Ákvörðun Hæstaréttar

1. Samkvæmt 4. mgr. 16. gr. laga nr. 50/2016 um dómstóla standa að ákvörðun þessari hæstaréttardómararnir Benedikt Bogason, Björg Thorarensen og Karl Axelsson.

2. Með beiðni 14. desember 2023 leitar X leyfis Hæstaréttar, á grundvelli 1. mgr., sbr. 4. mgr. 215. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, til að áfrýja dómi Landsréttar 10. nóvember 2023 í máli nr. 349/2022: Ákæruvaldið gegn X. Dómurinn var birtur ákærða 17. nóvember 2023. Ákæruvaldið leggst gegn beiðninni.

3. Með dómi Landsréttar var staðfest niðurstaða héraðsdóms um sakfellingu leyfisbeiðanda fyrir ítrekuð kynferðisbrot gegn brotaþola frá því að hún var ellefu ára þar til hún varð þrettán ára. Refsing hans var ákveðin fangelsi í þrjú ár auk þess sem niðurstaða héraðsdóms um miskabætur til brotaþola var staðfest.

4. Leyfisbeiðandi tekur fram að með áfrýjun vilji hann aðallega ná fram ómerkingu héraðsdóms en til vara að dómur Landsréttar verði ómerktur. Til þrautavara að hann verði sýknaður af ákæru eða refsing milduð. Beiðni sinni til stuðnings vísar leyfisbeiðandi einkum til þess að eina skýrsla af brotaþola í málinu hafi verið tekin á rannsóknarstigi af dómara á grundvelli a-liðar 1. mgr. 59. gr. laga nr. 88/2008. Ekki sé að finna neina skýringu á því hvers vegna sá dómari sem annaðist skýrslutökuna fór síðan ekki með málið og dæmdi það. Leyfisbeiðandi telur að þessi málsmeðferð hafi verið í andstöðu við 2. mgr. 112. gr. laga nr. 88/2008. Í þingbók málsins sé ekki getið um neina þá ástæðu sem geti réttlætt þetta frávik frá lögbundinni skipan dómsins. Þá gerir leyfisbeiðandi athugasemd við dómaraskipti undir rekstri málsins í héraði. Leyfisbeiðandi vísar til dóma Hæstaréttar 13. október 2011 í máli nr. 654/2010, 20. mars 2014 í máli nr. 689/2013 og dóm Landsréttar 19. október 2018 í máli nr. 229/2018. Leyfisbeiðandi gerir jafnframt margvíslegar athugasemdir við málsmeðferð í Landsrétti og telur að henni hafi verið stórlega ábótavant. Að lokum byggir leyfisbeiðandi á því að dómur Hæstaréttar hafi fordæmisgildi um framangreind atriði og að það hafi verulega almenna þýðingu fyrir leyfisbeiðanda að fá úrlausn Hæstaréttar í málinu enda hafi 2. mgr. 112. gr. laga nr. 88/2008 verið sett í því skyni að tryggja réttláta og milliliðalausa málsmeðferð.

5. Að virtum gögnum málsins verður ekki séð að það lúti að atriðum sem hafi verulega almenna þýðingu eða að mjög mikilvægt sé af öðrum ástæðum að fá úrlausn Hæstaréttar þannig að fullnægt sé skilyrðum 2. málsliðar 4. mgr. 215. gr. laga nr. 88/2008. Þá eru ekki efni til að beita heimild 3. málsliðar 4. mgr. sömu lagagreinar í málinu. Niðurstaða Landsréttar um sakfellingu byggir jafnframt að verulegu leyti á mati á sönnunargildi munnlegs framburðar en það mat verður ekki endurskoðað fyrir Hæstarétti, sbr. 5. mgr. 215. gr. laga nr. 88/2008. Beiðninni er því hafnað.