Föstudaginn 5. desember 2003.
Nr. 440/2003.	Viktor Rostom (Viðar Lúðvíksson hdl.) gegn Sjóvá-Almennum tryggingum hf. (Ólafur Haraldsson hrl.)

 

Kærumál. Dómkvaðning matsmanns.

V kærði þá niðurstöðu héraðsdóms að hafna dómkvaðningu tiltekins lögmanns sem matmanns. Í Hæstarétti var talið með vísan til 2. mgr. 61. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála að það væri á forræði dómara að ákveða hverja hann dómkveddi til matsstarfa. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.

 

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Gunnlaugur Claessen, Árni Kolbeinsson og Ingibjörg Benediktsdóttir.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 13. nóvember 2003, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 17. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 31. október 2003, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um dómkvaðningu Magnúsar Thoroddsen hæstaréttarlögmanns sem matsmanns. Kæruheimild er í c. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að dómkveðja lögmanninn. Þá krefst hann kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur og sér dæmdur kærumálskostnaður.

            Með bréfi 16. október 2003 til Héraðsdóms Reykjavíkur lagði sóknaraðili fram beiðni um að dómkvaddir yrðu samkvæmt XII. kafla laga nr. 91/1991 læknir og lögfræðingur til að meta tímabundnar og varanlegar afleiðingar líkamstjóns sem hann hlaut í vinnuslysi 14. október 1999. Var beiðnin lögð fram í tilefni þess að sóknaraðili hyggst höfða mál til heimtu skaðabóta á hendur varnaraðila. Með bréfi 22. október 2003 boðaði héraðsdómari til þinghalds og lagði jafnframt til að Magnús Thoroddsen hæstaréttarlögmaður og Torfi Magnússon sérfræðingur í heila- og taugasjúkdómum yrðu dómkvaddir til starfans ef ekki kæmu fram rökstudd mótmæli. Varnaraðili mótmælti í þinghaldi 24. sama mánaðar að sá fyrrnefndi yrði dómkvaddur, en sóknaraðili krafðist þess að svo yrði gert. Í hinum kærða úrskurði hafnaði héraðsdómari kröfu sóknaraðila um að dómkveðja lögmanninn.

            Í 61. gr. laga nr. 91/1991 er fjallað um dómkvaðningu matsmanna til að framkvæma mat eftir skriflegri beiðni aðila. Samkvæmt 2. mgr. ákvæðisins skal dómkveðja þann matsmann sem aðilar koma sér saman um að kveðja til starfans sé hann hæfur nema sérstakar ástæður mæli gegn því. Annars greinir dómari aðilum að öðru jöfnu frá því hvern hann hafi í hyggju að kveðja til matsstarfa og á þá aðili máls ekki kröfu á að tiltekinn maður verði dómkvaddur. Með vísan til þessa er það á forræði dómara að ákveða hverja hann dómkveður til matsstarfa. Að þessu virtu verður hinn kærði úrskurður staðfestur.

Kærumálskostnaður verður ekki dæmdur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur

Kærumálskostnaður fellur niður.

 

Úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 31. október 2003.

                Með bréfi, sem móttekið var í Héraðsdómi Reykjavíkur 17. þ.m., fór sóknaraðili, Viktor Rostom, kt. [...], Sogavegi 216, Reykjavík, með vísan til XII. kafla laga nr. 91/1991, þess á leit að dómkvaddir yrðu tveir hæfir og óvilhallir matsmenn, læknir og lögfræðingur, til að meta tímabundna óvinnufærni, veikindi, varanlegt miskastig og varanlega örorku sína samkvæmt skaðabótalögum nr. 50/1993 vegna afleiðinga vinnuslyss hans 14. október 1999, og láta í té um það skriflegt og rökstutt álit.

Að frumkvæði dómsins var gerð tillaga um að Magnús Thoroddsen hrl. og Torfi Magnússon læknir yrðu dómkvaddir matsmenn.  Hafði áður verið borið undir Magnús og Torfa, hvort þeir væru tilbúnir til að taka matsgerðina að sér, og þeir ljáð því samþykki sitt.

Er málið var tekið fyrir og þingfest 24. þ.m., var af hálfu matsþola, Sjóvá-Almennra trygginga hf., mótmælt tillögu dómsins um að Magnús yrði kvaddur til sem annar tveggja matsmanna í málinu.  Á það var bent að Magnús væri og hefði verið sjálfstætt starfandi lögmaður og hefði sem slíkur m.a. haft til meðferðar mál gagnvart félaginu.  Almennt mætti ætla að starfandi lögmenn hefðu hag af því að matsniðurstöður væru að jafnaði sem hæstar þar eð lögmannsþóknun í skaðabótamálum væri venjulega reiknuð á hagsmunatengdum grunni.  Tekið var þó fram að matsþoli hefði ekki sérstakar athugsemdir við hæfi Magnúsar persónulega.  Andmælum matsþola væri stefnt gegn því að sjálfstætt starfandi lögmenn væru dómkvaddir matsmenn í skaðabótamálum af þessari tegund.

                Á hinn bóginn krafðist lögmaður matsbeiðanda þess að Magnús yrði dómkvaddur, og lýsti því yfir, að ekkert samkomulag yrði um að kalla til annan í hans stað.

                Ágreiningur þessi var þá tekinn til úrskurðar.

 

Niðurstaða: Ekki hefur almennt tíðkast í framkvæmd að dómkveðja sjálfstætt starfandi lögmenn sem matsmenn í skaðabótamálum og raunar aldrei svo kunnugt sé við þær aðstæður að því væri andmælt af hálfu matsþola eins og hér hefur gerst.

                Samkvæmt framangreindu og að öðru leyti með vísun til rökstuðnings matsþola verður því hafnað að Magnús Thoroddsen hrl. verði skipaður til að framkvæma umbeðið mat.

Páll Þorsteinsson héraðsdómari kvað upp úrskurðinn.

ÚRSKURÐARORÐ:

                Hafnað er kröfu matsbeiðanda, Viktors Rostom, um að Magnús Thoroddsen hrl. verði skipaður til að framkvæma umbeðið mat.