Ákvörðun Hæstaréttar

1. Samkvæmt 4. mgr. 16. gr. laga nr. 50/2016 um dómstóla standa að ákvörðun þessari hæstaréttardómararnir Benedikt Bogason, Ingveldur Einarsdóttir og Sigurður Tómas Magnússon.

2. Með beiðni 14. maí 2021 leitar A leyfis Hæstaréttar til að kæra úrskurð Landsréttar 29. apríl sama ár í málinu nr. 219/2021: A gegn B, á grundvelli 5. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989 um aðför, sbr. 2. mgr. 167. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Gagnaðili leggst gegn beiðninni.

3. Mál þetta lýtur að kröfu gagnaðila um að dóttir aðila verði tekin úr umráðum leyfisbeiðanda og afhent gagnaðila með beinni aðfarargerð. Gagnaðili reisir kröfu sína á 11. gr. laga nr. 160/1995 um viðurkenningu og fullnustu erlendra ákvarðana um forsjá barna, afhendingu brottnuminna barna o.fl. Með úrskurði 22. mars 2021 tók héraðsdómur kröfu gagnaðila til greina og staðfesti Landsréttur þá niðurstöðu með áðurnefndum úrskurði. Vísaði Landsréttur til þess að dóttir aðila hefði verið búsett í [...] þegar hald hófst og til úrskurðar stjórnvalds í [...] 27. janúar 2021 um að gagnaðili skyldi fara með forsjá hennar til bráðabirgða þar til endanlegur samningur eða ákvörðun um forsjá lægi fyrir. Þá væri það hlutverk [...] yfirvalda samkvæmt lögum nr. 160/1995 að taka afstöðu til ágreinings aðila um forsjá stúlkunnar og lögheimili hennar. Loks stæði 3. töluliður 12. gr. sömu laga því ekki í vegi að stúlkan yrði afhent gagnaðila.

4. Leyfisbeiðandi byggir á því að kæruefnið hafi verulegt fordæmisgildi auk þess sem niðurstaða Landsréttar sé bersýnilega röng að efni til. Hún byggir á því að Landsréttur hafi lagt rangt mat á hvar dóttir aðila hafi átt búsetu í skilningi laga nr. 160/1995. Í málinu sé tekist á um gildi tímabundinna og staðfestra samninga um flutning lögheimilis og búsetu barna milli landa og möguleika til að framfylgja þeim. Fái niðurstaða Landsréttar að standa óhögguð sé réttarstaða foreldra sú að slíkir samningar hafi lítið sem ekkert gildi. Þá telur hún niðurstöðu Landsréttar fara gegn dómi Hæstaréttar 4. júní 2015 í máli nr. 369/2015.

5. Að virtum gögnum málsins er ekki unnt að líta svo á að kæruefnið hafi fordæmisgildi umfram dómsúrlausnir sem áður hafa gengið þannig að fullnægt sé skilyrðum 2. málsliðar 2. mgr. 167. gr. laga nr. 91/1991. Þá eru ekki efni til að beita heimild 3. málsliðar 2. mgr. sömu lagagreinar í málinu. Beiðninni er því hafnað.