Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Ólafur Börkur Þorvaldsson, Benedikt Bogason og Viðar Már Matthíasson.  

Varnaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 21. júlí 2017, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 24. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 21. júlí 2017, þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 18. ágúst 2017 klukkan 16. Kæruheimild er í b. lið 2. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Varnaraðili krefst þess aðallega að hinn kærði úrskurður verði felldur úr gildi en til vara að gæsluvarðhaldinu verði markaður skemmri tími.

Sóknaraðili krefst staðfestingar hins kærða úrskurðar.

Fallist er á að fullnægt sé skilyrðum 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 til að varnaraðila verði gert að sæta gæsluvarðhaldi. Verður hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Dómsorð:

Hinn kærði úrskurður er staðfestur.    

            Úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur föstudaginn 21. júlí 2017

                Héraðssaksóknari hefur krafist þess að Héraðsdómur Reykjavíkur úrskurði að ákærða X, kt. [...],[...], Reykjavík, verði gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi þar til dómur fellur í máli hans, þó eigi lengur en til föstudagsins 18. ágúst 2017, kl. 16.00.

                Í greinargerð héraðssaksóknara kemur fram að mál þetta hafi borist héraðssaksóknara frá lögreglustjóranum á höfuðborgarsvæðinu þann 18. maí sl. en ákærði sé sterklega grunaður um að hafa veist að A utandyra við [...] við [...] í Reykjavík aðfaranótt sunnudagsins 5. mars sl. og stungið hann með hnífi í höfuðið. Með ákæru héraðssaksóknara dags., 26. maí 2017, sé ákærða gefin að sök tilraun til manndráps sem sé brot gegn 211. gr., sbr. 20. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og geti varðað allt að ævilöngu fangelsi og ekki skemur en 5 ára fangelsi og því ljóst að um mjög alvarlegt brot sé að ræða. Ákærði hafi neitað sök hjá lögreglu og við þingfestingu málsins þann 8. júní sl. Aðalmeðferð málsins hafi farið fram þriðjudaginn 18. júlí sl. og sé því dóms að vænta innan fjögurra vikna.

Að lokinni aðalmeðferð málsins sé það mat ákæruvaldsins að enn sé sterkur grunur um að ákærði hafi stungið brotaþola málsins með hníf í höfuðið eftir að ákærði og brotaþoli hafi átt í  átökum við hvorn annan. Ákæruvaldið byggi þennan sterka grun sinn á framburði brotaþola sem hafi lýst því að ákærði hafi stungið sig með hnífi í höfuðið og vitni, sem hafi vinatengsl við ákærða, hafi lýst atvikum með sambærilegum hætti og brotaþoli án þess að fullyrða að hafa séð hnífinn í höndum ákærða. Vitnið hafi hins vegar fyrir dómi lýst því hvernig ákærði hefði reitt hönd sína til höggs gagnvart brotaþola sem strax í kjölfarið hafi verið með þá áverka sem greini í ákæru málsins. Að mati ákæruvaldsins fái framburðir brotaþola og vitnisins stoð í áverkavottorði læknis sem lýsi þeim áverkum sem brotaþoli hafi hlotið umrætt sinn og sem einnig sé lýst í ákæru. Þar komi m.a. fram að brotaþoli hafi verið með skurð á höfði og slagæðarblæðingu úr höfuðleðri og hafi áverkinn náð í gegnum fulla þykkt höfuðkúpunnar auk þess sem það hafi flísast upp úr höfuðkúpunni. Greini læknir einnig frá því í læknisvottorði að ef eggvopnið hefði gengið inn í heilavefinn hefði ekki verið að sökum að spyrja og áverkinn getað leitt til mikils varanlegs tjóns og jafnvel dauða. Að mati ákæruvaldsins bendi þessir áverkar brotaþola til þess að hnífi hafi verið beitt af miklu afli í átt að höfði hans. Framburður ákærða hafi verið á þann veg að til átaka hafi komið milli hans og brotaþola og ákærði að lokum náð hnífi af brotaþola, sem brotaþoli hafi komið með á vettvang, og ákærði hafi síðan kastað hnífnum í burtu. Ákærði hafi hins vegar ekki getað útskýrt með hvaða hætti brotaþoli hafi fengið þá áverka sem hann greindist með í kjölfar átakanna við ákærða. Þá fái  lýsing ákærða á málsatvikum er varði hina saknæmu háttsemi ekki stoð í framburðum brotaþola eða eina sjónarvottsins að atvikinu og að mati ákæruvaldsins komi enginn annar en ákærði til greina að hafa veitt brotaþola umrædda áverka og með þeim hætti sem lýst sé í ákæru.

Mat ákæruvaldsins á hinum sterka grun fyrir broti ákærða hafi fengið stoð í úrskurðum Héraðsdóms Reykjavíkur og dómum Hæstaréttar og beri þar helst að nefna; úrskurð Héraðsdóms Reykjavíkur nr. R-76/2017, frá 10. mars sl., nr. R-106/2017, frá 6. apríl sl. sem staðfestur hafi verið með dómi Hæstaréttar nr. 226/2017 og úrskurð Héraðsdóms Reykjavíkur nr. R-131/2017 frá 4. maí sl. sem staðfestur hafi verið með dómi Hæstaréttar nr. 276/2017, úrskurð Héraðsdóms Reykjavíkur frá 26. maí sl. sem staðfestur hafi verið með dómi Hæstaréttar nr. 330/2017 og úrskurð Héraðsdóms Reykjavíkur frá 23. júní sl. sem staðfestur hafi verið með dómi Hæstaréttar nr. 406/2017. Að mati ákæruvaldsins hafi ekkert fram komið sem gefi tilefni til þess að breyta framangreindu mati.

Að mati héraðssaksóknara séu skilyrði 2. mgr., sbr. 4. mgr. 95. gr. laga um meðferð sakamála uppfyllt með vísan til alvarleika brotsins sem ákærði sé sterklega grunaður um en það geti varðað allt að ævilöngu fangelsi. Að mati héraðssaksóknara sé gæsluvarðhald einnig nauðsynlegt með vísan til eðli brotsins og að almannahagsmunir krefjist þess að ákærði fari ekki frjáls ferða sinna á meðan mál hans sé til meðferðar fyrir dómstólum en slíkt myndi stríða gegn réttarvitund almennings. Með vísan til alls framangreinds, fyrri úrskurða Héraðsdóms Reykjavíkur og dóma Hæstaréttar sem vísað sé til og framlagðra gagna sé þess krafist að krafan nái fram að ganga.

Niðurstaða:

                Því hefur í ljósi rannsóknargagna samanber dóma Hæstaréttar Íslands í málunum nr. 226/2017, 276/2017, 330/2017 og 406/2017 ítrekað verið slegið föstu að ákærði hafi verið undir sterkum grun um tilraun til manndráps eða stórfellda líkamsárás, sbr. 211. gr., sbr. 20. gr. almennra hegningarlaga, eða 2. mgr. 218. gr. sömu laga. Brot gegn 211. gr. almennra hegningarlaga getur varðað fangelsi ekki skemur en í fimm ár eða ævilangt. Þá getur brot gegn 2. mgr. 218. gr. sömu laga varðað allt að 16 ára fangelsi. Dómurinn hefur hlýtt á framburð ákærða og helstu vitna fyrir dómi við aðalmeðferð málsins sem fram fór 18. júlí sl. ásamt því að kynna sér önnur rannsóknargögn. Dómurinn telur ekkert þar sem geti breytt því að enn sé sterkur grunur uppi. Verður og ekki talið að það geti verið hlutverk þessa dómara við meðferð á kröfu þessari að leggja slíkt mat á sakarefnið sem verjandi ákærða kallar eftir, eftir að hliðsettur dómari hefur tekið málið til dóms. Skilyrði 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008, um að sterkur grunur leiki á að sakborningur hafi framið afbrot sem varðað getur 10 ára fangelsi, er því að mati dómsins enn fyrir hendi. Með vísan til eðli brotsins og fyrrgreindra dóma Hæstaréttar Íslands er einnig á það fallist að varðhald sé nauðsynlegt með tilliti til almannahagsmuna. Ekki er fallist á að dráttur hafi orðið á málinu sbr. fyrri úrskurði og dóma en ákæra var gefin út í málinu 26. maí sl. og aðalmeðferð fór fram 18. júlí sl. og málið dómtekið sama dag. 

                Með vísan til framangreinds verður fallist á kröfu sóknaraðila um að ákærði sæti áfram gæsluvarðahaldi á grundvelli heimildar í 2. mgr. 95. gr. sbr. og 4. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 eins og í úrskurðarorði greinir, en ekki eru efni til að marka gæsluvarðhaldinu skemmri tíma.

 Lárentsínus Kristjánsson héraðsdómari kveður upp þennan úrskurð.

Ú R S K U R Ð A R O R Ð

                Ákærða,  X, kt. [...],[...], Reykjavík, er gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi allt til föstudagsins 18. ágúst 2017, kl. 16.00.