Þriðjudaginn 16. desember 2014.
Nr. 806/2014.	Ákæruvaldið (Jón H.B. Snorrason saksóknari) gegn X (Kristján Stefánsson hrl.)

Kærumál. Kæra. Frávísun frá Hæstarétti.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu X um að mál ákæruvaldsins á hendur honum yrði fellt niður. Málinu var vísað frá Hæstarétti þar sem kæran uppfyllti ekki áskilnað 2. mgr. 193. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Helgi I. Jónsson og Benedikt Bogason og Karl Axelsson settur hæstaréttardómari.

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 11. desember 2014, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum degi síðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 11. desember 2014, þar sem hafnað var kröfu varnaraðila um að mál sóknaraðila á hendur honum yrði fellt niður. Kæruheimild er í v. lið 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess að framangreind krafa sín verði tekin til greina. Þá krefst hann „málskostnaðar úr hendi ríkissjóðs.“

Sóknaraðili krefst þess aðallega að málinu verði vísað frá Hæstarétti en til vara staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Við uppkvaðningu hins kærða úrskurðar lýsti varnaraðili ekki yfir kæru á dómþingi, heldur tók hann sér lögbundinn frest til þess að taka ákvörðun um það efni. Samkvæmt 2. mgr. 193. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála verður sá, sem vill kæra úrskurð eftir lok þinghalds þar sem hann er kveðinn upp, að afhenda héraðsdómara skriflega kæru, þar sem greint skal frá því hvaða úrskurður sé kærður, kröfu um breytingu á honum og ástæður sem kæra er reist á. Í kæru varnaraðila var ekki gerð grein fyrir þeim ástæðum sem hún var reist á. Kæran fullnægir því ekki skilyrðum fyrrgreinds lagaákvæðis og verður málinu samkvæmt því vísað frá Hæstarétti.

Kærumálskostnaður dæmist ekki, sbr. 3. mgr. 220. gr. laga nr. 88/2008.

Dómsorð:

Máli þessu er vísað frá Hæstarétti.

Úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 11. desember 2014.

Í ákæru er ákærða gefin að sök líkamsárás á þáverandi unnustu sína og er brot hans talið varða við 217. gr. almennra hegningarlaga. Hann neitar sök og hefur hafnað bótakröfu brotaþola.

Ákærði hefur krafist þess að málið verði fellt niður með vísun til d-liðar 1. mgr. 170. gr. laga nr. 88/2008 og verjanda hans úrskurðuð þóknun. Byggir ákærði á því að brotaþoli hafi dregið kæru sína til baka og því beri að fella málið niður með vísun til lagaákvæðisins.

Sækjandi málsins hefur hafnað því að fella málið niður og byggir á því að almenningshagsmunir krefjist þess að málinu sé haldið áfram, sbr. 2. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga. Sækjandinn bendir á að ákæruvaldið sé ekki bundið við afstöðu brotaþola og telur auk þess að ákærði hafi haft áhrif á hana með óeðlilegum hætti.

Meðal gagna málsins er tölvupóstur frá brotaþola þar sem hún lýsir því yfir að hún eigi engar kröfur á hendur ákærða og hún muni ekki mæta fyrir dóm vegna málsins.

Samkvæmt nefndri 2. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga er málssókn út af broti gegn 1. mgr. greinarinnar opinber, en mál skal eigi höfða nema almenningshagsmunir krefjist þess. Í þessu máli hefur ákæruvaldið, að lokinni rannsókn málsins, metið það svo að skilyrði væru til útgáfu ákæru samkvæmt 145. gr. laga nr. 88/2008. Eðli málsins samkvæmt sætir sú ákvörðun ekki endurskoðun dómstóla og verður því kröfu ákærða hafnað.

Arngrímur Ísberg héraðsdómari kvað upp þennan úrskurð.

Úrskurðarorð:

Hafnað er kröfu ákærða um að fella málið niður.