Ákvörðun Hæstaréttar

Samkvæmt 4. mgr. 16. gr. laga nr. 50/2016 um dómstóla standa að ákvörðun þessari hæstaréttardómararnir Þorgeir Örlygsson, Helgi I. Jónsson og Karl Axelsson.

Með beiðni 30. október 2019 leitar A leyfis Hæstaréttar til að áfrýja dómi Landsréttar 4. sama mánaðar í málinu nr. 337/2019: A gegn barnaverndarnefnd Kópavogs, á grundvelli 1. mgr. 176. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Barnaverndarnefnd Kópavogs leggst gegn beiðninni.

Mál þetta lýtur að kröfu Barnaverndarnefndar Kópavogs um að leyfisbeiðandi verði svipt forsjá fjögurra barna sinna á grundvelli 29. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002. Héraðsdómur féllst á að skilyrði greinarinnar væru uppfyllt og tók til greina fyrrnefnda kröfu gagnaðila. Landsréttur staðfesti þá niðurstöðu.

Leyfisbeiðandi rökstyður beiðni sína með vísan til þess að málið hafi verulegt almennt gildi. Í þeim efnum skírskotar hún til þess að ráðstafanir gagnaðila hafi ekki miðað að fjölskyldusameiningu líkt og lög geri ráð fyrir og hafi framkvæmdin brotið í bága við 71. gr. stjórnarskrárinnar, sbr. 8. gr. mannréttindasáttmála Evrópu. Þá hafi í dómi Landsréttar ekki verið fjallað um þessa málsástæðu leyfisbeiðanda og á hvorugu dómstigi hafi verið rökstudd nægilega nauðsyn forsjársviptingar í tilviki hvers og eins barns. Leyfisbeiðandi byggir jafnframt á að hún hafi ekki notið sérstakrar verndar sem fötluð kona á grundvelli jafnræðisreglu 65. gr. stjórnarskrárinnar, samnings Sameinuðu þjóðanna um réttindi fatlaðs fólks og 11. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993, auk þess sem úrræði gagnaðila geti ekki talist hafa verið reynd til þrautar í skilningi 2. mgr. 29. gr. laga nr. 80/2002. Loks varði málið sérstaklega mikilvæga hagsmuni sína.

Að virtum gögnum málsins er hvorki unnt að líta svo á að úrslit þess hafi verulegt almennt gildi né að það varði sérstaklega mikilvæga hagsmuni leyfisbeiðanda í skilningi 1. mgr. 176. gr. laga nr. 91/1991. Verður jafnframt að gæta að því að þótt málið varði mikilvæga hagsmuni leyfisbeiðanda er svo einnig ástatt endranær í málum sem varða forsjá barna og skyld málefni þeirra, en ekki verður séð að dómur Landsréttar sé bersýnilega rangur að efni til. Er beiðni um áfrýjunarleyfi því hafnað.