Föstudaginn 11. október 2013.
Nr. 652/2013.	Ákæruvaldið (Einar Laxness aðstoðarsaksóknari) gegn X (enginn)

Kærumál. Kæra. Frávísun máls frá Hæstarétti.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem vísað var frá dómi ákæru á hendur X. Málinu var vísað frá Hæstarétti þar sem kæra ákæruvaldsins var ekki talin uppfylla áskilnað 2. mgr. 193. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála um að í kæru skuli greina frá því á hvaða ástæðum hún sé reist.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Eiríkur Tómasson og Helgi I. Jónsson og Ingveldur Einarsdóttir settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 4. október 2013, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 8. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 4. október 2013, þar sem vísað var frá dómi ákæru lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu 21. janúar 2013 á hendur varnaraðila. Kæruheimild er í t. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.

Varnaraðili hefur ekki látið málið til sín taka fyrir Hæstarétti.

Í skriflegri kæru sóknaraðila til héraðsdómara voru þær kröfur gerðar, sem áður greinir, án þess að gerð væri nokkur grein fyrir þeim ástæðum, sem kæran væri reist á. Samkvæmt 2. mgr. 193. gr. laga nr. 88/2008 skal í skriflegri kæru til héraðsdómara greint frá því hvaða úrskurður sé kærður, kröfu um breytingu á honum og ástæður sem kæran er reist á. Kæra sóknaraðila uppfyllir ekki síðastnefnt skilyrði. Er málinu af þeim sökum vísað frá Hæstarétti, sbr. dóm réttarins 17. febrúar 2009 í máli nr. 74/2009.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.

Úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 4. október 2013.

Hinn 21. janúar 2013 höfðaði ríkissaksóknari mál á hendur þremur einstaklingum.

Fyrsti kafli ákærunnar er á hendur tveimur einstaklingum þar sem ákært er fyrir rán samkvæmt 252. gr. almennra hegningarlaga.

Í 2. lið ákærunnar er ákærða ákærð fyrir hlutdeild í fjársvikum og hylmingu

eins og nánar er lýst í ákæruliðnum. Er háttsemi hennar talin varða við 248. sbr. 20. gr. og 1. mgr. 254. gr. almennra hegningarlaga.

Mál þetta var skilið í sundur og hefur þáttur þeirra tveggja einstaklinga sem ákærðir eru samkvæmt 1. lið ákæru verið lokið með dómi.

Hinn 21. janúar 2013 gaf lögreglustjórinn á höfuðborgarsvæðinu út ákæru á hendur ákærðu þar sem ákært er ,,fyrir fjársvik með því að hafa, mánudaginn 1. október 2012, mælt sér mót við A utan við [...] í [...] í því skyni að ná fjármunum af honum en X hafði fyrr um kvöldið verið í samskiptum við hann á vefsíðunni einkamal.is og boðið honum vændi gegn greiðslu fjármuna. Fjársvikin framkvæmdi hún með þeim hætti að hún óskaði eftir að hann myndi greiða henni kr. 20.000.- í reiðufé í gegnum glugga á bifreið hans en eftir að hann hafði reitt fjárhæðina fram tók hún til fótanna og hljóp á brott.“

Málin voru sameinuð.

Verjandi ákærðu krefst frávísunar beggja ákæruliðanna á hendur ákærðu. Verjandinn vísar til þess að eina ástæða þess að hún sé undir ákæru fyrir fjársvik sé sú að ákærða hafi ekki innt af hendi þá kynlífsþjónustu sem brotaþoli hafði væntingar um. Þá nefnir verjandinn að svikin sem lýst er í ákæru, séu málavextir þar réttir, njóti ekki verndar refsivörslukerfisins. Refsivörslukerfið geti ekki styrkt og stutt viðskipti um glæpi sem alvarlegastir mega teljast.

Verjandinn reifaði að mestu sömu sjónarmið varðandi frávísun sakarefnis í ákærunni 21. janúar 2013.

Ákærandinn andmælir frávísunarkröfunni og krefst efnisdóms.

Niðurstaða

Með ákæru ríkissaksóknara dags. 21. janúar 2013 er ákærðu gefin að sök hlutdeild í fjársvikum, sbr. 1. lið ákærunnar þar sem ákært er fyrir rán. Hins vegar er ákærðu einnig gefin að sök hylming samkvæmt þeirri ákæru.

Engin haldbær rök hafa verið færð fram sem leiða eiga til frávísunar þessa sakarefnis og er frávísun hafnað.

Ákærða var 16 ára gömul er atburðurinn sem um getur í ákæru lögreglustjórans dagsettri 21. janúar 2013 átti sér stað. Sé lýsing ákærunnar rétt er ljóst að um svik var að ræða af hálfu ákærðu. Ástæðan er sú að hún efndi ekki kynlífsviðskiptin.

Samkvæmt 206. gr. almennra hegningarlaga varðar það sektum eða fangelsi allt að einu ári að greiða fyrir vændi. Viðsemjandi ákærðu framdi því refsiverðan verknað með vændiskaupunum en háttsemi ákærðu í þeim er ekki saknæm.

Það er mat dómsins að vændiskaup viðsemjanda ákærðu, sem var barn að aldri, njóti ekki réttarverndar 248. gr. almennra hegningarlaga þótt um vændiskaupin hafi farið eins og lýst er í ákærunni. Vændiskaupandinn gat ekki vænst verndar refsivörslunnar þótt um viðskiptin hafi farið eins og lýst er í ákærunni. Önnur skýring á efni 248. gr. almennra hegningarlaga leiddi til þess að eini möguleiki ákærðu til að losna frá refsiábyrgð hafi verið sá að standa við kynlífsþjónustuna sem um ræðir. Að mati dómsins er sú niðurstaða ótæk.

Með vísan til alls þessa ber að vísa ákæru lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu, dags. 21. janúar 2013 frá dómi.

Þóknun verjandans, Jóns Bjarna Kristjánssonar héraðsdómslögmanns,  bíður efnisdóms í málinu.

Einar E. Laxness aðstoðarsaksóknari flutti málið fyrir ákæruvaldið.

Guðjón St. Marteinsson héraðsdómari kveður úrskurðinn.

Úrskurðarorð:

Ákæru lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu, dagsettri 21. janúar 2013, er vísað frá dómi.