Miðvikudaginn 9. september 2009.
Nr. 505/2009.	Lögreglustjórinn á höfuðborgarsvæðinu (Jón H. B. Snorrason saksóknari) gegn Eiríki Péturssyni (Vilhjálmur H. Vilhjálmsson hdl.)

 

Kærumál. Bráðabirgðasvipting ökuréttar.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var að fella niður ákvörðun lögreglustjóra um að svipta E ökurétti til bráðabirgða.

 

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ólafur Börkur Þorvaldsson og Jón Steinar Gunnlaugsson og Viðar Már Matthíasson settur hæstaréttardómari.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru móttekinni af Héraðsdómi Reykjavíkur 31. ágúst 2009, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 4. september sama ár. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 28. ágúst 2009, þar sem hafnað var kröfu varnaraðila um að felld yrði úr gildi ákvörðun sóknaraðila um að svipta hann ökurétti til bráðabirgða. Kæruheimild er í 1. mgr. 103. gr. umferðarlaga nr. 50/1987. Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Varnaraðili krefst þess að ákvörðun sóknaraðila um að svipta hann ökurétti til bráðabirgða verði felld úr gildi. Þá krefst hann málsvarnarlauna vegna meðferðar málsins fyrir Hæstarétti og þess að málsvarnarlaun í héraði og fyrir Hæstarétti verði greidd úr ríkissjóði.

Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður hann staðfestur.

Varnaraðili greiði kærumálskostnað, sem ákveðst að meðtöldum  virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.

Varnaraðili, Eiríkur Pétursson, greiði þóknun skipaðs verjanda síns, Vilhjálms H. Vilhjálmssonar héraðsdómslögmanns, 93.375 krónur.

 

Úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur föstudaginn 28. ágúst 2009.

I

Málið barst dóminum 9. júní sl. og var þingfest 27. júlí.  Það var tekið til úrskurðar 25. ágúst sl.

Sóknaraðili er Eiríkur Pétursson, Fannafold 131a, Reykjavík.

Varnaraðili er lögreglustjórinn á höfuðborgarsvæðinu.

Sóknaraðili krefst þess að ákvörðun lögreglustjóra um að svipta hann ökuleyfi til bráðabirgða verði felld úr gildi.  Þá er krafist þóknunar fyrir störf verjanda.

Varnaraðili krefst þess að kröfum sóknaraðila verði hafnað og ákvörðun um bráðabirgðasviptingu verði staðfest.

II

Málavextir eru þeir að lögreglan stöðvaði sóknaraðila þar sem hann ók bifreið eftir Mosfellsdal fimmtudaginn 28. maí sl. kl. 16.25.  Lögreglumenn grunaði að sóknaraðili væri undir áhrifum áfengis og segir í skýrslu að fundist hafi áfengisþefur af vitum hans.  Í viðræðum við lögreglumenn kvaðst hann hafa neytt áfengis síðastliðið kvöld og nótt.  Sóknaraðili blés í öndunarsýni og var niðurstaða 2,50 prómill.  Hann var nú færður á lögreglustöð þar sem honum voru tekin tvö öndunarsýni til ákvörðunar um áfengismagn og segir í lögregluskýrslunni að endanleg niðurstaða hafi verið 0,95 mg/l.  Í framhaldinu var sóknaraðili sviptur ökuleyfi til bráðabirgða.

Meðal gagna málsins er læknisvottorð þar sem segir að sóknaraðili hafi leitað til bráðamóttöku 28. maí 2009, en ekki er tímasetning skráð í vottorðið.  Í vottorðinu segir að sóknaraðili hafi leitað þangað vegna kviðverkja sem taldir eru hafa verið vegna bakflæðis.  Hann hafði að sögn verið á biluðum mótorbát og þurft að sjúga upp bensín.  Einnig saga um áfengisdrykkju segir að lokum í vottorðinu.

III

Sóknaraðili byggir á því að hann hafi ekki verið undir áhrifum áfengis heldur sé skýringin á niðurstöðum öndunarsýnisins sú að hann hafi fyrr um daginn verið að gera við bilaða vél og þá sogið upp í sig bensín.  Virðist sem bensínið hafi ruglað mælinguna og hún þess vegna sýnt að hann væri undir áhrifum áfengis.  Bendir sóknaraðili á að hann hafi leitað til læknis vegna verkja sem hann hafi fengið af bensíninu.  Þá er á því byggt að sóknaraðila hafi hvorki verið gefinn kostur á að tjá sig um ætlað brot né ökuleyfissviptinguna og sé það brot á almennum reglum stjórnsýsluréttarins.  Enn fremur að henni hafi ekki verið markaður tiltekinn tími.

Varnaraðili byggir á því að sóknaraðili hafi borið merki áfengisneyslu þegar lögreglumenn stöðvuðu hann.  Þá hafi hann viðurkennt að hafa neytt áfengis kvöldið og nóttina áður en hann var stöðvaður.  Loks sé til þess að líta að niðurstaða mælingar á öndunarsýni, sem tekið hafi verið samkvæmt reglum, hafi staðfest að sóknaraðili hafi verið undir áhrifum áfengis.  Varnaraðili bendir á að reglur stjórnsýsluréttar gildi ekki um lögregluskýrslur heldur sé ákvörðun lögreglustjóra kæranleg til dómstóla.  Loks er á því byggt að samkvæmt 1. mgr. 103. gr. umferðarlaga hafi borið að svipta sóknaraðila ökuleyfi til bráðabirgða.

IV

Lögreglumennirnir sem afskipti höfðu af sóknaraðila fundu af honum áfengisþef.  Öndunarsýni sem þeir tóku á staðnum staðfesti grun þeirra og enn fremur öndunarmæling sem gerð var á lögreglustöðinni.  Sóknaraðili bar um áfengisneyslu sína eins og rakið var og eins skýrði hann lækni frá henni eins og getið er um í vottorði.  Samkvæmt 1. mgr. 103. gr. umferðarlaga skal lögreglustjóri svipta mann rétti til ökuleyfis til bráðabirgða, telji hann skilyrði til sviptingar ökuréttar vera fyrir hendi.  Með vísun til þess sem að framan greinir er fallist á það með lögreglustjóra að gögn málsins hafi bent til þess að skilyrði væru til ökuleyfissviptingar til bráðabirgða og þess vegna verður að hafna  kröfum sóknaraðila.  Um rannsókn og meðferð sakamála gilda lög nr. 88/2008 um meðferð sakamála og koma ákvæði stjórnsýslulaga því ekki til álita við úrlausn málsins.

Sóknaraðili skal greiða þóknun verjanda síns, Vilhjálms H. Vilhjálmssonar hdl., 125.496 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

Arngrímur Ísberg héraðsdómari kvað upp úrskurðinn og fékk hann málið til meðferðar 24. ágúst sl.

Úrskurðarorð:

Kröfu sóknaraðila, Eiríks Péturssonar, er hafnað.

Sóknaraðili greiði þóknun verjanda síns, Vilhjálms H. Vilhjálmssonar hdl., 125.496 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.