Fimmtudaginn 4. desember 2008.
Nr. 645/2008.	Sævar Þór Guðmundsson (Arnar Þór Stefánsson hdl.) gegn Kópavogskaupstað (Garðar Garðarsson hrl.)

 

Kærumál. Útburður. Málsástæða. Úrskurður héraðsdóms felldur úr gildi.

S kærði úrskurð héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu K um að heimilt væri að fá S borinn með beinni aðfaragerð út af nánar tilgreindri lóð. Hæstiréttur felldi úrskurð héraðsdóms úr gildi og vísaði málinu heim til málflutnings og úrskurðar á ný, þar sem ekki hafði verið tekin rökstudd afstaða til þeirrar málsástæðu S að útburðargerðinni væri beint að röngum aðila.

  

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ólafur Börkur Þorvaldsson, Jón Steinar Gunnlaugsson og Páll Hreinsson.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 26. nóvember 2008, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 28. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 25. nóvember 2008, þar sem fallist var á kröfu varnaraðila um að honum yrði heimilað að fá sóknaraðila borinn með beinni aðfarargerð út af lóð nr. 2 við Vallakór í Kópavogi, ásamt öllu tilheyrandi á lóðinni, þar með töldum túnþökulager, vinnuvélum og öðru tengdu þeirri starfsemi sem hann hafi rekið á lóðinni. Kæruheimild er í 4. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989 um aðför. Sóknaraðili krefst þess að kröfu varnaraðila verði hafnað. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og  kærumálskostnaðar.

Varnaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar og kærumálskostnaðar.

Í greinargerð sóknaraðila í héraði kom fram sú málsástæða að útburðargerðinni væri ekki beint að réttum aðila þar sem Túnþökuvinnslan Grasvellir ehf. hefði með höndum rekstur túnþökuvinnslu á lóðinni nr. 2 við Vallakór, en ekki sóknaraðili. Ekki er tekin rökstudd afstaða til þessarar málsástæðu í hinum kærða úrskurði. Vegna þessa annmarka á úrskurðinum verður ekki hjá því komist að ómerkja hann og vísa málinu heim til málflutnings og úrskurðar að nýju.

Krafa um málskostnað í héraði kemur til úrlausnar við endanlega meðferð málsins þar. Sóknaraðili greiði varnaraðila kærumáls­kostnað eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er felldur úr gildi.

Varnaraðili, Kópavogskaupstaður, greiði sóknaraðila, Sævari Þór Guðmundssyni, 150.000 krónur í kærumálskostnað.

 

Úrskurður Héraðsdóms Reykjaness 25. nóvember 2008.

Með útburðarbeiðni móttekinni 26. júní 2008 hefur gerðarbeiðandi, Kópavogsbær, Fannborg 2, Kópavogi, krafist dómsúrskurðar um að gerðarþoli, Sævar Þór Guðmundsson, Krummahólum 6, Reykjavík, verði  borinn út af lóðinni nr. 2 við Vallakór í Vatnsenda í Kópavogi með öllu sem honum tilheyrir á lóðinni, þ.m.t. túnþökulager, vinnuvélar og annað tengt þeirri starfsemi sem hann hefur rekið á lóðinni. Krafist er málskostnaðar að mati dómsins.

Gerðarþoli krefst þess að kröfum gerðarbeiðanda verði alfarið hafnað. Nái kröfur gerðarbeiðanda fram að ganga er þess krafist með vísan til 3. mgr. 84. gr. laga nr. 90/1989 að í úrskurði verði kveðið á um frestun aðfarar við kæru til Hæstaréttar. Gerðarþolar krefjast málskostnaðar að skaðlausu.

Málið var tekið til úrskurðar að afloknum munnlegum málflutningi 9. október sl.

I.

   Gerðarbeiðandi kveður málavexti þá að með samkomulagi milli aðila, dagsettu 31. mars 2005, hafi gerðarbeiðandi leyst til sín lóðarleigusamning dagsettan 30. ágúst 1998 um 4.500 fm spildu að Vatnsendabletti 226, landnr. 116-759, fastanr. 206-6663, Kópavogi, nú Vallakór 2. Vegna framkvæmda á deiliskipulagi hafi bænum verið nauðsynlegt að leysa til sín lóðarleigusamninga og mannvirki á umræddu svæði. Samkvæmt leigusamningi þessum hafi landeiganda verið heimilt að segja upp samningi  með 1 árs fyrirvara þyrfti hann á landinu að halda þannig að réttur leiguhafa hafi verið takmarkaður að þessu leyti. Á landinu hafi staðið sumarhús en hluta lóðarinnar hafði gerðarþoli notað til að umstafla túnþökum sem hann var að selja á höfuðborgarsvæðinu.

Niðurstaðan samkvæmt framangreindu samkomulagi hafi verið sú að sem skaðabætur vegna innlausnarinnar hafi gerðarbeiðandi afhent gerðarþola byggingarétt á lóðunum nr. 17 og 19 við Dalaþing án þess að gerðarþoli innti af hendi yfirtökugjald eða gatnagerðargjöld af mannvirkjum á lóðinni. Jafnframt hafi gerðarbeiðandi fallist á að gerðarþoli hefði heimild til þess að fjarlægja hús og gróður á lóðinni sem annars hefði átt að rífa eða selja til flutnings og einnig að útvega honum ,,tímabundin afnot af lóðarskika, ca 1.500-200 fm við hliðina á gámasvæði við Heimsenda til umstöflunar vegna túnþökusölu.”

Ástæðan fyrir því að ekki var tiltekinn árafjöldi varðandi lóðarskikann til umstöflunar á túnþökum hafi verið sú að þessi starfsemi var illa samrýmanleg annarri starfsemi sem fyrirhuguð var á þessu svæði, en hugsuð til þess að leysa þessi mál fyrir gerðarþola meðan hann útvegaði sér varanlega aðstöðu. Við undirritun þessarar yfirlýsingar hafi gerðarþoli lýst því yfir að hann gerði ekki frekari kröfur á hendur gerðarbeiðanda vegna framkvæmda á væntanlegu deiliskipulagi.

Í samkomulaginu sé ákvæði um að gerðarbeiðandi fengi við undirskrift samnings þessa umráð landsins en samkomulag hafi verið um að gerðarþoli fengi að nýta áfram tímabundið þann hluta svæðisins sem gerðarbeiðandi þyrfti ekki nú þegar að nýta undir framkvæmdir. Samkomulaginu hafi verið þinglýst.

Tekið sé fram að eignin verði afhent veðbandalaus og að gengið verði frá afsali um leið og deiliskipulag fyrir svæðið hafi verið staðfest. Deiliskipulag fyrir svæðið hafi tekið gildi með birtingu í Stjórnartíðindum þann 14. júlí 2005. Þrátt fyrir það hafi gerðarþoli enn ekki gefið út afsal.

Gerðarbeiðandi hafi afhent gerðarþola umræddar lóðir í samræmi við ofangreint samkomulag og þegar hafist handa um að útbúa svæði fyrir gerðarþola sem hann gæti nýtt tímabundið fyrir umstöflun á túnþökum. Skipt hafi verið um jarðveg í lóð sem sé 1.500 fm og sé á umræddum stað og hafi hún verði boðin gerðarþola til afhendingar og hafi gerðarbeiðandi þannig að fullu staðið við samkomulagið af sinni hálfu.

Fljótlega hafi komið upp ágreiningur af hálfu gerðarþola sem hafi haldið því fram að með orðalaginu ,,tímabundin afnot af lóðarskika” væri átt við hefðbundinn lóðarleigusamning til 50 ára. Því hafi verið mótmælt af hálfu gerðarbeiðanda og hafi verið haldnir margir fundir í kjölfarið. Hafi gerðarþoli hafnað því að ganga frá leigusamningi um tímabundin afnot nema þau væru til 50 ára. Gerðarþoli hafi haldið starfsemi sinni áfram á hluta lóðarinnar og auk umstöflunar á túnþökum séu á lóðinni vinnuvélar af ýmsu tagi og kunni eitthvað af þeim að vera í eigu aðila sem enga heimild hafa til nýtingar á lóðinni en kunna að vera á vegum gerðarþola. Gerðarbeiðandi hafi fyrir löngu úthlutað byggingarétti á umræddu svæði og hafi byggingaréttarhafi krafist þess að lóðin verði rýmd. Ítrekað hafi verið rætt við gerðarþola en hann ávallt neitað að verða við áskorun um að rýma lóðina og flytja starfsemi sína á þá lóð sem bærinn hefur útbúið fyrir hann. Hefði verið áformað að um leigusamning til 50 ára væri að ræða hefði gerðarbeiðandi að sjálfsögðu ekki ráðist í kostnaðarsöm jarðvegsskipti heldur slík framkvæmd verið á kostnað og ábyrgð lóðarhafa.

Með bréfi bæjarlögmanns gerðarbeiðanda til lögmanns gerðarþola, dagsettu 4. júní sl., hafi enn verið skorað á gerðarþola að standa við samkomulagið og rýma lóðina. Að öðrum kosti ætti gerðarbeiðandi ekki annarra kosta völ en að grípa til viðeigandi aðgerða til að tryggja rétt sinn og standa við skuldbindingar sínar vegna úthlutunar á byggingarétti á lóðinni.

Með bréfi lögmanns gerðarþola dagsettu 18. júní sl. var rýmingu lóðarinnar hafnað nema gefinn yrði út lóðarleigusamningur til 50 ára til gerðarþola.

Samkvæmt framansögðu sé gerðarbeiðanda aftrað að neyta réttinda sinna til umræddrar lóðar og hafi gerðarþoli með vanefndum sínum valdið gerðarbeiðanda miklum óþægindum og tjóni. Rök gerðarþola fyrir því að rýma lóðina eigi sér ekki nokkra stoð í umræddu samkomulegi eða öðrum gögnum er snerta samskipti aðila. Réttur gerðarbeiðanda sé skýr og hafi gerðarþoli sönnunarbyrði fyrir því að eitthvað annað felist í orðalagi samkomulagsins en ráðið verði af skýru orðalagi hans. Gerðarbeiðanda beri því brýna nauðsyn á að fá gerðarþola borinn út af lóðinni ásamt öllu sem honum tilheyrir svo hann geti staðið við skuldbindingar sínar. Gerðarbeiðandi hafi sýnt mikið langlundargeð og hafi gerðarþoli notað aðstöðu á lóðinni allt frá því samkomulag var gert í mars 2005 og margítrekað verið skorað á hann að færa starfsemi sína á þá lóð sem honum hefur verið boðin afhending á og undirrita lóðarleigusamning sem gilda eigi til 10 ára frá undirskrift, en hann hafnað því.

Gerðarbeiðandi byggir útburðarkröfuna á þeim vanefndum sem hafi orðið af hálfu gerðarþola á því að rýma lóðina samkvæmt skýrum ákvæðum samkomulags aðila. Varðandi lagarök vísar gerðarbeiðandi til 78. gr. laga um aðför nr. 90/1989, sbr. 83. gr. sömu laga. Þá er og vísað til grundvallarreglna samningaréttar um efnd samninga.

II.

Gerðarþoli lýsir málavöxtum svo að þann 30. ágúst 1998 hafi gerðarþoli gert lóðarleigusamning til 50 ára við Magnús Hjaltested, þáverandi eiganda Vatnsendalands, um 4.500 fermetra lóðarskika að Vatnsendabletti 226. Með samkomulagi dagsettu 31. mars 2005, (hér eftir nefnt samkomulagið) hafi gerðarþoli látið af hendi til gerðarbeiðanda ofangreind lóðarleiguréttindi sín að umræddum skika gegn því að gerðarbeiðandi innti af hendi til gerðarþola lóðir nr. 17 og 19 við Dalaþing í Kópavogi og ca 1.500-2.000 fermetra lóðarskika við Heimsenda til umstöflunar vegna túnþökusölu. Í samkomulaginu hafi verið tekið fram að lóðarleigusamningur yrði gerður milli aðila um Heimsenda-skikann, en ekki hafi verið tekið skýrlega fram í samkomulaginu til hve langs tíma lóðarleigusamningur um skikann skyldi gerður. Af atvikum í aðdraganda og við samningsgerð, og öðrum sjónarmiðum, sé þó ótvírætt að þar skyldi vera um að ræða hefðbundinn lóðarleigusamning til 50 ára líkt og gerðarþoli hafði áður gert við Magnús Hjaltested 1998. Gerðarbeiðandi hafi sönnunarbyrði fyrir hinu gagnstæða. Gerðarþoli hafi nú þegar afhent gerðarbeiðanda hluta lóðarskikans Vatnsendablettar 226, sem aftur hafi leigt þann hluta út til annars aðila með lóðarleigusamningi. Sá aðili hafi nú reist þar fjölbýlishús. Gerðarþoli hafi hins vegar haldið eftir hluta Vatnsendabletts 226 á grundvelli reglna kröfuréttar um hald á eigin greiðslu (stöðvunarrétti) þar til gerðarbeiðandi efni samkomulagið frá 31. mars 2005 réttilega af sinni hálfu. Af hálfu gerðarbeiðanda hafi margsinnis verið skorað á gerðarbeiðanda að efna samkomulagið, en gerðarbeiðandi hafi fyrst svarað með bréfi dagsettu 4. júní 2008 þar sem þess var krafist að gerðarþoli rýmdi lóðina. Því hafi verið hafnað.

Kröfur sínar reisir gerðarþoli í fyrsta lagi á því að þau drög að lóðarleigusamningi um landskika við Heimsenda sem gerðarbeiðandi lagði fram með aðfararbeiðni sinni séu algerlega ófullnægjandi og fjarri því að í honum felist réttar efndir á samkomulaginu frá 31. mars 2005, en fyrir því hafi gerðarbeiðandi sönnunarbyrði.

Samningsdrögin séu um lóðarleigu til 10 ára. Við blasi að þar sé um ófullnægjandi tillögu að ræða af hálfu gerðarbeiðanda enda skyldi lóðarleigusamningurinn vera til a.m.k. 50 ára eins og fyrri samningurinn frá 1998. Styðji sú staðreynd að hinn fyrri samningur var til 50 ára þetta atriði en augljóst sé að gerðarþoli hafði í hyggju að halda áfram með sambærilega starfsemi á Heimsenda-skikanum, þ.e. túnþökuvinnslu og hann var með á Vatnsendabletti 226 og hafi gerðarbeiðanda verið það fullkomlega ljóst. Þessu til enn frekari stuðnings sé hefðbundin lengd lóðarleigusamninga 50 ár og heyri aðrar tímalengdir til undantekninga. Þá sé í samningsdrögunum gert ráð fyrir að heimilt sé að segja samningnum upp með 6 mánaða fyrirvara. Það þýði að gerðarbeiðanda sé í sjálfsvald sett  að stytta gildistíma samningsins um 95%, þ.e. úr 10 árum í 6 mánuði, án nokkurra frekari skilyrða. Þá væri fráleitt ef litið yrði svo á að þetta væru fullnægjandi efndir á samningnum frá 31. mars 2005.

Samningsdrögin séu ennfremur ófullnægjandi þar sem fram komi í þeim að leigutaka sé ,,einvörðungu heimilt að nýta hið leigða svæði undir geymslu á túnþökum.” Í samkomulaginu frá 31. mars 2005 segi hins vegar að gerðarþola skuli leigð lóð ,,til umstöflunar vegna túnþökusölu.” Í því felist að gerðarþoli haldi áfram þeirri starfsemi sem hann hefur viðhaft og að sjálfsögðu til annars og meira en bara geymslu túnþaka, heldur einnig lestunar og losunar þeirra og tengdra atriða, og þá með vélum og tækjum. Þetta ákvæði samningsdraganna eitt og sér valdi því að þau geti ekki talist réttar efndir á samningnum frá 31. mars 2005.

Þá séu efndir gerðareiðanda ennfremur ófullnægjandi þar sem af hálfu bæjarins hafi ekki verið gert stofnskjal um hina nýju lóð og afmarkaður uppdráttur sem hafi verið staðfestur af skipulagsyfirvöldum, en hvort tveggja sé nauðsynleg forsenda þess að gerðarþoli geti tryggt réttarstöðu sína með þinglýsingu.samningsins, sbr. c- og e- liði 6. gr. og 2. mgr. 20. gr. þinglýsingarlaga nr. 39/1978. Sé þessara atriða ekki gætt verði lóðarleigusamningnum vísað frá þinglýsingu. Lóðarleigusamningur sem ekki er hægt að þinglýsa geti ekki talist réttar efndir á samkomulaginu frá 31. mars 2005, enda sé slíkur samningur haldlaus ef réttindum samkvæmt honum lýstur saman við réttindi þriðja manns sem hann hefur þinglýst, t.d. um sama svæði.

Þá séu samningsdrögin ófullnægjandi þar sem í þeim sé áskilið að gerðarþoli greiði leigu fyrir svæðið en það hafi aldrei verið ætlun aðila.

Loks séu samningsdrögin ófullnægjandi þar sem engin afstöðumynd fylgi þeim eins og í texta samningsins segi að fylgi. Sé því engan veginn unnt að átta sig á legu og stærð hinnar leigðu lóðar.

Samkvæmt framansögðu fari því víðs fjarri að samningsdrög þau sem gerðarbeiðandi hefur lagt fram með aðfararbeiðni sinni séu réttar og fullnægjandi efndir á samkomulagi aðila frá 31. mars 2005 Af  þeim sökum og með vísan til grunnreglna kröfuréttar um hald á eigin greiðslu (stöðvunarrétt) sé gerðarþola heimilt að halda eftir hluta sinnar greiðslu, þ.e. því svæði Vatnsendabletts 226, sem hann hefur ekki þegar afhent gerðarbeiðanda, þar til gerðarbeiðandi hafi efnt réttilega umrætt samkomulaga aðila.

Þá telur gerðarþoli að ákvæði 78. gr. og 83. gr. aðfararlaga valda því að hafna berið kröfu gerðarbeiðanda, enda sé augljóst að skilyrði þeirra greina fyrir því að útburður megi fara fram séu ekki uppfyllt. Verði gerðarbeiðandi því hvað sem öðru líður að fara með mál á hendur gerðarþola eftir almennum reglum laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, enda sé sú leið sem hann hefur farið ekki tæk að lögum til að leysa úr þeim ágreiningi sem uppi sé.

Þá leiði það sjálfstætt til þess að hafna verði útburðarkröfu gerðarbeiðanda að aðfararbeiðni sé ekki beint að þeim aðila sem hefur með höndum rekstur túnþökuvinnslu á Vatnsendabletti 226. Sá aðili sé Túnþökuvinnslan Grasvellir ehf.  Í kröfu gerðarbeiðanda komi fram að gerðarþoli, Sævar Þór Guðmundsson, ,,verði borinn út af lóðinni [...] með öllu sem honum tilheyrir á lóðinni, þ.m.t. túnþökulager, vinnuvélar og annað tengt þeirri starfsemi sem hann hefur rekið á lóðinni.” Því verði að hafna útburðarkröfunni sökum aðildarskorts, þar sem það var ekki Sævar Þór sem hefur rekið þessa starfsemi og á umrædd tæki heldur Túnþökuvinnslan Grasvellir ehf. sem er annar aðili að lögum.

III.

                Eins og að framan greinir deila aðilar um túlkun á samkomulagi því er þeir undirrituðu 31. mars 2005 og hvaða áhrif sá ágreiningur hafi á úrslit máls þessa. Fram er komið að gerðarbeiðandi innleysti lóðarleigusamning gerðarþola dagsettan 30. ágúst 1998 við þáverandi landeiganda, Magnús Hjaltested um 4.500 fermetra spildu að Vatnsendabletti 226 í Kópavogi vegna framkvæmda á skipulagi. Í umræddu samkomulagi aðila segir:

,,Sem skaðabætur vegna innlausnar bæjarins á mannvirkjum, ræktun, girðingum og öllu sem tilheyri afhendir Kópavogsbær lóðirnar nr. 17 og 19 við Dalaþing án yfirtöku og gatnagerðargjalda, sbr. fyrirliggjandi drög að deiliskipulagi. Seljandi hefur heimild til að fjarlægja hús og gróður við afhendingu. Jafnframt útvegar Kópavogsbær lóðarhafa tímabundin afnot af lóðarskika, ca 1.500-2.000 fm við hliðina á gámasvæði við Heimsenda til umstöflunar  vegna túnþökusölu. Gefinn verður út lóðarleigusamningur fyrir svæðið. Lóðarhafi gerir ekki frekari kröfur á Kópavogsbæ vegna framkvæmda á væntanlegu deiliskipulagi.

Samkomulag er um að Kópavogsbær fái við undirskrift samnings þessa umráð landsins, en samkomulag er um að lóðarhafi fái að nýta tímabundið það svæði sem Kópavogsbær þarf ekki að nýta nú þegar undir framkvæmdir ...”

  Aðilar deila um hvað sé átt við með því ákvæði að Kópavogsbær útvegi ,,lóðarhafa tímabundin afnot af lóðarskika, ca 1.500-2.000 fm við hliðina á gámasvæði við Heimsenda til umstöflunar vegna túnþökusölu”. Gerðarþoli byggir á því að átt sé við lóðarleigusamning til 50 ára í samræmi við samning gerðarþola við fyrri landeiganda. Sóknaraðili byggir á hinn bóginn á því að einungis hafi verið samið um tímabundin afnot skikans, en að sjálfsögðu hefði verið tekið fram í samkomulaginu ef til hefði staðið að leigja skikann til 50 ára. Í drögum að lóðarleigusamningi sem sóknaraðili útbjó er gert ráð fyrir því að samningurinn gildi í 10 ár og að gagnkvæmur uppsagnarfrestur sé 6 mánuðir.

Að ágreiningi um þennan lið samkomulags aðila frátöldum hefur ekki annað komið fram en að sóknaraðili hafi efnt samkomulagið að sínu leyti m.a. með afhendingu þartilgreindra byggingarlóða við Dalaþing. Með hliðsjón af þeirri takmörkuðu sönnunarfærslu sem fram fer í málum sem þessu samkvæmt 78. gr. sbr. 83. gr. laga nr. 90/1989 um aðför, verður eigi leyst úr framangreindum ágreiningi aðila.

Á hinn bóginn ber til þess að líta að í framangreindu samkomulagi var svo um samið að við undirritun samkomulagsins fengi sóknaraðili umráð hins umþrætta lands, en að gerðarþoli mætti nýta tímabundið það svæði sem sóknaraðili þyrfti ekki að nýta þá þegar undir framkvæmdir. Nú liggur ljóst fyrir að sóknaraðili þarf nauðsynlega á þessum hluta landsins að halda til að geta staðið við samningsbundnar skuldbindingar sínar gagnvart þriðja aðila. Gerðarþola varð tilkynnt um það og að tímabundnum afnotum hans af landi þessu lokið. Umræddur hluti samkomulags aðila verður ekki skilinn á annan veg en þann að í honum felist yfirlýsing um að landið sé afhent gerðarbeiðanda til umráða við undirritun og að gerðarþola beri að víkja af þeim hluta landsins sem hann mátti nýta tímabundið þegar gerðarbeiðandi krefst þess og sýnir fram á að hann þurfi nú á landinu að halda vegna framkvæmda.

Samkvæmt 1. mgr. 78. gr. laga nr. 90/1989 gildir það almenna skilyrði fyrir beinni aðfarargerð að réttmæti kröfu gerðarbeiðanda sé það ljóst að sönnur fyrir því verði færðar fram með þeim gögnum sem aflað verður fyrir dómi samkvæmt reglum 83. gr. sömu laga. Að mati dómsins þykir hafa verið sýnt fram á réttur gerðarbeiðanda sé skýr og samkvæmt því sé fullnægt skilyrðum til beinnar aðfarargerðar á grundvelli 78. gr. laga nr. 90/1989.  Er öllum málsástæðum gerðarþola er ganga í gagnstæða átt vísað á bug. Ber því að fallast á að hin umkrafða gerð nái fram að ganga.

Með vísan til athugasemda í frumvarpi til laga um aðför nr. 90/1989 varðandi 3. mgr. 84. gr. laganna er ekki fallist  á  þá kröfu gerðarþola að málskot úrskurðar þessa til æðra dóms fresti aðfarargerð.

Eftir úrslitum málsins ber að úrskurða gerðarþola til að greiða gerðarbeiðanda 120.000 krónur í málskostnað. 

Finnbogi H. Alexandersson héraðsdómari kveður úrskurðinn upp.

Úrskurðarorð:

Gerðarbeiðanda, Kópavogsbæ, er heimilt að fá gerðarþola, Sævar Þór Guðmundsson, með beinni aðfarargerð, borinn út af lóðinni nr. 2 við Vallakór í Kópavogi, ásamt öllu sem honum tilheyrir á lóðinni, þ.m.t. túnþökulager, vinnuvélar og annað tengt þeirri starfsemi sem hann hefur rekið á lóðinni.

Gerðarþoli greiði gerðarbeiðanda 120.000 krónur í málskostnað.