Miðvikudaginn 20. janúar 2010.
Nr. 769/2009.	Kópavogsbær (Karl Axelsson hrl.) gegn Skógræktarfélagi Reykjavíkur (Kristinn Bjarnason hrl.)

Kærumál. Dómkvaðning matsmanns.

K kærði úrskurð héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu hans um dómkvaðningu matsmanna en þó þannig að fyrsta matsspurning yrði ekki lögð fyrir dómkvadda matsmenn. Krafðist K þess að lagt væri fyrir dómkvadda matsmenn að svara viðkomandi matsspurningu í samræmi við matsbeiðni. S kærði málið einnig fyrir sitt leyti og krafðist þess aðallega að synjað yrði um dómkvaðning en til vara að úrskurður héraðsdóms yrði staðfestur. Fallist var á með héraðsdómi að K yrði ekki meinað að leita mats dómkvaddra matsmanna við spurningum samkvæmt liðum 2-4 í matsbeiðni, en þó ekki fallist á að með þeim spurningum væri leitað álits matsmanna á atriðum sem varði lagalega þætti. Að því leyti sem dómkvaðning matsmanns leiði ekki til annars hafi hann nokkuð frjálsar hendur við matið og matsþoli eigi þess kost að koma að athugasemdum. Í þessu ljósi yrði K ekki meinað að afla svara dómkvaddra manna við fyrstu spurningunni, enda beri hann sjálfur kostnað af matsgerð og áhættu af því hvort hún komi honum að notum. Var því fallist á kröfu K um að matsmenn yrðu dómkvaddir til að meta þau atriði er greindi í matsbeiðni hans.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Markús Sigurbjörnsson, Hjördís Hákonardóttir og Ólafur Börkur Þorvaldsson.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 18. desember 2009, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 28. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 15. desember 2009, þar sem fallist var á kröfu sóknaraðila um dómkvaðningu matsmanna samkvæmt matsbeiðni 7. september 2009 en þó þannig að fyrsta matsspurning yrði ekki lögð fyrir þá. Kæruheimild er í c. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Sóknaraðili krefst þess að lagt verði fyrir dómkvadda matsmenn að svara þessari spurningu. Þá er krafist málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Varnaraðili kærði úrskurð héraðsdóms fyrir sitt leyti 28. desember 2009. Hann krefst þess aðallega að synjað verði um dómkvaðningu matsmanna en til vara að hinn kærði úrskurður verði staðfestur um annað en málskostnað. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar.

Eins og rakið er í hinum kærða úrskurði var sóknaraðili með dómi Héraðsdóms Reykjaness 19. júní 2009 dæmdur til að greiða varnaraðila skaðabætur vegna þess að trjágróður fór forgörðum við framkvæmdir á vegum sóknaraðila í Heiðmörk í febrúar 2007. Við mat á tjóni var byggt á matsgerð sem varnaraðili hafði aflað undir rekstri málsins. Þessum dómi mun hafa verið áfrýjað til Hæstaréttar. Sóknaraðili freistar þess nú að óska eftir nýju mati á því tjóni sem varð við framkvæmdirnar og eru málavextir, málsástæður og lagarök nægilega rakin í hinum kærða úrskurði.

Aðilar eru sammála um að matsspurningar séu aðrar og byggðar á öðrum forsendum en þær sem lágu til grundvallar hinu fyrra mati og dómur héraðsdóms 19. júní 2009 var reistur á. Ekki verður fallist á það sem kemur fram í hinum kærða úrskurði að með spurningum samkvæmt liðum 2-4 í matsbeiðni leiti sóknaraðili eftir áliti matsmanna á atriðum sem varða lagalega þætti, enda lúta andmæli varnaraðila í þá veru einungis að spurningu samkvæmt lið 1 í matsbeiðninni. Með þessum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar verður staðfest niðurstaða hans um að sóknaraðila verði ekki meinað að afla mats dómkvaddra manna við spurningum samkvæmt liðum 2-4 í matsbeiðni.

Með lið 1 í matsbeiðni óskar sóknaraðili eftir að metið verði hvert hafi verið fjárhagslegt tjón varnaraðila sem hlaust af framkvæmdum sóknaraðila í febrúar 2007 ef lagt verði til grundvallar að raskað hafi verið 0,36 hektara landsvæði, jafnframt því sem tekið verði tillit til þeirra endurbóta og lagfæringa sem sóknaraðili hafi staðið fyrir eftir að framkvæmdum lauk. Er þessi spurning að nokkru samtvinnuð spurningum samkvæmt öðrum liðum matsbeiðni og verður hún skilin svo að átt sé við það svæði sem talið er að hafi farið forgörðum við framkvæmdir sóknaraðila. Samkvæmt 5. mgr. 61. gr. laga nr. 91/1991 ber matsmanni að vinna verk sitt af bestu vitund og samviskusemi. Að því leyti sem dómkvaðning matsmanns leiðir ekki til annars hefur hann frjálsar hendur um það hvaða sjónarmið hann leggur til grundvallar og eftir atvikum hvaða gagna hann aflar sér til afnota við matið, en matsþoli á þess kost á matsfundi að koma að athugasemdum sínum og ábendingum um framkvæmd mats, sbr. 2. mgr. 62. gr. laganna. Í þessu ljósi verður sóknaraðila ekki meinað að afla svara dómkvaddra manna við umþrættri spurningu, enda ber hann sjálfur kostnað af matsgerð og áhættu af því hvort hún komi honum að notum í dómsmáli aðila.

Samkvæmt öllu framanrituðu verður fallist á kröfu sóknaraðila um að dómkvaðning matsmanna fari fram og verður varnaraðili dæmdur til að greiða sóknaraðila kærumálskostnað eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Dómkvaddir skulu tveir matsmenn til að meta þau atriði sem greinir í matsbeiðni sóknaraðila, Kópavogsbæjar, frá 7. september 2009.

Varnaraðili, Skógræktarfélag Reykjavíkur, greiði sóknaraðila 150.000 krónur í kærumálskostnað.

Úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 15. desember 2009.

Með matsbeiðni, sem barst héraðsdómi 18. september sl., hefur matsbeiðandi, Kópavogs­bær, Fannborg 2, Kópavogi farið þess á leit við Héraðsdóm Reykjavikur, með vísan til IX. kafla laga um meðferð einkamála nr. 91/1991, einkum 61. gr., að dóm­kvaddir verði tveir hæfir og óvilhallir matsmenn til þess að meta í fyrsta lagi fjárhags­legt tjón sem matsþoli, Skógræktar­félag Reykjavíkur, hafi orðið fyrir vegna fram­kvæmda á vegum matsbeiðanda í Heiðmörk í febrúar­mánuði 2007, í öðru lagi grisjunar­þörf skóglendis í Heiðmörk og í þriðja lagi verðmæti nánar tilgreinds lands í Heiðmörk.

Matsþoli, Skógræktarfélag Reykjavíkur, Elliðavatni, Reykjavík, mótmælti því á dóm­þingi 6. nóvember sl. að dómkvaðning næði fram að ganga. Til vara krefst hann þess að því verði hafnað að vinna megi mat samkvæmt fyrstu matsspurningu um fjárhagslegt tjón matsþola. Þá krefst hann málskostnaðar.

Málið var tekið til úrskurðar 18. nóvember sl.

I

Að sögn matsbeiðanda eru málsatvik þau að vorið 2003 hóf hann undirbúning að gerð vatnsveitu í Vatnsendakrikum í Heiðmörk. Fyrirhugaðar framkvæmdir hafi meðal annars falist í lagningu vatnsleiðslu frá borholustað til dreifikerfis. Framkvæmdirnar hafi verið tilkynningarskyldar til Skipulagsstofnunar og hafi stofnunin komist að þeirri niðurstöðu 25. júní 2003 að þær hefðu ekki í för með sér umtalsverð umhverfisáhrif. Í ákvörðun Skipulags­stofnunar hafi komið fram að sýnt hefði verið fram á að fram­kvæmdin væri ekki líkleg til að hafa veruleg áhrif á gróður sem ekki væri hægt að bæta með fyrirhuguðum vinnubrögðum við frágang. Jafnframt hafi verið tekið fram að litið væri til þess samráðs um legu vatnslagnar­innar sem haft hefði verið við Skóg­ræktar­félag Kópavogs og mats­þola, Skógræktarfélags Reykjavíkur. Engar kærur hafi borist vegna niðurstöðu Skipulagsstofnunnar. Vegna hinna fyrir­huguðu fram­kvæmda hafi verið haft samráð við matsþola um lagnaleið í þeim hluta Heiðmerkur­skógar sem hafi verið í hans umsjá. Niðurstaðan hafi meðal annars verið sú að heppi­legast væri að fara þvert yfir þann lund sem staðsettur var á svæði C og þetta mál snúist um.

Hinn 15. september 2006 hafi Reykjavíkurborg og matsbeiðandi gert með sér sam­komu­lag um breytingu á staðarmörkum sveitarfélaganna. Samkvæmt samkomu­laginu skyldi matsbeið­andi, eða verktakar á hans vegum, hafa óhindraðan aðgang um land Reykjavíkurborgar í Heiðmörk til að komast að fyrirhuguðu vatnstökusvæði í Vatns­enda­krikum. Þá komi fram í samkomulaginu að matsbeiðanda sé heimilt að leggja óhindrað og án endurgjalds vatnslögn og nauðsynlega vegaslóða frá vatns­töku­svæði matsbeiðanda um Heiðmerkurland Reykjavíkur­borgar. 27. nóvember 2006 hafi mats­beiðandi farið fram á að Reykjavíkur­borg veitti fram­kvæmda­leyfi fyrir stofnlögn vatnsveitu í Heiðmörk. Framkvæmdir hafi hafist í byrjun febrúar 2007 og Klæðning ehf. annast verkið fyrir matsbeiðanda. Framkvæmdir hafi síðar verið stöðvaðar eftir að í ljós kom að Reykjavíkurborg hafði ekki gefið út fram­kvæmda­leyfi.

Vegna framkvæmdanna hafi óhjákvæmilega þurft að raska landi og fella tré á því belti sem vatnslögnin skyldi liggja um. Hafi raskið náð yfir svokallaðan Sinawik-lund og Þjóð­hátíðarlund. Til að meta raskið hafi aðilar orðið sammála um að leita til þeirra Bjarna Diðriks Sigurðssonar og Ólafs E. Sæmundssen sem hafi skilað skýrslu í júní 2007. Niðurstaða þeirra hafi verið að flatarmál hins raskaða svæðis væri 0,36 ha. og heildarfjöldi þeirra trjáa sem hafði verið felldur væri 559 tré.

Strax við lok framkvæmda hafi matsbeiðandi og matsþoli hafið samstarf um frágang og lagfæringu svæðisins. Vorið 2007 hafi verið plantað tugum trjáa á hinu raskaða svæði. Vinnu við lagfæringu hafi verið fram haldið um sumarið og hafi fram­kvæmda­stjóri matsþola látið þau orð falla í blaðaviðtali að frágangurinn væri til fyrirmyndar. Auk gróðursetningar trjáa hafi hið raskaða svæði verið sléttað og þökulagt. Til að prýða landið hafi grjót verið sett í brekkuna að ofan auk þess sem stígar voru lagðir. Hafi kostnaður matsbeiðanda við þennan frágang numið ríflega 4 milljónum króna.

Hinn 28. nóvember 2007 hafi matsþoli þingfest stefnu í héraðsdómi Reykjaness þar sem þess hafi verið krafist að matsbeiðandi og Klæðning ehf. greiddu matsþola 25.184.852 kr. í skaðabætur vegna þess tjóns sem hlotist hafi af framkvæmdunum í febrúar­mánuði 2007. Undir rekstri dómsmálsins hafi matsþolar aflað matsgerðar dómkvaddra matsmanna. Hafi það verið mat þeirra að smásöluverð þeirra plantna, sem fjarlægja þurfti af hinu 0,36 ha. svæði, næmi 19.419.624 króna. Sú niðurstaða hafi verið lögð til grundvallar í dómi héraðsdóms Reykjaness hinn 19. júní sl. og hafi matsbeiðandi verið dæmdur til að greiða þá upphæð til matsþola.

Matsbeiðandi vísar til þess að Heiðmerkursvæðið sé alls 8000 ha. og talið sé að 1300 ha. séu skógi vaxnir. Undanfarin ár hafi staðið yfir mikil vinna við að grisja skóginn í Heiðmörk. Muni hinn grisjaði trjáviður aðallega vera kurlaður og nýttur í göngustíga.

Matsbeiðandi segir tilefni þessarar matsbeiðni vera fyrirhugaða áfrýjun matsbeiðenda á dómi Héraðsdóms Reykjaness frá 19. júní 2009 til Hæstaréttar. Matsgerðina hyggist matsbeiðandi nota sem sönnunargagn fyrir Hæstarétti. Telur matsþoli niðurstöðu hins áfrýjaða dóms ranga og endurspegli í engu fjárhagslegt tjón matsþola vegna framkvæmda matsbeiðanda í febrúarmánuði 2007. Áður en málið komi til meðferðar Hæstaréttar telji matsbeiðandi nauð­synlegt að dómkvaddir matsmenn taki afstöðu til þess hvort tjón matsþola hafi verið fjárhags­legt. Þá telur matsbeiðandi að við mat á hugsanlegum bótum fyrir hið raskaða svæði verði tekið tillit til landsverðs í Heiðmörk. Þá telur mats­beiðandi þörf á að leiða í ljós grisjunar­þörf skóglendis í Heiðmörk.

Markmiðið sé þannig að leiða í ljós hvort og þá hversu miklu fjárhagslegu tjón matsþoli hafi orðið fyrir vegna framkvæmda matsbeiðanda í Heiðmörk í febrúar­mánuði 2007. Matsbeiðandi leggur svohljóðandi spurningar fyrir matsmennina:

1.        Hvert var beint fjárhagslegt tjón matsþola sem hlaust af framkvæmdum matsbeiðanda í febrúarmánuði 2007? Lagt verði til grundvallar að raskað hafi verið 0,36 ha. landsvæði. Tekið verði tillit til þeirra endurbóta og lagfæringa sem matsbeiðandi stóð fyrir á landinu eftir að framkvæmdum lauk.

2.        Hve mikið hlutfall af trjám þarf að jafnaði að grisja úr hverjum hektara skóglendis í Heiðmörk miðað við núverandi ástand trjágróðurs þar?

3.        Hvert er markaðsvirði 0,36 ha. skógi vaxinnar spildu í Heiðmörk?

4.        Hvert er markaðsvirði 0,36 ha. skóglausrar spildu í Heiðmörk?

II

Varnaraðili vísar til þess að hann hafi höfðað mál á hendur sóknaraðila fyrir Héraðs­dómi Reykjaness til greiðslu bóta vegna tjóns sem varnaraðili hafi talið sóknar­aðila bera fébóta­ábyrgð á. Meginhluti þeirra bóta sem krafist hafi verið í málinu hafi verið vegna eyðileggingar á trjám í Heiðmörk sem varnaraðili taldi sig eiga.

Sóknaraðili hafi haldið uppi vörnum í málinu og hafi meðal annars krafist sýknu á grundvelli vanreifunar og vísað til þess að ekki lægi fyrir mat dómkvaddra manna um verðgildi þeirra trjáa sem talið væri að fjarlægð hefðu verið. Þá hafi sóknaraðili áskilið sér rétt til að fá dómkvadda matsmenn til að meta röskun á svæðinu með hliðsjón af þeim frágangi sem sóknaraðili hefði látið vinna að á svæðinu.

Varnaraðili hafi þá, undir rekstri málsins fyrir héraðsdómi, óskað eftir að dómkvaddir yrðu sérfróðir og óvilhallir matsmenn til að meta verðmæti þeirra trjáplantna sem hafi verið eyðilagðar. Hafi matsgerðin verið lögð fram í héraðsdómsmálinu þann 11. september 2008. Af hálfu sóknaraðila hafi hvorki verið krafist yfirmats né lögð fram matsbeiðni til mats á þeim atriðum sem hann hafði áskilið sér rétt til að gera. Þá hafi komið fram af hálfu sóknar­aðila að ekki væri ágreiningur um niðurstöðu matsgerðar­innar sem slíkrar. Af þeirri ástæðu hafi héraðsdómari talið að óþarft væri að kveðja til sérfróða meðdómendur til aðstoðar við mat á sönnunargildi matsgerðarinnar.

Aðalmeðferð málsins nr. E-2651/2007 hafi farið fram í Héraðsdómi Reykjaness þann 12. mars 2009 og hafi varnaraðili þá lagt fram endanlega kröfugerð sem hafi tekið mið af niðurstöðu þeirrar mats­gerðar sem aflað hafði verið undir rekstri málsins. Héraðs­dómari hafi vísað málinu frá dómi með úrskurði uppkveðnum þann 8. apríl 2009 en Hæsti­réttur Íslands hafi fellt þann úrskurð úr gildi og vísað málinu heim til efnislegrar meðferðar með dómi uppkveðnum þann 27. maí 2009 í málinu nr. 210/2009. Málið hafi verið endurflutt þann 9. júní 2009 og hafi sóknaraðili þá ekki getið þess að þörf væri á matsgerð af sinni hálfu eða yfirmati.

Í héraðsdómi, uppkveðnum þann 19. júní 2009, hafi verið fallist á bótaskyldu sóknar­aðila og tjón varnaraðila talið sannað með matsgerðinni. Í forsendum dómsins segi:

„Með framlagðri matsgerð og úttekt sem þar er stuðst við er fram komin fullnægjandi sönnun fyrir því að alls 559 tré hafi farið forgörðum við umræddar framkvæmdir. Þá verður niður­staða matsgerðar um umfang tjóns að öðru leyti lögð til grundvallar við ákvörðun bóta, enda hefur hún ekki sætt andmælum og er að auki í fullu samræmi við inntak þeirra réttinda sem stefnandi nýtur og áður er gerð grein fyrir. Þá geta endur­bætur sem stefndi kveðst hafa ráðist í gera á framkvæmdasvæðinu engu skipt við ákvörðun bóta vegna þess trjágróðurs sem fór forgörðum.“

Framangreindar forsendur staðfesti að sú matsgerð sem varnaraðili hafi lagt fram til sönnunar tjóni hafi ekki sætt andmælum sem slík. Varnir sóknaraðila í málinu hafi að meginstefnu lotið að aðildarskorti og því að bótaskylda væri ekki fyrir hendi.

Í matsbeiðni sóknaraðila nú komi fram að fyrirhuguð sé áfrýjun á framangreindum héraðs­dómi og hann hyggist nota hana sem sönnunargagn við rekstur málsins í Hæsta­rétti. Sóknaraðili telji niðurstöðu héraðsdóms ranga og endurspegla í engu fjár­hagslegt tjón varnar­aðila vegna framkvæmda sóknaraðila í febrúarmánuði 2007. Varnaraðili tekur fram að honum hafi ekki verið birt áfrýjunarstefna. 

Varnaraðili byggir á því að hafna beri þessari dómkvaðningu enda sé hún bersýnileg þýðing­ar­laus auk þess sem hún sé of seint fram komin. Það dómsmál, sem sóknaraðili hyggist áfrýja og leggja matsgerð fram í, snúist um bótakröfu varnaraðila á hendur sóknaraðila. Ágreinings­laust sé að í því máli hafi varnaraðili sönnunarbyrði um tjón sitt og hafi lagt fram gögn til sönnunar því tjóni með matsgerð fyrir héraðsdómi.

Í stað þess að leitast við að hnekkja þeim sönnunargögnum sem varnaraðili byggi á vilji sókn­ar­aðili freista þess, með matsgerð, að meta tjón varnaraðila eftir allt öðrum mælikvörðum en varnaraðili sjálfur reisi kröfur sínar á. Slík sönnunarfærsla hljóti að vera bersýnilega óþörf og ekki í neinu samræmi við þær málsástæður sem sóknaraðili hafi byggt varnir sínar í héraðs­dóms­málinu en sóknaraðili komi ekki öðrum máls­ástæðum að við meðferð málsins í Hæstarétti.

Af hálfu varnaraðila er á því byggt að ekki sé lagagrundvöllur til að dómkveðja sérfróða og óvilhalla matsmenn til mats á því sem matsspurning nr. 1 fjallar um. Þar sé óskað eftir mati á beinu fjárhagslegu tjóni matsþola. Að mati varnaraðila sé hér óskað mats á lagalegu atriði enda sé það lögfræðilegt úrlausnarefni hvert teljist tjón varnaraðila sem dómari taki afstöðu til m.a. á grundvelli þeirra sönnunargagna sem fyrir hann séu lögð en einnig eftir lögfræðilegu mati um það í hverju bótaskylda felst.

Þá verði ekki séð að matsspurningar nr. 2 - 4 séu tengdar þeim málsástæðum og mála­tilbúnaði sem sóknaraðili hafi haldið fram við rekstur málsins í héraði.

Þá verði ekki komið fram dómkvaðningu við meðferð málsins í Hæstarétti á grund­velli fram­an­greinds áskilnaðar í greinargerð um mat á endurbótum auk þess sem mats­spurning, hvað þær endurbætur varðar, sé óljós og sé sett fram sem hluti af matsspurn­ingu sem feli í sér beiðni um mat á lögfræðilegu atriði.

Því krefst varnaraðili þess að dómkvaðningu verði hafnað. Verði ekki fallist á að hafna dómkvaðningu að öllu leyti er til vara krafist að mats­spurningu nr. 1 verði hafnað.

Varnaraðili vísar til IX. kafla og XI. laga nr. 91/1991 varðandi heimild til dóm­kvaðningar sbr. og 129. og 130. gr. gr. sömu laga um málskostnaðarkröfu.

III

Í matsbeiðni hefur matsbeiðandi gert grein fyrir því hvað hann hyggst sanna með matinu en það er einkum að matsþoli hafi ekki orðið fyrir fjárhagstjóni eða að minnsta kosti ekki tjóni sem nemur þeirri fjárhæð sem matsbeiðandi var dæmdur til að greiða matsþola samkvæmt dómi Héraðsdóms Reykjaness uppkveðnum 19. júní 2009 í máli nr. E-2651/2007.

Samkvæmt 1. mgr. 46. gr. laga nr. 91/1991 á aðili rétt á að afla og leggja fram í einka­máli sönnunargögn, sem hann telur málstað sínum til framdráttar. Er að megin­reglu hvorki á valdi gagnaðila né dómara að takmarka þann rétt umfram það, sem leiðir af ákvæði 3. mgr. sömu lagagreinar.  Ekki verður fullyrt á þessu stigi að bersýnilegt sé að matsgerð sem matsbeiðandi hyggst nú afla skipti ekki máli eða sé tilgangslaus til sönnunar, sbr. 3. mgr. 46. gr. laga nr. 91/1991, en af notagildi hennar til sönnunar verður hann að bera áhættu samhliða kostnaði af öflun hennar.

Í lögum nr. 91/1991 eru ekki lagðar sérstakar hömlur við að dómkvaddur verði maður til að meta atriði, sem matsgerðar hefur þegar verið aflað um. Enn síður er girt þar fyrir að til viðbótar eldri matsgerð sé aflað nýrrar matsgerðar, sem taki að einhverju leyti til annarra atriða en sú fyrri eða sé ætlað að gefa ítarlegri upplýsingar.

Þótt þess gæti í matsbeiðni að leitað sé eftir áliti matsmanna á atriðum, sem varða lagalega þætti, myndi niðurstaða í matsgerð um slík atriði ekki binda dómara eða takmarka svigrúm hans og skyldu til að meta þau endanlega sjálfur. Þrátt fyrir þá víðtæku heimild sem matsbeiðandi hefur til að fá dómkvadda matsmenn til að leggja mat á atriði sem hann vill færa fram í dómsmáli og telur málstað sínum til framdráttar getur mats­beiðandi ekki falið dómkvöddum matsmönnum sjálfdæmi um það hvaða atriði þeir taka til mats. Fyrsta spurningin í matsbeiðni, er ekki einvörðungu þess eðlis að hún teygi sig í þau atriði sem dómara ber að meta heldur er hún einnig mjög víðfeðm. Svarið við spurningunni hlýtur að ráðast af fjöldamörgum þáttum sem matsmenn verða fyrst leggja mat á. Matsbeiðandi hefur tilgreint að við matið skuli miða við 0,36ha. landsvæði og tillit tekið til endurbóta og lagfæringa sem matsbeiðandi hafi þegar unnið. Eins og spurningin er sett fram er það að öðru leyti á valdi matsmanna að ákveða til hvaða þátta þeir líta og hvaða þætti þeir undanskilja þegar þeir svara fyrstu spurningunni. Ákvörðun um það er ekki hægt að fela matsmönnum. Hlutverk matsmanna er að svara spurningum, en ekki að velja forsendur þeirra. Eins og fyrsta spurningin er orðuð er því ekki unnt að heimila að dómkvaddir verði matsmenn til að svara henni.

Með vísan framangreinds og til 1. mgr. 61. gr. laga nr. 91/1991 er fallist á að umbeðin dómkvaðning matsmanna nái fram að ganga en þó þannig að matspurning nr. 1 verður ekki lögð fyrir matsmenn.

Málskostnaður verður felldur niður.

Anna M. Karlsdóttir, settur héraðsdómari, kveður upp úrskurðinn.

Úrskurðarorð:

Umbeðin dómkvaðning matsmanna skal fara fram, þó þannig að fyrsta matsspurning verður ekki lögð fyrir dómkvadda matsmenn.

Málskostnaður fellur niður.