Miðvikudaginn 4. janúar 2006.
Nr. 3/2006.	Íslenska ríkið (Ragnheiður Harðardóttir vararíkissaksóknari) gegn X (Sveinn Andri Sveinsson hrl.)

 

Kærumál. Framsal sakamanns.

Vísað var frá héraðsdómi kröfu X um að hnekkt yrði ákvörðun dómsmálaráðherra um að hann skyldi framseldur til Grikklands þar sem krafan kom ekki fram innan frests sem ákveðinn er í 2. mgr. 14. gr. laga nr. 13/1984 um framsal sakamanna og aðra aðstoð í sakamálum.

 

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Árni Kolbeinsson, Ingibjörg Benediktsdóttir og Jón Steinar Gunnlaugsson.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 2. janúar 2006, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 3. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 2. janúar 2006, þar sem staðfest var ákvörðun dómsmálaráðherra frá 15. desember 2005 um að framselja varnaraðila til Grikklands. Kæruheimild er í  24. gr. laga nr. 13/1984 um framsal sakamanna og aðra aðstoð í sakamálum, sbr. 1. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Varnaraðili krefst þess að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi. Þá krefst hann málsvarnarlauna fyrir Hæstarétti.

Sóknaraðili krefst þess aðallega að vísað verði frá héraðsdómi kröfu varnaraðila um að hnekkt verði ákvörðun dómsmálaráðherra um framsal varnaraðila, en til vara að hinn kærði úrskurður verði staðfestur.

Með bréfi dóms- og kirkjumálaráðuneytisins 15. desember 2005 var ríkissaksóknara tilkynnt að ráðuneytið hefði fallist á beiðni grískra dómsmálayfirvalda um að varnaraðili yrði framseldur til Grikklands. Í bréfinu var þess farið á leit að varnaraðila yrði tilkynnt um ákvörðunina. Með bréfi sama dag beindi ríkissaksóknari því til ríkislögreglustjóra að varnaraðila yrði kynnt ákvörðunin og jafnframt að hann gæti, innan sólarhrings frá kynningu ákvörðunar að telja, krafist úrskurðar Héraðsdóms Reykjavíkur um hvort skilyrði laga um framsal væru fyrir hendi, sbr. 1. og 2. mgr. 14. gr. laga nr. 13/1984. Tekið var fram að kröfu um úrskurð héraðsdóms skyldi beina til ríkissaksóknara. Við fyrirtöku beiðni um framlengingu gæsluvarðhalds yfir varnaraðila 19. desember 2005, þar sem hann var staddur ásamt verjanda sínum, var bókað eftir fulltrúa ríkislögreglustjóra að ákærða hefði verið kynnt framangreint bréf ríkissaksóknara. Þá var bókað að varnaraðili mótmælti ákvörðun um framsal.

Með bréfi 21. desember 2005 óskaði varnaraðili eftir því við dómsmálaráðuneytið að honum yrði heimilað samkvæmt 2. mgr. 14. gr. laga nr. 13/1984 að bera ákvörðun ráðuneytisins um framsal undir dómstóla þótt frestur til þess væri liðinn. Var beiðninni synjað með bréfi ráðuneytisins sama dag.

Í 1. mgr. 14. gr. laga nr. 13/1984 er kveðið svo á að ríkissaksóknari skuli, er hann tilkynnir framsalsþola ákvörðun um framsal, tilkynna honum um rétt hans til að krefjast úrskurðar héraðsdóms í Reykjavík um hvort lagaskilyrði séu fyrir framsali. Í 2. mgr. greinarinnar segir að krafa um úrskurð skuli berast ríkissaksóknara eða dómsmálaráðuneyti eigi síðar en innan sólarhrings eftir að þeim sem óskast framseldur er tilkynnt að dómsmálaráðuneytið hafi ákveðið að verða við framsalsbeiðni. Samkvæmt því sem að framan greinir var varnaraðila tilkynnt um þetta í þinghaldinu 19. desember 2005. Frestur 2. mgr. 14. gr. var því liðinn þegar dómsmálaráðuneytinu barst bréf varnaraðila 21. desember 2005 og verður bókun í þinghaldinu 19. sama mánaðar um að varnaraðili mótmæli kröfu um framsal ekki jafnað til þess að bera framsalsákvörðun undir héraðsdóm. Ber því að vísa máli þessu frá héraðsdómi.

Með vísan til 2. mgr. 16. gr. laga nr. 13/1984 greiðast málsvarnarlaun skipaðs réttargæslumanns varnaraðila úr ríkissjóði og þykja þau hæfilega ákveðin á þann hátt sem í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Kröfu varnaraðila, X, um að hnekkt verði ákvörðun dómsmálaráðherra 15. desember 2005 um framsal varnaraðila til Grikklands er vísað frá héraðsdómi.

Málsvarnarlaun skipaðs réttargæslumanns varnaraðila, Sveins Andra Sveinssonar hæstaréttarlögmanns, 100.000 krónur greiðist úr ríkissjóði.

 

Úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 2. janúar 2006.

Dómkröfur sóknaraðila eru aðallega þær að kröfu varnaraðila um úrskurð um hvort skilyrði til framsals séu fyrir hendi verði vísað frá dómi. Til vara er þess krafist að ákvörðun dómsmálaráðherra frá 15. desember 2005 um framsal varnaraðila verði staðfest.  

Dómkröfur varnaraðila eru þær að hnekkt verði fyrrgreindri ákvörðun dómsmálaráðherra frá 15. desember 2005. Þá er krafist málsvarnarlauna. 

Varnaraðili kom til landsins 20. september 2005. Við komu til landsins framvísaði hann fölsuðum skilríkjum. Sótti hann um hæli hér á landi, en var synjað um hælisvist með ákvörðun Útlendingastofnunar 27. september 2005. Sýslumaðurinn á Keflavíkurflugvelli gaf út ákæru á hendur varnaraðila 30. september 2005 fyrir brot gegn 155. gr. almennra hegningarlaga, nr. 19/1940. Sama dag var hann dæmdur í 45 daga fangelsi. Varnaraðili lauk afplánun dómsins 14. nóvember 2005 og var þá að kröfu ríkislögreglustjóra úrskurðaður í gæsluvarðhald allt til 5. desember 2005. Gæsluvarðhald varnaraðila var síðan framlengt með úrskurðum héraðsdóms, síðast til 13. janúar 2006, með úrskurði dómsins 19. desember sl. Með dómi Hæstaréttar Íslands í málinu nr. 544/2005 var gæsluvarðhald yfir varnaraðila stytt til mánudagsins 2. janúar 2006.

Dagana 1. og 4. nóvember 2005 bárust alþjóðadeild ríkislögreglustjóra skeyti frá Interpol í Grikklandi um að varnaraðili væri eftirlýstur þar í landi fyrir manndráp. Framsalsbeiðni grískra dómsmálayfirvalda barst dóms- og kirkjumálaráðuneytinu 2. desember 2005. Frekari gögn til stuðnings beiðninni bárust 12. og 14. desember 2005.

Með bréfi dóms- og kirkjumálaráðuneytisins 15. desember 2005 til ríkissaksóknara tilkynnti ráðuneytið að fallist hafi verið á beiðni grískra dómsmálayfirvalda um að framselja varnaraðila, X, til Grikklands. Af gögnum málsins verður ráðið að þeirri ákvörðun ráðuneytisins hafi verið komið á framfæri við varnaraðila 19. desember 2005 í tengslum við kröfu um framlengingu á gæsluvarðhaldi er hann þá sætti. Er fært í þingbók héraðsdóms að varnaraðila hafi verið kynnt bréf dóms- og kirkjumálaráðuneytisins frá 15. desember 2005 og bókað að varnaraðili mótmæli ákvörðun um framsal. Með bréfi verjanda varnaraðila 22. desember 2005 til ríkissaksóknara er áréttuð sú afstaða varnaraðila að hann mótmæli ákvörðun ráðuneytisins og ítrekuð sú ósk hans að hann fari fram á að málinu verði vísað til Héraðsdóms Reykjavíkur. Með bréfi sama dag til héraðsdóms var þess krafist að héraðsdómur myndi úrskurða um hvort skilyrði væru fyrir framsali varnaraðila.   

Í greinargerð ríkissaksóknara kemur fram að í framsalsbeiðni grískra dómsmálayfirvalda sé varnaraðila gefið að sök manndráp, samkvæmt 1. gr., 1. mgr. 5. gr., 1. mgr. 14. gr., 16-18. gr., 1. mgr. 26. gr., 51-52. gr., 59.-60. gr., 63. gr., 79. gr. og 1. mgr. 299. grískra hegningarlaga, með því að hafa í Þessalóníku 25. desember 2004 af ásetningi skotið til bana A, albanskan ríkisborgara. Framsalsbeiðninni fylgi handtökuskipun útgefin af héraðsdómi í Þessalóníku. Háttsemi sú sem varnaraðila sé gefin að sök myndi varða refsingu samkvæmt 211. gr. laga nr. 19/1940. Að fenginni umsögn ríkissaksóknara um að fullnægt væri skilyrðum framsals samkvæmt I. kafla laga nr. 13/1984, um framsal sakamanna og aðra aðstoð í sakamálum, hafi dóms- og kirkjumálaráðherra ákveðið 15. desember 2005 að verða við beiðni um framsal.

Fulltrúi ríkislögreglustjóra hafi kynnt varnaraðila, að viðstöddum verjanda hans, ákvörðunina á dómþingi Héraðsdóms Reykjavíkur 19. desember 2005 í þinghaldi vegna kröfu um áframhaldandi gæsluvarðhald. Í sama þinghaldi hafi varnaraðila verið kynnt bréf ríkissaksóknara 15. desember 2005 þar sem áréttað hafi verið að innan sólarhrings frá kynningu ákvörðunar væru unnt að krefjast úrskurðar héraðsdóms um hvort skilyrði laga um framsal væru fyrir hendi og að kröfu um úrskurð skyldi beina til ríkissaksóknara, sbr. 1. og 2. mgr. 14. gr. laga nr. 13/1984. Að ósk fulltrúa ríkislögreglustjóra hafi verið bókað í þinghaldinu að varnaraðili mótmælti ákvörðun um framsal. Þinghaldi hafi lokið kl. 15.55.

Ríkissaksóknari hafi sent dómsmálaráðuneytinu gögn málsins að morgni 21. desember 2005, en beiðni varnaraðila um úrskurð hafi þá ekki borist. Sama dag, kl. 12.49, hafi ríkissaksóknara borist símbréf verjanda varnaraðila þar sem vísað hafi verið til nefndrar bókunar í héraðsdómi og sagt að áréttuð væri sú afstaða varnaraðila að hann mótmælti ákvörðun ráðuneytisins og vísaði málinu til Héraðsdóms Reykjavíkur. Jafnframt hafi dómsmálaráðuneytinu borist bréf verjanda varnaraðila þar sem óskað hafi verið leyfis til að bera ákvörðunina undir dómstóla, þótt frestur væri liðinn. Með bréfi ráðuneytisins til verjanda sama dag sé rakið að beiðni um úrskurð hafi ekki borist innan lögmælts frests. Að virtum gögnum málsins sem og skýrum tímafrestum 2. mgr. 14. gr. laga nr. 13/1984 hafi það verið mat ráðuneytisins að ekki hefði verið sýnt fram á að sérstakar ástæður að þessu leyti og hafi beiðninni verið hafnað. Með vísan til alls þessa krefjist sóknaraðili þess aðallega að kröfu varnaraðila um úrskurð héraðsdóms verði vísað frá dómi.

Verði ekki fallist á aðalkröfu sóknaraðila sé krafist staðfestingar ákvörðunar dómsmálaráðherra frá 15. desember 2005 um að framselja varnaraðila til Grikklands. Um skilyrði fyrir framsali samkvæmt I. kafla laga nr. 13/1984 sé vísað til umsagnar ríkissaksóknara í bréfi embættisins til dóms- og kirkjumálaráðuneytisins 15. desember 2005. Jafnframt þyki fullnægt skilyrðum II. kafla laganna um form framsalsbeiðninnar, sbr. einkum 12. gr. laganna. Í bréfi ríkissaksóknara 15. desember til dóms- og kirkjumálaráðuneytisins eru rakin þau ákvæði er hér að framan hefur verið gerð grein fyrir og varðað geta varnaraðila refsingu í Grikklandi. Fram kemur að 12. og 14. desember 2005 hafi ríkissaksóknara borist í enskri þýðingu endurrit lagaákvæða sem vitnað sé til í framsalsbeiðni. Af þeim gögnum verði ráðið að samkvæmt 1. mgr. 299. gr. grískra hegningarlaga varði manndráp af ásetningi dauðarefsingu eða ævilöngu fangelsi. Með 1. mgr. 12. gr. b. laga nr. 2207/1994 hafi dauðarefsing hins vegar verið numin úr grískum hegningarlögum.

Í greinargerð varnaraðila er alfarið vísað á bug að krafa um að borið verði undir héraðsdóm hvort skilyrði séu fyrir framsali hafi borist ríkissaksóknara of seint. Í Héraðsdómi Reykjavíkur 19. desember 2005, þar sem kveðinn hafi verið upp úrskurður um gæsluvarðhald, hafi verið kynnt fyrir varnaraðila að dómsmálaráðuneytið hefði ákveðið að verða við framsalsbeiðni. Hafi verið bókað eftir varnaraðila að hann mótmælti framsalinu. Hafi einnig komið fram að varnaraðili vildi að málinu yrði vísað til héraðsdóms. Með bréfi verjanda til ríkissaksóknara hafi sú afstaða verið áréttuð. Í 2. mgr. 14. gr. laga nr. 13/1984 komi fram að krafa um úrskurð skuli berast ríkissaksóknara eða dómsmálaráðuneyti eigi síðar en einum sólarhring eftir að þeim sem óskast framseldur hafi verið tilkynnt um ákvörðun ráðuneytisins um framsal. Ekki komi fram í lögunum um með hvað hætti slík tilkynning skuli berast ráðuneytinu. Um það leiki enginn vafi hver afstaða varnaraðila hafi verið og hafi hún komið skýrt fram í þinghaldinu í héraðsdómi. Með slíkri tilkynningu til fulltrúa ríkislögreglustjóra, sem starfi í umboði ríkissaksóknara, séu uppfyllt skilyrði laga nr. 13/1984 um tilkynningu. Í dómi Hæstaréttar Íslands 11. maí 2005 komi fram að ákvörðun ráðuneytis um framsal hafi verið kynnt aðila og hann krafist þess að framsalið yrði borið undir héraðsdóm. Ekkert bréf hafi í því tilviki verið sent ríkissaksóknara eða tilkynning send dómsmálaráðuneyti. 

Kröfu um að ákvörðun dómsmálaráðherra um framsal varnaraðila verði hnekkt byggi á þrem atriðum. Í fyrsta lagi sé það skilyrði fyrir framsali samkvæmt íslenskum rétti að til staðar sé a.m.k. rökstuddur grunur og að ákvörðun hafi verið tekin um tilteknar aðgerðir gegn hinum grunaða. Rökstuddur grunur einn og sér sé ekki nóg, aðgerðir þurfi líka að vera til staðar af hálfu hins erlenda ríkis. Í 5. mgr. 3. gr. laga nr. 13/1984 sé kveðið á um að framsal sé beinlínis óheimilt ef rökstudd ástæða sé til að ætla að grunur um refsiverða háttsemi þyki ekki fullnægja grundvallarreglum íslenskra laga um rökstuddan grun. Í greinargerð með lögum nr. 13/1984 sé ályktað að ákvæði 5. mgr. 3. gr. frumvarpsins feli ekki í sér að fram skuli fara almenn könnun á sök viðkomandi, -,,heldur aðeins að við yfirheyrslu yfir honum leiði yfirvöld athygli að hvort slíkar sérstakar ástæður séu til staðar að varhugavert sé að leggja til grundvallar, án frekari athugunar, þær afgreiðslur (handtökuskipun, dóm) sem fylgdu framsalsbeiðninni.” Yfirheyrsla sú sem gert sé ráð fyrir að fram fari í kjölfar þess að framsalsbeiðni ásamt fylgiskjölum berist yfirvöldum hér á landi, þar sem leiða skuli athygli að því hvort slíkar sértakar ástæður séu til staðar, hafi ekki farið fram. Sé því ekki uppfyllt skilyrði laganna að til staðar sé rökstuddur grunur. Beri því að fella ákvörðun dómsmálaráðherra um framsal varnaraðila úr gildi. 

Í öðru lagi hafi málið ekki verið rannsakað í samræmi við lög nr. 13/1984. Í 13. gr. laga nr. 13/1984 sé að finna ákvæði um könnun íslenskra yfirvalda á því hvort skilyrði séu til staðar fyrir framsali. Í athugasemdum með frumvarpi segi um 13. gr. að tilvísun til laga um meðferð opinberra mála eigi ekki aðeins við um hvernig standa skuli að rannsókn, heldur einnig réttarstöðu þess sem óskast framseldur, en hann skuli hafa réttarstöðu grunaðs manns. Með hliðsjón af ákvæði 3. mgr. 13. gr., sbr. athugasemdir við 5. mgr. 3. gr., sé ljóst að við rannsókn yfirvalda á því hvort uppfyllt séu skilyrði til framsals, skuli meðal annars yfirheyra þann einstakling sem krafist sé framsals á, í því skyni að leiða athygli að því hvort einhverjar þær sérstöku ástæður séu til staðar sem leiði til þess að kalla þurfi eftir ítarlegri gögnum frá framsalsbeiðanda. Slík yfirheyrsla hafi ekki farið fram. Í ljósi þess bresti skilyrði fyrir framsali.

Í þriðja lagi liggi ekki fyrir fullnægjandi lýsingar á sakargiftum þeim sem liggi til grundvallar framsalsbeiðni. Í 12. gr. Evrópusamnings um framsal sakamanna frá 1957 segi að framsalsbeiðni skuli fylgja greinargerð um afbrot þau sem framsals er beiðst vegna. Gefa skuli eins nákvæmar upplýsingar og unnt sé um stað og stund er þau voru framin, lagalega lýsingu þeirra og vísun til viðeigandi lagaákvæða. Mjög takmarkaða lýsingu sé að finna á sakarefni í þeim gögnum er fylgt hafi framsalsbeiðninni. Þar sé hvorki að finna upplýsingar um nákvæma staðsetningu né með hvaða hætti grunur beinist að varnaraðila, hvort til staðar liggi vitnaframburður eða hvort um sé að ræða kenningu lögreglu eða óformlegar upplýsingar. Af þessum ástæðum beri einnig að fella ákvörðun dómsmálaráðherra úr gildi.

Varnaraðila var 19. desember 2005 kynnt ákvörðun dómsmálaráðherra um að ákveðið hafi verið að framselja hann. Fór það fram í tengslum við framlengingu á gæsluvarðhaldi er hann þá sætti vegna kröfu um framsal yfir honum. Jafnframt var honum leiðbeint um að ef hann vildi leita úrskurðar héraðsdóms um hvort skilyrði fyrir framsali væru fyrir hendi yrði hann að beina kröfu þess efnis til ríkissaksóknara innan sólarhrings frá því honum var kynnt ákvörðunin. Verður ekki annað séð af endurriti úr þingbók en að varnaraðili hafi þá berlega gefið til kynna að hann mótmælti því að verða framseldur. Lög nr. 13/1984 áskilja ekki sérstakt form um hvernig staðið verður að tilkynningu samkvæmt 2. mgr. 14. gr. laga nr. 13/1984 og var unnt að koma slíkri tilkynningu munnlega á framfæri í þinghaldi vegna gæsluvarðhalds yfir varnaraðila. Í ljósi yfirlýsinga varnaraðila í þinghaldinu 19. desember, sem og þess að ákvörðun um framsal er mjög svo íþyngjandi aðgerð, bar sóknaraðila í þessum efnum að ganga úr skugga um afstöðu varnaraðila til 2. mgr. 14. gr. laga nr. 13/1984 til að tryggt væri að varnaraðili færi ekki á mis við þann lögvarða rétt sinn að bera álitaefni tengd framsalinu undir dómstóla. Í því ljósi verður talið að mótmæli varnaraðila í þinghaldinu jafngildi tilkynningu samkvæmt 14. gr. laga nr. 13/1984 en með því getur varnaraðili borið undir dómstóla hvort skilyrði séu fyrir framsali hans til Grikklands.

Í gögnum málsins liggur frammi handtökuskipun héraðsdóms Þessalóníku frá 27. október 2005. Í handtökuskipuninni kemur fram að krafist sé handtöku á varnaraðila fyrir brot sem er lýst þannig að hann hafi í Þessalóníku 25. desember 2004 af ásetningi skotið til bana A, albanskan ríkisborgara. Er verknaðurinn talinn geta varðað við 1. gr., 1. mgr. 5. gr., 1. mgr. 14. gr., 16-18. gr., 1. mgr. 26. gr., 51-52. gr., 59.-60. gr., 63. gr., 79. gr. og 1. mgr. 299. grískra hegningarlaga, en ensk þýðing lagaákvæða þessara er í gögnum málsins. Í framsalsbeiðni grískra dómsmálayfirvalda frá 22. nóvember 2005 kemur fram að varnaraðili sé grunaður um framangreindan verknað og að ákvörðun hafi verið tekin um handtöku hans. 

Samkvæmt 1. gr. laga nr. 13/1984 er heimilt að framselja þann sem í erlendu ríki er grunaður, ákærður eða dæmdur fyrir refsiverðan verknað. Samkvæmt 1. mgr. 3. gr. laganna er framsal aðeins heimilt ef verknaður eða sambærilegur verknaður getur varðað fangelsi í meira en 1 ár samkvæmt íslenskum lögum. Samkvæmt 2. mgr. 3. gr. er framsal til meðferðar máls einungis heimilt ef tekin hefur verið ákvörðun í erlenda ríkinu um að sá sem óskað er framsals yfir skuli handtekinn eða fangelsaður fyrir viðkomandi verknað.

Brot það sem varnaraðili er grunaður um að hafa framið getur varðað hann refsingu samkvæmt 211. gr. laga nr. 19/1940, en brot gegn því ákvæði varðar fangelsi allt að 16 árum eða ævilangt. Varnaraðila hefur sætt gæsluvarðhaldi frá 14. nóvember 2005 vegna kröfu dómsmálayfirvalda í Grikklandi um framsal hans til Grikklands. Til grundvallar gæsluvarðhaldsúrskurðum hafa legið gögn sem framsalsbeiðnin byggir á, þ. á m. handtökuskipunin. Hefur varnaraðila því frá upphafi gæsluvarðhalds verið ljóst á hvaða grundvelli framsals hefur verið óskað. Hefur hann mótmælt framsalinu. Með því liggur afstaða hans skýrlega fyrir, en samkvæmt lögum nr. 13/1984 verður, eins og hér hagar til, ekki gerð krafa um frekari rannsókn málsins áður en ákvörðun er tekin um framsal. Samkvæmt því sem nú hefur verið rakið eru uppfyllt skilyrði 1. gr. og 1. og 2. mgr. 3. gr. laga nr. 13/1984 um framsal. Þá er sök á hendur honum ekki fyrnd, sbr. 9. gr. laganna.

Með hliðsjón af fyrirliggjandi gögnum verður ekki séð að ástæða sé til þess að ætla að grunur um refsiverða háttsemi varnaraðila, sem staðfestur er í handtökuskipun héraðsdómara í Þessalóníku, fullnægi ekki grunnreglum íslenskra laga um rökstuddan grun um refsiverða háttsemi sem leiði til þess að framsal sé óheimilt. Að öllu því virtu sem nú hefur verið rakið verður ákvörðun dómsmálaráðherra frá 15. desember 2005 um að framselja X til Grikklands staðfest.

Með vísan til 2. mgr. 16. gr. laga nr. 13/1984 greiðist þóknun skipaðs verjanda varnaraðila úr ríkissjóði. Er þóknun ákveðin, að teknu tilliti til tveggja tímaskýrslna verjanda, með þeim hætti er í úrskurðarorði greinir. Hefur þá verið tekið tillit til virðisaukaskatts. 

Símon Sigvaldason héraðsdómari kveður upp úrskurð þennan. 

Ú R S K U R Ð A R O R Ð:

Ákvörðun dómsmálaráðherra frá 15. desember 2005, um að framselja varnaraðila, X, fæddan 22. júní 1972, til Grikklands, er staðfest. 

Þóknun verjanda varnaraðila, Sveins Andra Sveinssonar hæstaréttarlögmanns, 422.589 krónur, greiðist úr ríkissjóði.