmi við upptöku af vettvangi, skýringar þeirra á misræminu ótrúverðugar og hafið væri yfir skynsamlegan vafa að þeir hefðu allir vitað að pakkinn sem þeir hugðust sækja umræddan dag innihéldi fíkniefni. Teldist því sannað að ákærðu hefðu haft efnin í vörslum sínum um nokkurt skeið fram til 2. október 2024. Hins vegar taldi dómurinn vafa um hvort ákærðu Elías og Jónas hefðu haft vitneskju um 1.781 MDMA-töflu sem fannst við handtöku ákærða Samúels Jóa. Voru þeir sýknaðir af þeim hluta ákærunnar.

14. Í umfjöllun um ákvörðun refsingar var í héraðsdómi vísað til þess að ákærðu hefðu verið sakfelldir fyrir stórfellt fíkniefnalagabrot með vörslum á miklu magni fíkniefna til söludreifingar í ágóðaskyni en háttsemin hefði verið liður í því að koma efnunum í dreifingu. Einnig var litið til þess að þeir hefðu framið brotið í félagi, svo og til sakarferils þeirra. Var við ákvörðun refsingar ákærðu litið til 1., 3., 5. og 6. töluliðar 1. og 2. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga. Að auki hefði ákærði Jónas verið sakfelldur fyrir brot gegn lögum nr. 65/1974 um ávana- og fíkniefni og vopnalögum nr. 16/1998 en ákærði Samúel Jói fyrir brot gegn lögum nr. 65/1974 og umferðarlögum nr. 77/2019. Ákærði Samúel Jói hefði játað brot sín að mestu fyrir dómi og ákærði Jónas brot sín samkvæmt þriðja kafla ákærunnar. Að öðru leyti ættu ákærðu sér engar málsbætur. Í ljósi alls framangreinds, alvarleika brotsins og með vísan til 77. gr. almennra hegningarlaga, hvað varðaði ákærðu Samúel Jóa og Jónas, þótti refsing ákærðu Elíasar og Jónasar hæfilega ákveðin fangelsi í tvö ár og sex mánuði og ákærða Samúels Jóa fangelsi í þrjú ár og sex mánuði.

15. Fyrir Landsrétti krafðist ákæruvaldið þess að refsing ákærðu yrði þyngd. Ákærðu Elías og Samúel Jói kröfðust refsimildunar en til vara staðfestingar héraðsdóms. Af hálfu ákærða Jónasar var hins vegar sem fyrr krafist sýknu af fyrsta kafla ákærunnar en til vara og vegna þriðja kafla hennar refsimildunar. Svo sem áður greinir var sakfelling ákærðu staðfest með hinum áfrýjaða dómi. Með vísan til forsendna héraðsdóms var einnig staðfest niðurstaða hans um refsingu ákærðu Elíasar og Jónasar. Þá var fallist á þau refsiákvörðunarsjónarmið sem héraðsdómur hafði lagt til grundvallar við ákvörðun refsingar ákærða Samúels Jóa en refsing hans á þeim grunni ákveðin fangelsi í þrjú ár.

Helstu röksemdir ákæruvalds og ákærðu

16. Um sakfellingu ákærða Jónasar samkvæmt fyrsta kafla ákæru 20. desember 2024 vísar ákæruvaldið til forsendna hins áfrýjaða dóms. Um ákvörðun refsingar er á því byggt að MDMA og metamfetamín séu amfetamínefni með svipaða efnafræðilega eiginleika en mismunandi uppbyggingu. Hvort tveggja teljist til hættulegra ávana- og fíkniefna. Þá er vísað til magns þeirra efna sem um ræði og ætlaðs markaðsverðs sem hafi verið verulegt. Ákæruvaldið telur með hliðsjón af dómafordæmum að hæfileg refsing fyrir vörslur og sölu á slíku magni af MDMA-kristöllum eigi að vera umtalsvert hærri en ákveðin var með hinum áfrýjaða dómi. Þá beri að líta til þess að ákærði Samúel Jói hafi einnig verið sakfelldur fyrir vörslur á MDMA-töflum og önnur brot.

17. Um sýknukröfu vísar ákærði Jónas til þess að hann hafi frá upphafi neitað sök. Hann hafi ekki vitað af því að fíkniefni væru geymd á umræddum stað eða gefið leyfi fyrir því enda hafi hann ekki haft umráð húsnæðisins. Hann hafi aldrei komið inn í rýmið fyrr en ákærði Samúel Jói hafi komið til þess að ná í efnin en þá hafi verið búið að skipta þeim út fyrir gerviefni og því engin fíkniefni verið þar lengur. Hann hafi því aldrei handfjatlað þau fíkniefni sem fyrsti kafli ákæru 20. desember 2024 taki til eða haft þau í vörslum sínum. Ekkert annað liggi fyrir um aðkomu hans að málinu en að hann hafi verið á staðnum þegar ákærði Samúel Jói kom til að ná í efnin sem hann hafði sjálfur komið þar fyrir. Er vísað til þess að hvorugur meðákærðu hefði haldið því fram að hann hefði verið eigandi efnanna eða vitað af geymslu þeirra á umræddum stað. Varakröfu sína um refsimildun styður ákærði Jónas þeim rökum að aðkoma hans að málinu hafi hvað sem öðru líði verið minniháttar.

18. Af hálfu ákærða Elíasar er lögð á það áhersla að hann hafi játað sinn þátt í vörslum á MDMA-kristöllunum en sá þáttur hafi verið óverulegur. Hann hafi í héraði verið sýknaður af vörslum á MDMA-töflum og ákæruvaldið ekki skotið þeirri niðurstöðu til Landsréttar. Þá hafi þáttur hans í málinu verið takmarkaður við vörslur efnisins um skamman tíma af greiðasemi við vin. Aldrei hafi staðið til af hans hálfu að hagnast á sölu þess.

19. Af hálfu ákærða Samúels Jóa eru ekki gerðar athugasemdir við lýsingu atvika í héraðsdómi og hinum áfrýjaða dómi. Við ákvörðun refsingar verði hins vegar að horfa til þess að móttaka efnanna til vörslu hafi verið eina aðkoma hans að málinu. Hann hafi hvorki komið að ákvörðun um að kaupa efnin né flytja þau til landsins. Á þessum tíma hafi hann sjálfur verið í neyslu og heimili hans notað til þess af honum og öðrum. Efnin sem fundust þar hafi verið til eigin neyslu en ekki sölu. Einnig hafi hann játað sinn þátt í málinu við rannsókn málsins.

20. Um ákvörðun refsingar er af hálfu allra ákærðu vísað til þess að refsing samkvæmt hinum áfrýjaða dómi sé þyngri en leiði af dómaframkvæmd. Hvað sem því líði beri við ákvörðun viðurlaga að horfa til aukinnar þekkingar á skaðsemi þeirra efna sem hér um ræðir, einkum þess að MDMA geti ekki talist sérlega skaðlegt efni samanborið við ýmis önnur ólögleg ávana- og fíkniefni. Framkvæmd dómstóla um önnur og skaðlegri efni geti því ekki átt hér við.

Niðurstaða

Um sýknukröfu ákærða Jónasar

21. Með hinum áfrýjaða dómi var ákærði Jónas sakfelldur fyrir brot samkvæmt fyrsta kafla ákæru 20. desember 2024, það er stórfellt fíkniefnalagabrot með því að hafa í félagi við meðákærðu um nokkurt skeið og fram til 2. október sama ár haft í vörslum sínum 2.943,38 grömm af MDMA-kristöllum. Hins vegar hafði þessi ákærði í héraði verið sýknaður af vörslum á 1.781 MDMA-töflu samkvæmt ákærukaflanum og undi ákæruvaldið þeirri niðurstöðu.

22. Fyrrgreind niðurstaða í hinum áfrýjaða dómi var reist á heildstæðu mati á gögnum málsins, einkum sönnunargildi munnlegs framburðar ákærðu andspænis upptöku í hljóði og mynd af atvikum þegar ákærðu töldu sig vera að sækja fíkniefnin í umrætt sinn. Samkvæmt 2. mgr. 225. gr. laga nr. 88/2008 verður mat Landsréttar á sönnunargildi munnlegs framburðar ekki endurskoðað af Hæstarétti. Í samræmi við það hefur rétturinn ítrekað tekið fram að honum sé þröngur stakkur skorinn við endurskoðun á sönnunarmati Landsréttar að þessu leyti.

23. Með þessum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur um sakfellingu ákærða Jónasar.

Um ákvörðun refsingar

24. Af forsendum hins áfrýjaða dóms verður ráðið að við ákvörðun refsingar hafi ekki verið talin ástæða til að gera sérstaklega upp á milli hlutar hvers og eins ákærðu í broti því sem lýst er í fyrsta kafla ákæru 20. desember 2024, þó þannig að aðeins ákærði Samúel Jói var fundinn sekur um vörslur á 1.781 MDMA-töflu svo sem áður er rakið. Þannig var hafnað þeim framburði þessa ákærða að hann hefði einn verið eigandi 2.943,38 gramma af MDMA-kristöllum og beðið annaðhvort ákærða Elías eða báða meðákærðu sameiginlega um að geyma efnið fyrir sig. Við þessari forsendu hins áfrýjaða dóms sem byggð var á heildstæðu mati á sönnunargögnum málsins, þar á meðal munnlegum framburði fyrir dómi, verður ekki haggað af Hæstarétti. Verður því að leggja til grundvallar að allir ákærðu hafi haft umrætt magn af MDMA-kristöllum í vörslum sínum um nokkurt skeið til 2. október 2024 án þess að nánar liggi fyrir hver stóð að fjármögnun og innflutningi efnisins eða hver þeirra umfram annan hefði notið ágóða af sölu þess.

25. Að þessu frágengnu liggur fyrir að ákærði Samúel Jói er einn sakfelldur fyrir vörslur á 1.781 MDMA-töflu samkvæmt fyrsta kafla ákæru 20. desember 2024. Þá er hann samkvæmt öðrum kafla hennar sakfelldur fyrir fíkniefnalagabrot með vörslum sínum, í sölu- og dreifingarskyni, á 153,29 grömmum af kókaíni, 5,10 grömmum af MDMA, 223,58 grömmum af metamfetamíni í kristalsformi, 22 MDMA-töflum og 788 töflum sem innihéldu fíknilyfið brómasólam. Er hér um að ræða nokkurt magn fíkniefna, þar á meðal metamfetamíns, umfram það sem ætla má að ákærði hefði átt til eigin neyslu. Við þetta bætast umferðarlagabrot hans samkvæmt ákæru 19. nóvember 2024. Í tilviki ákærða Jónasar bætast við þau fíkniefna- og vopnalagabrot sem lýst er í þriðja kafla ákæru 20. desember 2024. Í málinu er ákærði Elías hins vegar einungis sakfelldur fyrir áðurnefnt brot samkvæmt fyrsta kafla ákærunnar.

26. Samkvæmt framangreindu eru allir ákærðu sakfelldir fyrir vörslur á 2.943,38 grömmum af MDMA-kristöllum. Er ekki um það deilt að úr því magni hefði mátt framleiða ríflega 23.000 MDMA-töflur miðað við ætlaðan styrk efnisins í slíkum töflum á markaði. Telst það magn efnis sem hér um ræðir því verulegt og gildir þá einu þótt ekkert sé fram komið um að ákærðu hafi haft framleiðslu slíkra taflna sérstaklega á prjónunum.

27. Fyrir liggur að MDMA er samkvæmt gildandi lögum flokkað sem ávana- og fíkniefni, sbr. 1. mgr. 2. gr. og 6. gr. laga nr. 65/1974, án þess að veitt hafi verið undanþága fyrir sérgreinda notkun þess hér á landi með heimild í 3. mgr. fyrrnefndu greinarinnar. Birtist í þessu sú afstaða löggjafans að efnið sé ávana- og fíkniefni og sem slíkt hættulegt almenningi. Beri því að sporna við framleiðslu, innflutningi og dreifingu þess með refsilögum.

28. Hafa ber í huga að í 6. gr. laga nr. 65/1974 eru talin upp ýmis ávana- og fíkniefni sem kunna að vera sams konar eða eðlislík efnum sem leyfð eru hér á landi samkvæmt ávísun læknis. Í dómaframkvæmd hefur þetta þó ekki verið talið hafa sérstaka þýðingu við ákvörðun refsingar vegna ólögmætrar vörslu slíkra efna í sölu- og dreifingarskyni. Sjónarmið ákærðu um að MDMA sé í reynd hættulítið efni þegar það sé notað í hæfilegum skömmtum í meðferðarskyni undir handleiðslu sérfræðinga geta í þessu ljósi ekki talist þeim til sérstakra málsbóta.

29. Í héraðsdómi var sakaferill ákærðu rakinn og önnur þau atriði sem þýðingu þóttu hafa við ákvörðun refsingar. Var í hinum áfrýjaða dómi vísað til þessara forsendna. Með þeim athugasemdum sem áður eru raktar er fallist á þessi refsiákvörðunarsjónarmið, meðal annars að brot ákærðu gegn 173. gr. a almennra hegningarlaga samkvæmt fyrsta kafla ákæru 20. desember 2024 hafi verið stórfellt. Einnig ber að líta til þess að brotið var unnið með samverknaði allra ákærðu. Standa þá eftir röksemdir ákæruvaldsins um að refsing samkvæmt hinum áfrýjaða dómi hafi verið of væg með hliðsjón af dómaframkvæmd.

30. Þegar sakfellt hefur verið fyrir brot í dómsmáli þarf að fara fram heildstætt mat á hæfilegum viðurlögum með hliðsjón af þeim verknaði sem um er að ræða hverju sinni og atriðum sem lúta að hinum sakfellda. Hlýtur slíkt mat óhjákvæmilega að einhverju marki að kallast á við þekkingu og viðhorf í samfélaginu til eðlis þess brots sem um ræðir, þar á meðal verndarandlagi refsiheimildar og ætluðum skaðlegum áhrifum brots, sbr. til hliðsjónar 1. til 3. tölulið 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga. Leiðir af þessu að yfir lengra tímabil geta orðið hægfara breytingar á framkvæmd dómstóla við ákvörðun refsinga fyrir tiltekna tegund brota án þess að þær verði endilega raktar til breytinga á refsiheimildum. Verður slík þróun ekki talin brjóta gegn þeirri grunnreglu réttarríkisins að sams konar mál hljóti sambærilega úrlausn.

31. Samkvæmt framangreindu getur tilvísun til ákveðinna dóma Hæstaréttar í sambærilegum málum ein og sér ekki ráðið úrslitum við ákvörðun refsingar í tilteknu dómsmáli. Hvað sem því líður er við ákvörðun refsingar mikilvægt að gætt sé samræmis að því leyti sem dómum um sambærileg eða svipuð brot er til að dreifa með það að leiðarljósi að stuðla að fyrirsjáanleika í refsiframkvæmd og jafnræði fyrir lögum, sbr. til dæmis ummæli í 53. lið dóms Hæstaréttar 11. júní 2025 í máli nr. 2/2025.

32. Svo sem áður greinir var ákvörðun Landsréttar um refsingu ákærðu byggð á heildstæðu mati, þar á meðal magni þeirra efna sem sakfellt var fyrir og þess sem taldist sannað um þátt hvers og eins. Þegar þetta er virt en einnig horft til nýlegra dóma Hæstaréttar í sambærilegum málum, sbr. til dæmis dóma Hæstaréttar 20. október 2016 í máli nr. 361/2016, 17. desember 2013 í máli nr. 417/2013 og 17. desember 2009 í máli nr. 249/2009, er refsing ákærðu Elíasar og Jónasar hæfilega ákveðin fangelsi í þrjú ár en ákærða Samúels Jóa fangelsi í þrjú og hálft ár.

33. Að þessu gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur um annað en áfrýjunarkostnað fyrir Landsrétti.

34. Eftir atvikum þykir rétt að ákærðu greiði óskipt einn fjórða hluta áfrýjunarkostnaðar málsins fyrir Landsrétti og Hæstarétti annan en þóknun verjenda sinna en hver þeirra greiði sama hlutfall af þóknun verjanda síns á þessum dómstigum, sem ákveðin er með virðisaukaskatti, svo sem nánar greinir í dómsorði. Að öðru leyti greiðist áfrýjunarkostnaður úr ríkissjóði.

Dómsorð:

Ákærði Samúel Jói Björgvinsson sæti fangelsi í þrjú og hálft ár. Ákærðu Elías Shamsudin og Jónas Shamsudin sæti hvor um sig fangelsi í þrjú ár. Til frádráttar refsingu þeirra komi óslitið gæsluvarðhald þeirra frá 3. október 2024.

Ákærði Samúel Jói greiði einn fjórða hluta málsvarnarlauna verjanda síns fyrir Landsrétti og Hæstarétti, Jóns Egilssonar lögmanns, samtals 2.566.800 krónur.

Ákærði Elías greiði einn fjórða hluta málsvarnarlauna verjanda síns fyrir Landsrétti og Hæstarétti, Leifs Runólfssonar lögmanns, samtals 2.566.800 krónur.

Ákærði Jónas greiði einn fjórða hluta málsvarnarlauna verjanda síns fyrir Landsrétti, Sveins Andra Sveinssonar lögmanns, 1.506.600 krónur, og verjanda síns fyrir Hæstarétti, Jóns Magnússonar lögmanns, 1.060.200 krónur.

Ákærðu greiði óskipt einn fjórða hluta annars áfrýjunarkostnaðar málsins fyrir Landsrétti og Hæstarétti, samtals 561.307 krónur.

Að öðru leyti greiðist áfrýjunarkostnaður málsins fyrir Landsrétti og Hæstarétti úr ríkissjóði.

Hinn áfrýjaði dómur skal að öðru leyti vera óraskaður.