Fimmtudaginn 8. mars 2007.
Nr. 445/2006.	Gullhamrar ehf. (Ólafur Thóroddsen hdl.) gegn Reykjavíkurborg (Vilhjálmur H. Vilhjálmsson hrl.)

 

Skaðabætur. Stjórnsýsla. Sveitarstjórn.

G ehf. var úthlutað lóð í iðnaðarhverfi til að byggja veitingahús í mars 2001 í samræmi við umsókn þar sem meðal annars kom fram að ,,full veitinga og vínveitingaleyfi þyrftu að vera veitt á veitingarekstur þann sem þar muni fara fram.“ Áður en húsið var tekið í notkun var sótt um leyfi til R til áfengisveitinga og óskað eftir heimild til að veita áfengi til kl. 1 að nóttu, en þó til kl. 5:30 aðfaranætur laugardaga, sunnudaga og almennra frídaga. Borgarráð R samþykkti aðeins að heimildin skyldi gilda til kl. 3 aðfaranætur síðastnefndra daga og var sú afstaða í samræmi við málsmeðferðarreglur þess vegna vínveitingaleyfa frá 30. mars 1999 með áorðnum breytingum. Talið var að skilja yrði kröfu G ehf. þannig að leitað væri viðurkenningar á skaðabótaskyldu R vegna tjóns, sem hann hefði bakað félaginu með því að úthluta því lóð, sem sótt hefði verið um með fyrrgreindum áskilnaði um ,,full veitinga og vínveitingaleyfi“ sem R hefði aldrei getað heimilað vegna ákvæða fyrrnefndra málsmeðferðarreglna. Vísað var til þess að samkvæmt 8. gr. umræddra málsmeðferðarreglna, eins og þær hljóðuðu þegar G ehf. fékk úthlutað lóðinni, hefði ekki verið ráðgert að R veitti heimild til rýmri afgreiðslutíma áfengis en til kl. 1 að nóttu, en þó til kl. 3 aðfaranætur laugardaga, sunnudaga og almennra frídaga. Hefði leyfið, sem G ehf. fékk til áfengisveitinga, veitt honum slíka heimild. Jafnvel þó litið yrði svo á að fyrrnefndur áskilnaður í umsókn G ehf. um lóðina hefði eitthvert slíkt gildi, sem hann héldi fram, gæti hann ekki með réttu borið því við að áskilnaðurinn hefði náð lengra en þessu næmi. Þegar af þeirri ástæðu var R sýknað af kröfu hans.   

 

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Gunnlaugur Claessen, Garðar Gíslason, Hrafn Bragason, Jón Steinar Gunnlaugsson og Markús Sigurbjörnsson.

Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 16. ágúst 2006. Hann krefst þess að „viðurkennt verði, að stefnda beri að bæta áfrýjanda tjón, sem hann hafi orðið fyrir og á hann sé fallandi vegna mistaka stefnda við úthlutun á lóðinni nr. 2-6 við Þjóðhildarstíg í Reykjavík og útgáfu leyfis til byggingar tveggja hæða veitingahúss þar.“ Þá krefst áfrýjandi málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti.

Stefndi krefst staðfestingar héraðsdóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.

Eins og nánar greinir í hinum áfrýjaða dómi leitaði Veitingamaðurinn ehf. eftir því við stefnda með bréfi 23. mars 1999 að fá úthlutað lóð í iðnaðarhverfi í Grafarholti til að byggja veitingahús. Félagið ræki svokallað veislu- og iðnaðareldhús í eigin húsnæði á tilteknum stað í Kópavogi og veislusal að Hallveigarstíg 1 í Reykjavík, en stefnt væri að því að sameina þennan rekstur á einum stað. Tekið var fram í bréfinu að „full veitinga og vínveitingaleyfi þurfa að vera veitt á veitingarekstur þann sem þar mun fara fram.“ Veitingamaðurinn ehf. og áfrýjandi beindu síðan sameiginlegri tilkynningu til stefnda 26. janúar 2000 um að þeir óskuðu eftir að áfrýjandi kæmi í stað fyrstnefnda félagsins sem umsækjandi um lóð. Stefndi tilkynnti áfrýjanda 7. mars 2000 að samþykkt hefði verið að úthluta honum byggingarrétti á lóð að Þjóðhildarstíg 2-6. Honum var síðan veitt byggingarleyfi 14. ágúst 2001 til að reisa á lóðinni veitingahús á tveimur hæðum, samtals 3319 m² að stærð, og var lóðarleigusamningur gerður 17. janúar 2002. Eftir gögnum málsins virðist áfrýjandi hafa gert leigusamning við Veitingahúsið Þjóðhildarstíg 2 ehf. um húsið áður en það var tekið í notkun og það félag sótt síðari hluta árs 2004 um leyfi stefnda til áfengisveitinga. Mun þar hafa verið leitað eftir heimild til að veita áfengi til kl. 1 að nóttu, en þó til kl. 5.30 aðfaranætur laugardaga, sunnudaga og almennra frídaga. Að fengnum umsögnum, sem skylt var að leita samkvæmt 14. gr. áfengislaga nr. 75/1998, samþykkti borgarráð stefnda 19. nóvember 2004 að veita félaginu leyfi til áfengisveitinga til kl. 1 að nóttu aðra daga en aðfaranætur laugardaga, sunnudaga og almennra frídaga, en þá skyldi heimildin gilda til kl. 3. Afstaða stefnda til umsóknarinnar var reist á því að þessi afgreiðslutími áfengis væri í samræmi við 8. gr. málsmeðferðarreglna borgarráðs vegna vínveitingaleyfa frá 30. mars 1999 með áorðnum breytingum, en undantekningarheimild til rýmri afgreiðslutíma, sem sóst hafði verið eftir, væri á miðsvæðum, iðnaðarsvæðum, hafnarsvæðum og athafnasvæðum háð því skilyrði að íbúðir væru ekki innan við 100 m frá veitingastað, sem ekki væri fullnægt hér. Veitingahúsið Þjóðhildarstíg 2 ehf. fékk útgefið almennt leyfi til áfengisveitinga í samræmi við þessa samþykkt borgarráðs. Félagið kærði 4. janúar 2005 samþykktina til úrskurðarnefndar um áfengismál, þar sem hún var staðfest 15. mars sama ár.

Áfrýjandi höfðaði mál þetta með stefnu 5. desember 2005. Í ljósi málatilbúnaðar hans verður að skilja fyrrgreinda dómkröfu þannig að hann leiti með henni viðurkenningar á skaðabótaskyldu stefnda vegna tjóns, sem hann hafi bakað áfrýjanda með því að úthluta honum lóð, sem sótt hafi verið um með fyrrgreindum áskilnaði um að „full veitinga og vínveitingaleyfi“ þyrftu að fást til rekstrarins. Í greinargerð áfrýjanda fyrir Hæstarétti segir að krafa hans sé reist á því „að stefndi hvorki geti heimilað né hafi nokkru sinni getað heimilað fyllsta opnunartíma til áfengisveitinga á Þjóðhildarstíg 2 vegna ákvæða í fyrri og núgildandi málsmeðferðarreglum um fjarlægð frá næstu íbúðabyggð, meðan þær reglur eru í gildi.“

Borgarráð stefnda setti 30. mars 1999 áðurnefndar málsmeðferðarreglur vegna vínveitingaleyfa og voru samkvæmt gögnum málsins gerðar breytingar á þeim fimm sinnum fram til 23. mars 2004. Samkvæmt málflutningi áfrýjanda fyrir Hæstarétti ber hann ekki brigður á að stefnda hafi verið heimilt samkvæmt 14. gr. áfengislaga, sbr. 5. gr. reglugerðar nr. 177/1999 um smásölu og veitingar áfengis, að setja slíkar almennar reglur, þar sem meðal annars er kveðið á um mismunandi leyfilegan afgreiðslutíma áfengis eftir staðsetningu og umhverfi einstakra veitingahúsa. Í 8. gr. reglnanna, eins og þær hljóðuðu 7. mars 2000 þegar áfrýjandi fékk úthlutað lóðinni að Þjóðhildarstíg 2-6, var ekki ráðgert að stefndi veitti heimild til rýmri afgreiðslutíma áfengis en til kl. 1 að nóttu, en þó til kl. 3 aðfaranætur laugardaga, sunnudaga og almennra frídaga. Leyfið, sem áfrýjandi fékk í nóvember 2004 til áfengisveitinga, veitti honum slíka heimild. Jafnvel þótt litið yrði svo á að fyrrgreindur áskilnaður í umsókn áfrýjanda um lóðina hefði eitthvert slíkt gildi, sem hann heldur fram, getur hann ekki með réttu borið því við að áskilnaðurinn hafi náð lengra en þessu nemur. Þegar af þessari ástæðu verður niðurstaða hins áfrýjaða dóms staðfest.

Áfrýjandi verður dæmdur til að greiða stefnda málskostnað fyrir Hæstarétti eins og nánar greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Héraðsdómur skal vera óraskaður.

Áfrýjandi, Gullhamrar ehf., greiði stefnda, Reykjavíkurborg, 300.000 krónur í málskostnað fyrir Hæstarétti.

 

                                                                                                                 

Dómur Héraðsdóms Reykjavíkur 1. júní 2006.

Mál þetta, sem dómtekið var 23. maí 2006, er höfðað fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur af Gullhömrum ehf., kt. 431299-2759, Þjóðhildarstíg 2-6, Reykjavík, gegn Reykjavíkurborg, kt. 530269-7609, Ráðhúsinu, Reykjavík, með stefnu sem birt var 7. desember 2005.

Dómkröfur stefnanda eru „að viðurkennt verði með dómi, að stefnda beri að bæta stefnanda tjón, sem hann hefur orðið fyrir og er áframhaldandi að verða fyrir, vegna handvammar og vanrækslu stefnda við úthlutun til stefnanda á lóðinni Þjóðhildarstíg 2-6, Reykjavík til að reisa þar veitingahús og einnig vegna handvammar og vanrækslu stefnda við útgáfu byggingarleyfis fyrir sérhannað veitingahús á lóðinni, en hvorttveggja var bundið áskilnaði stefnanda um, að veitingarekstur þar nyti fullra réttinda, en andstætt málsmeðferðarreglum, sem stefndi hafði sjálfur sett, og nánar er rakið í lýsingu á máls-atvikum og málsástæðum.“  Þá er krafist málskostnaðar að viðbættum virðisaukaskatti.

Dómkröfur stefnda eru að stefndi verði sýknaður af öllum kröfum stefnanda í máli þessu og að honum verði tildæmdur málskostnaður samkvæmt mati dómsins.

Helstu málavextir eru að Veitingamaðurinn ehf. sótti um lóð hjá Reykjavíkurborg í iðnaðarhverfi í Grafarholti til að byggja 2000-2500 fm veitingahús fyrir starfsemi sína með bréfi dags. 23. mars 1999.  Í bréfinu er greint frá því að félagið hafi undanfarin ár haft með höndum rekstur veislu- og iðnaðareldhúss í 600 fm eigin húsnæði að Smiðjuvegi 14 í Kópavogi ásamt 900 fm veislusal að Hallveigarstíg 1 (Iðnaðarmannahúsinu) undir nafninu „Gullhamrar“.  Þá segir að tilgangur byggingar nýs húss sé að sameina þennan rekstur á einn stað í úthverfi borgarinnar og að full veitinga- og vínveitingaleyfi þurfi að vera veitt til veitingarekstrar þess sem þar muni fara fram.

Með bréfi 26. janúar 2000 til Borgarverkfræðingsins í Reykjavík fór stefnandi ásamt Veitingamanninum ehf. þess á leit að stefnandi mætti verða aðili að áður sendri umsókn í stað Veitingamannsins ehf.

Í bréfi borgarstjórans í Reykjavík til stefnanda 7. mars 2000 er því lýst m.a. að á fundi borgarráðs sama dag hafi verið samþykkt að úthluta Gullhömrum ehf. byggingarrétti á lóð nr. 2-6 við Þjóðhildarstíg.  Stærð lóðarinnar sé u.þ.b. 6.170 m² og verð byggingarréttar 15.100.000 kr.  Greint er frá því að hámarksstærð húss sé 2.000 m².  Í bréfinu segir að um lóðirnar gildi almennir úthlutunarskilmálar, gefnir út af borgarverkfræðingi í nóvember 1999, og deiliskipulagsskilmálar fyrir atvinnulóðir í Grafarholti.  Þá er athygli vakin á því að litið sé á greiðslu gatnagerðargjalds sem viðurkenningu lóðarhafa á því að hann hafi kynnt sér ítarlega alla skilmála sem varða lóðina og að hann hafi ennfremur samþykkt að hlíta þeim.

Á afgreiðslufundi byggingarfulltrúans í Reykjavík 14. ágúst 2001 var samþykkt umsókn stefnanda um leyfi til að byggja tveggja hæða veitingahús eins og þar greinir.  Samþykktin var gerð með áskilnaði um lokaúttekt byggingarfulltrúa, samþykki heilbrigðiseftirlits og samþykki Vinnueftirlits ríkisins.  Með skriflegri yfirlýsingu borgarstjórans í Reykjavík 17. janúar 2002 var stefnandi síðan lýstur leigjandi lóðarinnar, Þjóðhildarstígur nr. 2-6, með þar til greindum skilmálum.

Upplýst er að veitingahúsið Þjóðhildarstígur 2 ehf. tók á leigu umrætt húsnæði stefnanda fyrir veitingastarfsemi og sótti um leyfi til áfengisveitinga þar.  Almennt leyfi til áfengisveitinga í veitingahúsinu var gefið út 18. nóvember 2004 og heimilaðar áfengisveitingar til kl. 01:00 alla daga, þó til kl. 03:00 aðfaranætur laugardaga, sunnudaga og almennra frídaga, en synjað umsókn félagsins um veitingatíma áfengis til kl. 05:30 aðfaranætur laugardaga, sunnudaga og almennra frídaga.

Veitingahúsið Þjóðhildarstígur 2 ehf. kærði ákvörðun borgarráðs til úrskurðarnefndar um áfengismál með bréfi 4. janúar 2005.  Vísað var til þess að kærandi hefði óskað eftir að fá heimild til vínveitinga til kl. 05.30 aðfaranætur laugardaga, sunnudaga og almennra frídaga og krafðist félagið þess að ákvörðun borgaráðs yrði felld úr gildi hvað þetta varðaði og nefndin heimilaði veitingahúsinu vínveitingar til kl. 05.30 umræddar nætur.  Nefndin úrskurðaði 15. mars 2005 að ákvörðun borgarráðs frá 18. nóvember 2004 um synjun leyfis til áfengisveitinga til kl. 05.30 aðfaranætur laugardaga, sunnudaga og almennra frídaga til veitingahússins Þjóðhildastígs 2 ehf. skyldi standa óröskuð.

Stefnandi byggir á því að hann hafi orðið fyrir tjóni vegna framangreindrar ákvörðunar borgarráðs um að fallast ekki á að heimila veitingahúsinu vínveitingar til kl. 05.30 aðfaranætur laugardaga, sunnudaga og almennra frídaga.  Vísað er til þess að stefnandi hafi reist, innréttað og tækjavætt hús sérhannað fyrir veitingastarfsemi eftir ýtrustu kröfum á þeim veitingamarkaði sem hér um ræðir.  Tálmar á þeirri starfsemi umfram þá sem samkeppnisaðilar búa við felli arð af fjárfestingu hans og  skipti þá engu, hvort hann annist um daglegan rekstur sjálfur eða leigi aðstöðuna út.  Fjárhæð leigu taki mið af þeirri arðsemi sem reksturinn geti skilað.  Bent er á að stefnandi hafi gengið inn í umsókn um lóð til Reykjavíkurborgar þar sem skýrt hafi verið tekið fram að full veitinga- og vínveitingaleyfi þyrfti að veita á veitingarekstur sem þar myndi fara fram og hafi sú afstaða verið áréttuð í bréfi 26. janúar 2000.  Stefndi hafi heimilað aðilaskiptin að umsókninni án athugasemda og verið kunnugt um forsendur stefnanda.  Veitt hafi verið leyfi fyrir byggingu tveggja hæða veitingahúss og það sérstaklega tekið fram í hvaða skyni byggingin yrði reist og til hverra nota.

Byggt er á því að stefndi hafi gagngert úthlutað stefnanda lóð fyrir veitingarekstur og heimilað byggingu veitingahúss og verið kunnugt um allar forsendur stefnanda í þeim efnum.  Stefndi sé stjórnvald í víðtækum skilningi með margar stofnanir og víðtæka sérfræðiþekkingu.  Stefnda beri að gæta samræmis í störfum sínum þannig að sérstök ákvörðun, sem tekin sé í þágu einstaklings eða félags og á grundvelli forsendna hans, skarist ekki á við almennar reglur.  Þetta hafi stefndi ekki gert heldur úthlutað stefnanda lóð og heimilað byggingu í sérhæfðu skyni og sem stefnda var kunnugt um að stefnandi batt við ákveðnar forsendur, en andstætt almennum málsmeðferðarreglum sem stefndi hafði áður sett.

Stefnandi áréttar að stefndi hafi í raun tekið sértæka og ívilnandi ákvörðun í þágu stefnanda og verið kunnugt um forsendur og áætlanir stefnanda.  Stefnandi hafi þannig mátt ætla að þetta gengi eftir og því hagað fjárfestingum sínum og áætlunum í samræmi við það enda þótt þessi sértæka og ívilnandi ákvörðun stefnda hafi verið andstæð þeim málsmeðferðarreglum sem stefndi hafði sjálfur sett.  Tjón stefnanda stafi af þessari vanrækslu eða handvömm stefnda, en stefnandi hafi uppfyllt og farið að öllum ákvæðum um búnað og öryggi og verði tjón hans í engu rakið til hans sjálfs.  Ábyrgðin liggi hjá stefnda vegna stöðu hans sem stjórnvalds sem bæði taki sértækar ákvarðanir og setji almennar reglur og beri að gæta þess að þetta tvennt skarist ekki.

Stefnandi vísar til þess að hann hafi orðið fyrir tjóni af völdum stefnda og fyrirsjáanlegt sé að stefnandi muni verða fyrir áframhaldandi tjóni.  Einkum vegna þess síðarnefnda kjósi hann að reka mál þetta samkvæmt ákvæðum og heimild í 2. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 og sækja dóm um viðurkenningu á því að hann eigi bótarétt á hendur stefnda.

Stefndi byggir á því að stefnanda hafi mátt vera ljóst að sérhæft starfsleyfi á hverjum tíma skuli vera í samræmi við þær reglur sem löglega eru settar um viðkomandi starfsemi.  Hinn 1. júlí 1998 hafi gengið í gildi áfengislög nr. 75/1998.  Með þeim hafi útgáfa leyfa til áfengisveitinga flust til sveitarfélaga, en leyfisveitingar hafi áður verið í höndum lögreglustjóra og sýslumanna.

Hinn 17. mars 1999 hafi verið gefin út reglugerð nr. 177/1999 um smásölu og veitingar áfengis.  Samhliða þeirri reglugerð hafi verið gerð breyting á reglugerð um löggæslu á skemmtunum og um slit á skemmtunum og öðrum samkvæmum nr. 587/1987.  Samkvæmt þeirri breytingu fari það eftir ákvörðun sveitarstjórnar hvenær skemmtun, sem fram fer á veitingastað, sem leyfi hefur til áfengisveitinga, skuli slitið.

Sveitarfélög hafi vald til að ákveða heimilan veitingatíma áfengis, sbr. 1. mgr. 14. gr. áfengislaga nr. 75/1998 og reglugerð nr. 177/1999 um smásölu og veitingar áfengis.  Hafi þau því heimild til að setja almennar reglur um þessi efni og breyta þeim telji þau þörf á því, enda fullnægi ákvarðanir þeirra kröfum um málefnaleg sjónarmið og vönduð vinnubrögð.

Í framhaldi af útgáfu reglugerðar nr. 177/1999 hafi borgarráð samþykkt málsmeðferðarreglur vegna vínveitingaleyfa á fundi sínum 30. mars 1999.  Í máls-meðferðarreglum með síðari breytingum sé heimilum veitingatíma áfengis á mismunandi skipulagssvæðum borgarinnar sett mörk.  Í 1. mgr. 8. gr. núgildandi málsmeðferðar-reglna komi fram meginreglan um veitingatíma áfengis, þ.e. frá kl. 11:00 til 01:00, þó til kl. 03:00 aðfaranætur laugardaga, sunnudaga og almennra frídaga.  Fjallað sé um undantekningar frá þeirri meginreglu í 3. mgr. 8 gr. reglnanna, en í b-lið segi að á miðsvæðum, iðnaðarsvæðum, hafnarsvæðum og athafnasvæðum megi heimila veitingatíma áfengis til kl. 01:00 alla daga, þó til kl. 05:30 aðfaranótt laugardaga, sunnudaga eða almenns frídags, enda séu ekki íbúðir innan við 100 metra radíus frá viðkomandi stöðum.  Þetta ákvæði sé sett til að vernda hagsmuni íbúa í næsta nágrenni við þá staði sem um ræðir hverju sinni.  Reglur þessar séu settar samkvæmt 5. gr. reglugerðar nr. 177/1999 um smásölu og veitingar áfengis, þar sem sveitarstjórnum sé falið að ákveða heimilan veitingatíma áfengis á veitingastöðum í sínu umdæmi, sbr. IV. kafla áfengislaga nr. 75/1988.  Enginn vafi leiki á um gildi fyrrgreindra málsmeðferðarreglna sem eigi sér lögmæta og málefnalega stoð.  Hafi úrskurðarnefnd um áfengismál oftar en einu sinni staðfest gildi þeirra.

Eins og áður er getið hafi borgarráð synjað umsókn frá veitingahúsinu Þjóðhildarstíg 2 ehf. um veitingatíma áfengis til kl. 05:30 aðfaranætur laugardaga, sunnudaga og almennra frídaga 18. nóvember 2004.  Veitingahúsið sé staðsett á svæði sem skilgreint sé sem miðsvæði M6 samkvæmt aðalskipulagi Reykjavíkur 2001-2004.  Í næsta nágrenni við veitingahúsið sé íbúðarhúsnæði, þ.e. í tæplega 35 metra fjarlægð.  Við afgreiðslu málsins hafi m.a. legið fyrir umsagnir lögbundinna umsagnaraðila um umsókn veitingahússins.  Í umsögnum Umhverfis- og heilbrigðisstofu, lögreglustjórans í Reykjavík og skipulags- og byggingarsviðs hafi verið lagst gegn því að áfengisveitingaleyfi yrði veitt til kl. 05:30 um helgar eins og sótt hafði verið um.

Við mat á umsókn veitingahússins hafi m.a. verði horft til staðsetningar veitingahússins, m.t.t. fyrrgreinds ákvæðis í málsmeðferðarreglum um að nálægð við íbúðabyggð skuli vera a.m.k. 100 metrar.  Einnig hafi verið litið til fyrrgreindra umsagna lögbundinna umsagnaraðila.  Þá hafi umsókn kæranda verið metin út frá jafnræðisreglu og meðalhófsreglu stjórnsýslulaga sem og grenndarhagsmuna íbúa í næsta nágrenni við veitingahúsið.

Greint er frá því að við mat á framangreindri umsókn hefði m.a. verið horft til meðalhófsreglu stjórnsýslulaga.  Veitingahúsið standi mjög nálægt íbúðabyggð.  Hvorki væri sanngjarnt né réttlætanlegt m.t.t. hagsmuna nágranna þess, sem málsmeðferðar-reglum um vínveitingaleyfi er m.a. ætlað að vernda, að fallast á kröfu veitingahússins, ekki síst í ljósi þess að um nýjan stað væri að ræða og engin reynsla komin af starfsemi þess þar.  Þá yrði auk þess að horfa til þess að útgefið leyfi hafi verið veitt til reynslu í eitt ár með gildandi skilmálum.  Hins vega hefði við útgáfu leyfisins verið leitast við að taka tillit til hagsmuna veitingahússins með hliðsjón af aðstæðum og öðrum þeim atriðum sem raktar voru.

Ályktunarorð:  Stefnandi byggir á því að stefnda hafi verið kunnugt um að forsenda þess að stefnandi sótti um lóð í iðnaðarhverfi í Grafarholti hafi verið að fullt vínveitingaleyfi fengist fyrir veitingahús er þar yrði rekið, en með því að stefndi hafi synjað umsókn frá veitingahúsinu um veitingatíma áfengis til kl. 05:30 aðfaranætur laugardaga, sunnudaga og almennra frídaga, hafi stefndi valdið honum bótaskyldu tjóni til frambúðar.  Ekki verður á þetta fallist.

Borgarráð er opinber stofnun er starfar samkvæmt ákveðnum reglum sem opinberlega liggja fyrir.  Væntingar stefnanda um að veitingahús, er rekið yrði í húsnæði sem reist yrði á lóðinni að Þjóðhildarstíg 2-6, fengi leyfi til að veita áfengi til kl. 05:30 aðfaranætur laugardaga, sunnudaga og almennra frídaga, fá því ekki breytt.  Skortur á fortakslausri höfnun borgarráðs á sínum tíma á tilmælum Veitingamannsins ehf. frá því í mars 1999 um svokallað fullt vínveitingaleyfi fyrir veitingahús þar á staðnum er ekki ígildi loforðs um að leyfið yrði veitt andstætt reglu um 100 metra fjarlægð vínveitingahúsa frá íbúðarhúsnæði.

Samkvæmt framangreindu verður stefndi sýknaður af kröfum stefnanda.

Stefnandi verður dæmdur til að greiða stefnda málskostnað eins og í dómsorði segir.

Páll Þorsteinsson héraðsdómari kveður upp dóminn.

DÓMSORÐ:

Stefndi, Reykjavíkurborg, er sýkn að kröfum stefnanda, Gullhömrum ehf., í máli þessu.

Stefnandi greiði stefnda 200.000 krónur í málskostnað.