Fimmtudaginn 3. apríl 2014.
Nr. 534/2013.	Ákæruvaldið (Kolbrún Benediktsdóttir saksóknari) gegn Óskari Má Alfreðssyni (Björgvin Jónsson hrl.)

Fjárdráttur. Dráttur á máli. Skilorð.

Ó var sakfelldur fyrir fjárdrátt í starfi sem sölu- og markaðsstjóri hjá A ehf. með því að hafa í fjögur skipti dregið sér andvirði tiltekinna vara í eigu A ehf., afhent þær öðrum án heimildar og í þrjú skipti tekið við greiðslu og tileinkað sér, en í eitt skipti var varan afhent öðrum sem endurgjald fyrir vinnu í þágu Ó án þess að greiðsla hefði átt sér stað til A ehf. Var háttsemi Ó talin varða við 247. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Þar sem rannsókn lögreglu hófst ekki gegn Ó sem sakborningi fyrir lok skilorðstíma samkvæmt tveimur dómum frá 2006 þótti ekki fullnægt áskilnaði 60. gr. almennra hegningarlaga um að taka upp refsingar sem hann hlaut með þeim og dæma með nú. Samkvæmt 60. gr., sbr. 78. gr. almennra hegningarlaga var hins vegar tekin upp og dæmd með skilorðsbundin refsing sem Ó hlaut á árinu 2010. Með vísan til þess hversu mjög meðferð málsins hefði dregist hjá lögreglu, án nokkurrar ástæðu, var refsing Ó ákveðin fangelsi í 4 mánuði, en fullnustu refsingarinnar var frestað skilorðsbundið í 2 ár.

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Markús Sigurbjörnsson, Ólafur Börkur Þorvaldsson og Viðar Már Matthíasson.

Ríkissaksóknari skaut málinu til Hæstaréttar 6. ágúst 2013 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Af hálfu ákæruvaldsins er þess krafist að refsing ákærða verði þyngd.

Ákærði krefst aðallega sýknu, en til vara að refsing verði milduð.

Eins og greinir í hinum áfrýjaða dómi hefur ákærði borið að hann hafi tekið gólfefni af lager einkahlutafélagsins A eins og þau sem um ræðir í IV. kafla ákæru. Á hinn bóginn lýsti hann því þegar við skýrslutöku hjá lögreglu að andvirði gólfefnanna hafi verið minna en hann var borinn sökum um að hafa tekið, án þess þó að fullyrða frekar um andvirðið. Kvaðst ákærði telja að E hafi greitt sér 1.000.0000 eða 1.200.000 krónur fyrir gólfefnin. Skjalleg gögn málsins um þessa úttekt eru fátækleg og verður lítið á þeim byggt. Til viðbótar því var látið hjá líða að taka skýrslu af áðurnefndum E við meðferð málsins, en rannsókn þess hófst bæði seint og dróst verulega eins og rakið er í héraðsdómi. Samkvæmt því og með vísan til 108. gr., sbr. 1. og 2. mgr. 109. gr., laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála verður miðað við framburð ákærða um að verðmæti andlags sem tiltekið er í IV. kafla ákæru hafi verið mun minna en þar segir, eða ekki meira en 1.200.000 krónur. Að öðru leyti verður fallist á með héraðsdómi að ákærði hafi gerst sekur um þá háttsemi sem í ákæru greinir og réttilega er þar heimfærð til refsiákvæðis hvað varðar alla kafla ákærunnar.

Sakarferill ákærða er nægilega rakinn í héraðsdómi. Var ákærði 9. ágúst 2006 dæmdur í 30 daga fangelsi fyrir blygðunarsemisbrot og 21. september sama ár í tveggja mánaða fangelsi fyrir eignaspjöll. Var refsing samkvæmt báðum dómunum bundin skilorði í tvö ár, en ekki var tekin upp refsing samkvæmt fyrri dóminum og dæmd með í hinum seinni. Með dómi 10. desember 2010 var ákærði dæmdur í 30 daga fangelsi skilorðsbundið í tvö ár fyrir umferðarlagabrot og brot gegn valdstjórninni.

Rannsókn lögreglu hófst ekki gegn ákærða sem sakborningi fyrir lok skilorðstíma samkvæmt framangreindum tveimur dómum frá árinu 2006 og því er ekki fullnægt áskilnaði 60. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 um að taka upp refsingar sem ákærði hlaut með þeim og dæma með nú. Samkvæmt 60. gr., sbr. 78. gr., almennra hegningarlaga verður á hinn bóginn tekin upp og dæmd með sú skilorðsbundna refsing sem ákærði hlaut með dóminum 10. desember 2010. Auk framanritaðs verður að líta til þess að við meðferð málsins hjá lögreglu varð algerlega ástæðulaus töf sem ákærða verður ekki um kennt, en hann skýrði þegar við fyrstu skýrslu frá háttsemi sinni. Leiddi þessi töf til þess að niðurstaða fékkst ekki í málinu innan eðlilegs tíma. Að öllu framangreindu virtu og með vísan til 77. gr. almennra hegningarlaga verður refsing ákærða ákveðin fangelsi í fjóra mánuði sem verður að öllu leyti bundin skilorði eins og í dómsorði greinir.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað verður staðfest.

Samkvæmt 1. mgr. 220. gr. laga nr. 88/2008 verður áfrýjunarkostnaður felldur á ríkissjóð, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og greinir í dómsorði.

Dómsorð:

Ákærði, Óskar Már Alfreðsson, sæti fangelsi í fjóra mánuði, en fresta skal fullnustu refsingarinnar og hún niður falla að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dóms þessa, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákvæði héraðsdóms um sakarkostnað skal vera óraskað.

Sakarkostnaður fyrir Hæstarétti greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, Björgvins Jónssonar hæstaréttarlögmanns, 376.500 krónur.

Dómur Héraðsdóms Reykjaness miðvikudaginn 26. júní 2013.

Mál þetta, sem þingfest var 20. mars sl. og dómtekið 30. maí sl., var höfðað með ákæru lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu, dagsettri 26. febrúar 2013, á hendur Óskari Má Alfreðssyni, kt. [...], [...], Hafnarfirði, 

 „fyrir fjárdrátt í starfi sem sölu- og markaðsstjóri einkahlutafélagsins A, kt. [...], í eftirgreindum tilvikum:

I.

Með því að hafa í maí 2008 dregið sér andvirði gólfefna í eigu A ehf., að verðmæti kr. 1.028.085, sem ákærði lét afhenda B án heimildar gegn greiðslu að fjárhæð kr. 800.000 sem ákærði tók við og tileinkaði sér.

Telst þetta varða við 247. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

II.

Með því að hafa í júlí 2008 dregið sér andvirði veggjaefnis og líms í eigu A ehf., samtals að verðmæti kr. 431.158, sem ákærði lét án heimildar afhenda C sem endurgjald fyrir vinnuframlag hans við húsnæði ákærða án þess að endurgjald kæmi til einkahlutafélagsins.

Telst þetta varða við 247. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

III.

Með því að hafa seinnihluta ársins 2008 dregið sér andvirði gólfefna í eigu A ehf., að áætluðu verðmæti kr. 1.867.500, sem ákærði lét afhenda D án heimildar gegn greiðslu að fjárhæð kr. 1.000.000 sem ákærði tók við og tileinkaði sér.

Telst þetta varða við 247. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

IV.

Með því að hafa í mars 2008 dregið sér andvirði gólfefna í eigu A ehf., að áætluðu verðmæti kr. 3.000.000, sem ákærði lét afhenda E án heimildar gegn greiðslu að fjárhæð um kr. 1.000.000 sem ákærði tók við og tileinkaði sér.

Telst þetta varða við 247. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.“

Ákærði kom fyrir dóminn við þingfestingu málsins og neitaði sök en kvað úttektirnar hafa verið til að efna bónussamning sem hann var með hjá fyrirtækinu A ehf.  Hófst aðalmeðferð þann 30. maí sl. og var málið dómtekið að málflutningi loknum. Krafðist ákærði sýknu en til vara vægustu refsingar sem lög leyfa og að sakarkostnaður yrði lagður á ríkissjóð.

Málsatvik.

Í gögnum málsins kemur fram að ákærði hóf störf hjá fyrirtækinu A ehf. (hér eftir nefnt A ), 2. janúar 2003 en hætti störfum í lok júlí 2008. Gegndi ákærði stöðu verslunarstjóra og sölustjóra á tímabilinu. Til júlí ársins 2007 átti F fyrirtækið. Gerði hann samning við ákærða um launakjör og bónus. Við söluna á fyrirtækinu til G í júlí 2007 hélst samningur ákærða við fyrirtækið óbreyttur en gerðar voru athugasemdir við hann við ákærða. Í gögnum málsins liggur fyrir óundirritaður samningur á milli ákærða og A sem er sagður gilda frá 1. janúar 2007 til 31. desember 2007.

Segir í samningnum:

„Á árinu 2007 munu föst laun verða kr. 800.000,- Auk þessa eru eftirfarandi bónusar:

1.       Við veltu sem nemur 512 milljónum fær Óskar úttekt á Hakwood parketi og hurðum frá Lebo fyrir hús það sem hann hyggst byggja á árinu. Bæði Hakwood og Lebo munu styðja A með þennan bónus, verði af honum.

2.       Við veltu sem nemur 550 milljónum munu greiðast eldhús og baðinnrétting (hvítlakkað) smíðað hér á Íslandi.

3.       Við veltu sem nemur 600 milj munu greiðast sem nemur 1 milj af úttekt af viðskiptamanni. Auk þess sem vinna rafvirkja mun verða greidd.

4.       Við veltu sem nemur 700 milj munu greiðast flísar á bað og anddyri.

5.       Við veltu sem nemur 800 milj mun verða greitt sem nemur  kr. 400.000 upp í eldhústæki.  

Óskar skuldbindur sig í staðinn til að drífa og hvetja sölumenn áfram til að ná sem allra bestum árangri á árinu 2007 og stefnt er að ná 800 milljóna markinu. Stefnt er að meðalframlegð 35,5%.

Auglýsingakostnaður má ekki fara fram úr 15 milljónum + VSK og mun Óskar leitast við að keyra niður auglýsingakostnað þannig að bónus sem A mun fá hjá auglýsendum verði allsstaðar í hámarki.

Í liðum 1 til 5 verður að „klingja“ í sölutölunum þ.e. bónus fæst ekki fyrr en markmiðunum er náð.“

Samkvæmt kaupsamningi keypti ákærði ásamt [...] fasteign að [...] í [...]. Er íbúðin 233,4 fm og bílskúr 44,2 fm. Húsið var keypt í byggingu og afhent fullbúið að utan og tilbúið til innréttinga að innan, auk þess sem rafmagnsinntak og hitaveituheimæð var komin á kostnað seljanda. Var kaupverðið 45.000.000 króna og var afhending eignarinnar 11. júní 2007.

Í gögnum um söluupplýsingar má sjá að á árinu 2006 var heildarsala A 490.380.351,07 krónur og framlegð 35,5%. Á árinu 2007 var heildarsala fyrirtækisins 792.537.912,86 krónur og framlegð 34%. Á árinu 2008 var heildarsala 368.124.158,42 krónur og framlegð 24,3%. Eru sölutölur án virðisaukaskatts.

Skýrslur fyrir dómi.

Ákærði kvaðst hafa byrjað sem sölumaður hjá A og síðan sem verslunarstjóri og síðan sölu- og markaðsstjóri. Kvað hann launasamninga hafa verið gerða fyrir hvert ár í senn við hvern sölumann og tengst sölu fyrirtækisins. Nokkrir samningar hafi verið gerðir við ákærða. Hafi samningarnir verið um föst laun og síðan ákveðnar fjárhæðir, bæði í peningum og úttekt í vörum. Hann hafi til dæmis átt að fá greitt fyrir rafvirkjavinnu í húsinu sínu en ekki fengið og því tekið vörur út á það. Hann hafi fengið parket á húsið sitt, um rúmlega 100 fermetra af parketi, og gólfflísar að auki á tvö baðherbergi og á stóran bílskúr. Samtals hafi gólfefni verið um 160 fm. Parketið hafi verið askur, Hakwood-parket, ekki ódýrt efni. Þá hafi hann fengið beinagrind að eldhúsinnréttingu en hann hafi ekki fengið „fronta“ á innréttinguna þar sem A hafi ekki staðið við samninga við það fyrirtæki sem seldi innréttingarnar. Ákærði hafi því þurft að borga persónulega fyrir það sem vantaði upp á innréttinguna. Ákærði hafi fengið efni í mjög stóran pall og hafi það verið samningur við A vegna fæðingarorlofs sem ákærði ætlaði í. Það efni hafi ekki tengst launasamningi hans við A. Pípulagningavinna hafi verið greidd af A þar sem rafvirkjavinnan hafi ekki verið greidd. Þá gæti einhver önnur úttekt hafa verið en hann myndi það ekki. Hurðir í húsið hafi ákærði greitt sjálfur persónulega. Þá hafi hann fengið efni undir gólfefnin, lím, undirlag og hurðarhúna.

Aðspurður um þann samning sem liggur frammi í málinu kvaðst ákærði ekki kannast við hann. Hins vegar hafi hann undirritað samning með eigendum A en sá samningur hafi orðið eftir í fyrirtækinu þegar hann hætti störfum. Sagði hann að í undirritaða samningnum hafi fermetratölur og einingaverð verið tiltekin sem væri ekki í framlögðum samningi. Aðspurður kvað hann söluveltu fyrirtækisins hafa verið um átta hundruð milljónir á árinu 2008. Minnti hann að sölutölur hafi verið hærri en komi fram í gögnum málsins. Aðspurður kvaðst ákærði hafa verið með lykla að versluninni í [...] en aldrei verið með lykla að lager fyrirtækisins.

Ákærði kvaðst hafa verið að selja vörur sem hann hafi tekið út vegna bónussamningsins. C hafi verið pípari að húsinu og hann hafi greitt honum það sem A átti að greiða rafvirkjanum. Hann hafi verið að bjarga því sem bjargað varð og viljað fá greitt upp í launin sín en hann hafi verið búinn að vinna baki brotnu þetta ár. Hann hafi fundið að róður fyrirtækisins var farinn að þyngjast og því hafi hann reynt að fá greitt út eins og samið hafi verið um. Sömu ástæður séu fyrir öllum viðskiptum hans sem ákært sé fyrir. Aðspurður um þá frásögn B um að B hafi átt að segja í A, til að losna undan spurningum fyrirtækisins, að hann væri búinn að skila parketinu, sagði ákærði að A hafi fundist skrýtið að greiða ákærða fyrir parketið í peningum en einnig viljað meiri afslátt. Hafi ákærði þá farið og rætt við eiganda A, G, og spurt hvort þeir ættu ekki bara að selja þetta „svart“. Ákærði kvaðst ekki muna samskipti sín og B nákvæmlega en G hafi samþykkt að þetta yrði greitt svart. G hafi skuldað ákærða upp í bónussamninginn og hafi salan verið greiðsla til ákærða vegna þess. Taldi ákærði að G hafi vitað af því en B og G hafi rætt saman sjálfir inni á skrifstofu um að parketið væri selt „svart“. Ákærði kvaðst ekki hafa verið sáttur við það hvernig G rak fyrirtækið en það hafi farið í gjaldþrot fljótlega eftir að G tók við fyrirtækinu.

Aðspurður nánar út í tölvupóstsamskipti ákærða við H, fjármálastjóra fyrirtækisins, frá 28. maí 2008, þar sem ákærði biður H um að opna reikning B hjá A og hún segi að reikningurinn sé kominn í Momentum, og þurfi ástæðu til að opna reikninginn. Ákærði hafi þá sagt henni að B væri að borga og biður ákærði hana um að opna fyrir viðskipti B. Þann 29. maí spyr H hvort hann hafi ekki ætlað að greiða og hafi ákærði þá svarað að hann myndi greiða þegar B fengi vöruna.  Þann 9. júní segir H að hann hafi verið búinn að fá vöruna og spyr hvenær reikningurinn verði greiddur. Ákærði sagði niðurstöðuna í þessum samskiptum hafa verið þá að reikningurinn hafi verið gerður á A. Ákærði svaraði aðspurður að hann hafi margoft vísað H á G en minnti að G hafi verið erlendis á þessum tíma. Kvað ákærði að H hafi ekki komið það neitt við hvernig þessi viðskipti væru afgreidd á milli G og ákærða. Ákærði vissi ekki hvernig G hafi gengið frá þessum viðskiptum. Kvað ákærði launasamninga starfsmanna hafa verið trúnaðarmál og hann hafi virt það nema þegar hann hafi verið að þiggja peninga eins og einhver fáviti úti á götu, þá hafi hann útskýrt það þannig að það hafi verið upp í laun sem hann hafi átt inni.

Aðspurður um það hvort hann hafi beðið C um að skrökva að A kvaðst ákærði það gefa auga leið, hann minnti að C hafi annaðhvort verið að skila eða sækja efni og sagt honum að fara til A. Ákærði kvaðst ekki geta svarað því hvers vegna C segði svo frá. C hafi verið pípulagningameistari að húsinu hans að [...] í [...] og hafi að hluta fengið greitt svart og að hluta til í efni. Hann hafi fengið veggjaefni og eitthvað af parketi upp í vinnu sína. Aðspurður um framburð C um að ákærði hafi búið til kreditnótu um skilað parket, kvaðst ákærði ekki geta svarað til um það en þarna hafi verið bakfært inn í kerfið og síðan skrifað út á þann hátt sem ákærði vissi ekkert um, en enginn skilaði hins vegar tæplega 200 fermetrum af parketi. Að öðru leyti kvaðst ákærði ekki geta skýrt þetta nema að þessi úttekt hafi verið greiðsla upp í bónussamning hans. Á þessum tíma hafi félagið verið að fara í gjaldþrot og hafi hann ekki verið ánægður með að búið væri að fara þannig með fyrirtækið og hann séð ákveðna hluti sem búið var að lofa en ekki hafi verið staðið við. Aðspurður hvort ákærði hafi með þessu móti verið að ná út því sem kom fram í bónussamningnum svaraði ákærði því að G hafi átt að vera kunnugt um allt sem ákærði gerði hvað þetta varðaði. Þá hafi hann aldrei fengið pallaefni sem honum hafi verið lofað upp í feðraorlof.    Aðspurður um tölvupóst milli I frá 30. ágúst 2008 og ákærða  þar sem segir að magntaka þurfi allt efni sem ákærði hafi fengið frá A, s.s. parket og flísar, og þar með talin öll fylgiefni, s.s. undirlag, lista o.fl. þá komi fram í tölvupóstinum: „Meðal þess sem þú munt hafa fengið afhent er; parket (og skv. samningi beri þér aðeins það parket sem þarf í lögn á þínu húsi, ekkert umfram það), flísar á eitt bað og anddyri (skilgreina skal flísar umfram það sem kunna að hafa farið á önnur svæði), pallaefni o.s.frv.“ Þá komi fram í tölvupóstinum að ákærði muni vera með húsgagn frá félaginu og þess óskað að því verði skilað strax og bifreið skuli skila strax. Ákærði hafi svarað tölvupóstinum 30. ágúst 2008 og kvaðst ganga í málið og senda þetta á sína menn og muni magntaka allt um helgina. Þá komi fram í svari ákærða að bifreið félagsins sé að [...] í [...]. Ákærði kvaðst ekki hafa mótmælt þessu samkvæmt ráðleggingum síns lögmanns en ákærði kvaðst ekki kannast við þetta netfang oskar.mar.alfredsson@gmail.com. Ákærði kvaðst rengja allt sem I segði. Ákærði kvaðst einu sinni hafa rætt við I þegar hann skilaði lykli að fyrirtækinu. Ofangreind tölvusamskipti hafi ekki farið á milli þeirra tveggja. Ákærði neitaði því að hafa rætt við I um bónussamning ákærða, enda hafi ákærði hætt störfum þegar I kom til starfa. Aðspurður hversu mikið ákærði mátti taka út í vörum frá A taldi ákærði að það hafi verið fyrir um sjö til átta milljónir. Hversu mikið hafi verið í peningum og hvað mikið í vörum gæti ákærði ekki sagt til um. Ákærði kvaðst hafa fengið parket, flísar og lím undir gólfefnin og grind í eldhúsinnréttinguna. Ákærði kvaðst þó ekki muna þetta vel en vörurnar hafi átt að vera á innkaupsverði sem hann tók út. Ákærði kvaðst ekki geta giskað á verðmæti þess sem hann fékk út í efni, mörg ár séu síðan hann hafi unnið við þetta.

Aðspurður hvers vegna ákærði hafi selt vöruúttekt sína til þriðja aðila, kvað hann t.d. pípulagningamanninn hafa átt að fá greitt frá A samkvæmt samningnum en ekki fengið. Ákærði hafi verið í skuld við hann og því tekið út vörur til að greiða honum með.

B kom fyrir dóminn og lýsti aðdragandanum að því að hann keypti parket af ákærða þannig að hann hafi farið inn í A í þeim tilgangi að skoða parket. Hann hafi hitt ákærða og sagst vera að leita að parketi í hús sitt. Ákærði hafi gefið honum upp ákveðið verð. B hafi síðan skoðað á nokkrum öðrum stöðum en síðan ákveðið að skipta við A. Hann hafi því farið aftur í A og hitt ákærða og sagst ætla að versla við fyrirtækið. Hann hafi séð G í versluninni og heilsað honum en G hafi ekki komið nálægt þessum viðskiptum. Borin var undir B frásögn ákærða um að B hafi þótt verðið hátt og viljað kaupa parketið „svart“ og samið um það við G. B neitaði því alfarið og hafi hann ekki farið á fund með G, hann hafi einungis hitt hann inni í versluninni og spjallað við hann þar. Ákærði hafi gefið honum upp verð sem var 805.000 krónur. B kvaðst hafa hringt í ákærða þegar hann ætlaði að greiða fyrir parketið. Ákærði hafi spurt ákærða þá hvar hann væri staddur og sagði B honum að hann væri á leið í [...] í [...] til að taka út pening fyrir kaupverðinu og koma svo til að greiða fyrir parketið. B hafi farið í bankann en þegar hann sneri sér við frá gjaldkerastúkunni hafi ákærði verið fyrir aftan sig. B hafi þá afhent honum greiðsluna. B kvaðst ekki hafa fengið kvittun fyrir parketinu en hann hafi ekki gert neina rellu út af því þar sem hann hafði fengið parketið afhent á réttum tíma. B kvaðst hafa fengið tölvupóst löngu seinna frá I um að það væri útistandandi á hann krafa hjá A og hafi B sagt I að hann væri löngu búinn að gera skuld sína upp. Hann hafi aftur fengið bréf frá fyrirtækinu og hafi hann þá hringt til ákærða. Ákærði hafi gefið sér þá skýringu að hann væri að hætta og fyrirtækið væri að fara á hliðina og ákærði sagt B að segja að hann hafi verið búinn að skila parketinu því það hafi allt verið undið, og B hafi gert það. B hafi síðan áttað sig á því að eitthvað gruggugt hafi verið við þessi viðskipti. I hafi þá sagt sér að til stæði að kæra ákærða. Aðspurður um samskipti sín og G kvaðst B ekki muna nákvæmlega í hvaða skipti hann hafi rætt við G inni í búðinni en hann hafi ekki rætt viðskiptin við hann.

D kom fyrir dóminn og kvaðst hafa verið að leita sér að parketi og ákærði hafi viljað að hann verslaði hjá sér. Ákærði hafi boðið honum mjög gott verð sem D hafi ákveðið að taka. Ákærði hafi sagt sér að ákærði ætti inni eina sölu í bónus eða eitthvað álíka hjá fyrirtækinu sem skýringu á þessu hagstæða verði. D kvaðst þekkja ákærða í gegnum konu sína en þeir hittist ekki sérstaklega. D kvaðst ekki muna hversu mikið parket hann hafi fengið en það gæti hafa verið um 200 fermetrar. Hann hafi síðan farið í A til að kaupa lakk á parketið og þá hafi A áttað sig á viðskiptum D og ákærða. D kvaðst hafa verið grunlaus um aðkomu ákærða að málinu. D kvaðst ekki muna vel hvernig hann greiddi fyrir parketið en það hafi örugglega verið með peningum því hann og fyrrverandi kona hans hafi tekið lán hjá ættingjum og vinum á þessum tíma á meðan þau voru að bíða eftir lánafyrirgreiðslu banka.

F kom fyrir dóminn og kvaðst hafa verið eigandi að A á árinu 2007 og fyrir þann tíma en hann hafi selt fyrirtækið á miðju ári 2007. Kvað hann ákærða hafa unnið hjá sér í langan tíma og verið á samningi sem byggðist á föstum launum auk bónusa sem miðuðust við selt magn og ákveðna framlegð. Um áramótin 2006/2007 hafi ákærði sagt sér að hann væri að fara að byggja sér hús og þyrfti þar af leiðandi jafnari tekjur. Hafi ákærði óskað eftir hærri föstum launum árið 2007 og hafi F orðið við því. Ákærði hafi verið duglegur sölumaður og stóð undir auknum launum. Ákærði hafi viljað fá einhvern bónus sem F hafi samþykkt. Samningurinn hafi gengið út á ákveðna sölu og framlegð út árið. Í samningnum hafi verið tekið fram að ef þetta eða hitt markmiðið næðist þá fengi hann ígildi einhverra fjármuna. Samningurinn hafi fjallað um gólfefni, hurðir og eldhúsinnréttingar m.a. og snúist um húsbyggingu ákærða. F kvaðst hafa selt fyrirtækið á árinu 2007 og því hafi aldrei reynt á þennan þátt samningsins. Hann hafi kynnt nýjum eiganda samninginn og síðan viti hann ekkert um málið. F var sýnt afrit samnings sem liggur fyrir í málinu og kvað hann það eintak vera efnislega í samræmi við þann samning sem hann gerði við ákærða en hann myndi ekki hvort þetta eintak hafi verið vélritað í hans tíð. Aðspurður hvort ákærði hafi mátt selja úttektir sínar þriðja aðila kvað F samninginn hafa snúist um byggingu ákærða en hafi hann viljað nota úttektirnar til að greiða fyrir eitthvað annað hafi hann eflaust getað það. Aðspurður hvort ekki hafi annar samningur verið undirritaður og þá samningur þar sem magntölur hafi verið tilgreindar, kvað F það vel geta verið en þeirra samningur hafi verið efnislega sá sami. Þá kvað F að ef ákærði hafi viljað selja til þriðja aðila það sem hann mátti taka út úr fyrirtækinu, þá hafi fyrirtækið ekkert getað gert við því né haft neitt við það að athuga. Úttektir hafi þrátt fyrir það alltaf átt að vera bókfærðar hjá fyrirtækinu. F kvað nýjan eiganda, G, hafa vitað um samninginn enda hafi F farið sérstaklega yfir samning ákærða við fyrirtækið með G. F kvað ákærða hafa staðið sig mjög vel sem sölumann og hafa verið tvöfaldur á við aðra sölumenn. Aðspurður kvað hann trúnað hafa verið um samning ákærða en gjaldkeri fyrirtækisins hafi haft vitneskju um launagreiðslur en ekki um bónussamninginn sjálfan. Aðspurður kvað F tilgang samningsins hafa verið þann að létta undir með góðum starfsmanni og aðstoða við húsbyggingu hans. Aðspurður giskaði F á að verðmæti samningsins, ef hann hefði verið efndur að fullu, gæti verið um fimm til sex milljónir.

G kom fyrir dóminn en hann kvaðst hafa keypt A í félagi við annan í júlí 2007 en þeir hafi selt félagið til J banka hf. ári síðar.  Starfssamningur hafi verið á milli félagsins og ákærða en djúpt hafi verið á þeim samningi við kaupin en fyrri eigandi, F, hafi upplýst sig um samninginn. Minnti hann að samningurinn hafi komið fram í árslok 2007. Minnti G að samningurinn hafi verið óundirritaður en F hafi staðfest við sig allt sem kom fram í samningnum. Öðruvísi hefði hann aldrei staðið við samninginn. Bónusgreiðslur ákærða hafi miðast við heildarsölu fyrirtækisins en bónusgreiðslur annarra sölumanna hafi miðast við þeirra eigin sölu. Þá hafi bónusgreiðslurnar verið bundnar við húsbyggingu ákærða. Mundi G að sala ársins 2007 hafi verið í kringum átta hundruð milljónir en ákærði hafi átt að fá eitthvað aukalega við það markmið. Minnti hann að ákærði hafi tekið út eldhúsinnréttingu við það markmið en G hafi mótmælt þeirri úttekt þar sem því markmiði hafi ekki verið náð í árslok. Sölumenn hafi hins vegar skrifað út reikninga vegna tilboða sem voru í gangi en hefðu ekki verið raunveruleg sala. Þannig hafi sölumenn náð sölu upp í þessa sölutölu, eða áttahundruð milljónir, en G hafi gert athugasemdir við þá aðferð. Þá taldi G að í raun hafi skilyrði samningsins aldrei verið fullnægt þar sem greiðsluerfiðleikar hafi verið farnir að bæra á sér, auk þess sem verktakar hafi verið að draga til baka tilboð. Hafi G ekki samþykkt þessa aðferð en venjan væri að skrifa út reikninga þegar eiginleg sala hefði farið fram. Kvað G innkaupsverð ásamt tollum hafa verið viðmið úttektarheimilda starfsmanna. Virðisaukaskattur hafi ekki verið inni í þessum fjárhæðum. G kvað samninginn sem liggur fyrir í málinu vera nákvæmlega þann samning sem F hafi kynnt fyrir honum en hann minnti að ákærði hafi fyrst látið sig hafa samninginn. G kvaðst hafa mótmælt framlegðarmarkinu sem kemur fram í samningnum. Hann hafi einnig mótmælt vinnu rafvirkja í samningnum þar sem það ákvæði hafi verið ansi opið. Aðspurður um það hvort ákærði hafi mátt selja vörurnar sem hann mátti taka út, kvað G tilganginn með samningnum hafa verið þann að ákærði fengi vörur í húsbyggingu sína. Taldi hann að búið hafi verið að efna lið eitt og tvö í samningnum en liðir þrjú og fjögur hafi allavega verið óuppgerðir við ákærða. Aðspurður um virði þeirra hluta sem ákærði hefði fengið við efndir samningsins kvað hann alla hluti í lið eitt í samningnum hafa átt að vera á kostnað framleiðanda parketsins og hurðanna en ekki A sem hafi ekki átt að bera neinn kostnað af þeim lið. Það hafi ákærði verið upplýstur um enda komi það fram í samningnum. Þá kvað hann heildarvirði þess sem ákærði mátti taka út hafa verið rúmlega þrjár milljónir auk vinnu rafvirkja. Taldi G að úttektir sem ákært sé fyrir vera nokkuð hærri fjárhæðir en ákærði hefði átt að fá í bónusgreiðslur. Þá taldi hann vinnu rafvirkja í húsi ákærða geta verið að andvirði á bilinu fimm hundruð þúsund til ein milljón.

Aðspurður um samskipti sín og B, kvaðst G hafa fengið fregnir af því að B hafi keypt parket fyrir um sjö til átta hundruð þúsund krónur og greitt til ákærða en sú greiðsla hafi aldrei skilað sér til fyrirtækisins. Þetta hafi verið um svipað leyti og J banki hafi verið að yfirtaka félagið. Þá kvaðst G hafa hitt B í versluninni en neitaði því alfarið að hafa átt fund með B þar sem rætt hafi verið um sölu undir borðið og að ákærði hafi átt að fá þá greiðslu í sinn vasa.

G kvað að ef ákærði hefði hætt við að byggja, hefði þrátt fyrir það þurft að efna samninginn við hann og þá hefði ákærði vel getað selt það efni sem hann fengi til þriðja aðila. Aðspurður um það hvort ákærði hafi undirritað samninginn kvað G það vel geta verið en ákærði hefði staðfest efni samningsins við sig þegar hann tók við fyrirtækinu. Taldi G það vel geta verið að ítarlegri samningur hafi verið undirritaður, hann kvaðst ekki geta útilokað það.

Aðspurður hvort öllum skilyrðum samningsins hafi verið náð, kvað G 5. lið samningsins ekki hafa verið uppfylltan en staðið hafi til að menn settust niður og færu yfir það sérstaklega. Kvað hann það orðalag að „klingja“ í sölutölum hafa þýtt að sala hafi farið fram. Svo hafi ekki verið.

Aðspurður um efni í sólpall og að það hafi átt að vera í staðinn fyrir fæðingarorlof, kvað G það geta verið. Þeir hafi verið í vandræðum með mjög dýrt pallaefni sem fyrirtækið sat uppi með og geti verið að ákærði hafi fengið eitthvað af efninu í pallinn gegn fæðingarorlofi. Fjármálastjórinn ætti að vita það en G kvað ekki útilokað að ákærði hafi komið með slíka tillögu og að G hafi ekki tekið illa í það. G hafi vissulega frekar viljað hafa ákærða í vinnunni en í fæðingarorlofi þar sem hann hafi verið duglegur sölumaður.

Aðspurður hvort G hafi haft vitneskju um sölu til þeirra aðila sem taldir séu upp í ákæruliðum, og að ákærði fengi söluandvirðið í eigin vasa, kvaðst G aldrei myndu hafa gert slíkan samning. Allar úttektir starfsmanna hafi átt að vera með vitneskju fyrirtækisins. Starfsmanni hafi ekki verið heimilt að efna bónussamninga á eigin spýtur, það hafi alltaf þurft að fara í gegnum annan sölumann fyrirtækisins eða í gegnum fjármálastjóra.

G kvað fjórum fyrstu töluliðum samningsins klárlega hafa verið náð en G kvaðst ekki hafa náð persónulega að gera upp við ákærða þar sem hann hafi ekki verið samþykkur óljósu orðalagi og mikilli framlegð í samningnum. G kvaðst ekki muna til þess að farið hafi verið sérstaklega yfir efndir samningsins við ákærða en það hafi verið ætlunin. Það hafi staðið upp á fyrirtækið að efna samninginn. Fundir um sölutölur hafi verið mánaðarlega við sölumenn og þeir fengið greitt samkvæmt þeim. Samningur ákærða hafi verið af allt öðrum toga, hann hafi verið með föst laun en bónusauka hafi hann átt að fá á árinu 2008 þegar endanlegar sölutölur lægju fyrir. Ákærði hafi verið með hús sitt á einhverju byggingarstigi á árinu 2007 en ákærði hefði átt að fá heimildir til úttekta á þeim tíma sem ákærða vantaði viðkomandi efni, þó svo að árssalan hafi ekki legið fyrir. Aðspurður hvernig farið hafi verið með úttektir starfsmanna í bókhaldi fyrirtækisins, kvað G það hafa verið fært sem laun, en hann myndi ekki eftir neinu uppgjöri við ákærða. Hafi sölumenn fengið úttektir þá hafi þeir fengið að greiða fyrir vöruna á nokkrum mánuðum og þá verið dregið af launum þeirra.  

K, fyrrverandi framkvæmdastjóri A, kom fyrir dóminn og kvaðst hafa séð um endurskipulagningu félagsins og einnig setið í stjórn félagsins frá árinu 2004 til ársins 2007. Kvaðst hann hafa séð samninginn milli ákærða og félagsins í möppu hjá félaginu, eftir að mál ákærða var kært til lögreglu, og hafi hann verið óundirritaður.    

I gaf símaskýrslu fyrir dómi og sagði að um mitt árið 2008 hafi hann verið beðinn um að taka við rekstri félagsins sem hann gerði. Hafi hann þurft að semja við birgja og gert vörutalningu. Við vörutalninguna hafi komið í ljós að nokkuð vantaði upp á birgðir félagsins. Hann hafi þá farið að leita skýringa á þeirri rýrnun og í framhaldi af því hafi hann kært háttsemi ákærða til lögreglu. Ákærði hafi verið í sumarfríi þegar I tók við rekstri félagsins og ekki mætt í vinnu eftir fríið og hafi ákærða þá verið sagt upp störfum í framhaldi. Ákærði hafi því ekki unnið hjá félaginu eftir að I tók við rekstrinum. Aðspurður um tölvupóstsamskipti sín við ákærða, kvaðst I ekki muna eftir þeim sérstaklega en við upprifjun kvað hann að ákærði hafi fengið greiddan rafvirkjareikning að fjárhæð 1,8 milljónir króna, eldhúsinnréttingu og hurðir frá L á [...], parket á 150 fm og flísar og ákærði hefði tekið út efni í pall hjá M fyrir á aðra milljón króna sem I hafi neitað greiðslu á auk þess að orlofsmál ákærða hafi líka verið til úrlausnar. Aðspurður um það að ákærði neiti að eiga netfangið sem hann sendi tölvupóstinn á, kvaðst I ekki geta fullyrt hver svari honum á hinum endanum en í póstinum hafi einnig komið fram hjá ákærða að bifreið félagsins væri heima hjá ákærða, sem hafi verið rétt, en bifreiðin hafi verið sótt þangað að ábendingu ákærða í sama tölvupósti. I kvaðst hafa séð eintak af samningi milli ákærða og félagsins en hann hafi ljósritað eintak sem ákærði sjálfur hafi afhent honum. Sá samningur hafi verið undirritaður af ákærða og fyrri eiganda félagsins. Kvað I ekkert lokauppgjör hafa farið fram samkvæmt samningnum þar sem ekki var ljóst hvað átti eftir að gera upp við ákærða en óljóst hafi verið hvað ákærði hafði þegar fengið greitt. Ákærði hafi til dæmis fengið 250 fm af parketi samkvæmt samningnum.  

N kom fyrir dóminn og kvaðst hafa verið verslunarstjóri A árið 2007 en árin þar á undan hafi N unnið á lagernum. Kvað hann alla starfsmenn hafa verið með lykla að lagernum, sem hafi verið sjálfsagður hlutur. Kvað hann J banka hf. hafa ráðið I til að reka fyrirtækið um mitt ár 2008 og hafi ákærði verið mjög ósáttur við aðkomu I að félaginu. Ákærði hafi ekki mætt í vinnu í lok sumarfrís og farið utan og hafi ákærða þá verið sagt upp störfum í framhaldi. Aðspurður um það hvort tíðkað hafi verið í fyrirtækinu að selja vörur „svart“ neitaði N því. N kvaðst vita að ákærði hafi fengið parket á gólfin í húsið sitt, gólfflísar, klæðningarefni, pallaefni og innréttingar frá L. N kvaðst hafa komið heim til ákærða og séð þetta efni hjá honum en gólfefni hafi verið á öllu húsinu og bílskúrnum líka. N minnti að hurðir í húsinu hafi verið sérstaklega háar og því gætu hurðirnar verið frá L á [...]. Þá kvaðst hann vita að ákærði hafi greitt einhverjum iðnaðarmönnum með efni frá A. N sagði sama lykil hafa gengið að lager fyrirtækisins og fyrirtækinu sjálfu og allir hafi verið með lykla að fyrirtækinu. N kvaðst hafa verið með bónussamning hjá fyrirtækinu og það hafi alltaf verið gert upp við hann mánaðarlega.     

C kom fyrir dóminn og kvaðst hafa keypt parket af ákærða. C kvaðst hafa verið að vinna í húsi ákærða við pípulögn og fleira. Ákærði hafi sagt honum að hann væri sölustjóri hjá A ehf. og ætti inni bónusa hjá fyrirtækinu sem hann gæti fengið á góðu verði. Ákærði hafi sett upp á blað fyrir hann hvaða efni hann gæti fengið og á hvaða verði. C hafi því fengið greitt upp í vinnu sína með efni að hluta en þegar dróst að ákærði gerði upp við hann, hafi hann ýtt á ákærða til fá þau efni sem á vantaði. Á einhverjum tímapunkti hafi C áttað sig á því að efnið sem hann fékk hjá ákærða hafi ekki verið fengið á heiðarlegan hátt svo hann hafi hætt að fá efni hjá ákærða og ákærði skuldaði honum enn fyrir hluta af vinnu sinni.

H gaf símaskýrslu fyrir dóminn og kvaðst hafa séð um launagreiðslur hjá A. Aðspurð um tölvupóst milli hennar og ákærða vegna reiknings sem var sendur til innheimtu kvaðst hún muna eftir þessum samskiptum. Kvað hún fyrirkomulagið hafa verið þannig að ef starfsmenn keyptu vörur hjá fyrirtækinu var reikningur skrifaður á viðkomandi starfsmann og hafi hann síðan fengið að greiða skuldina með nokkrum greiðslum.

O gaf símaskýrslu fyrir dóminum. Starfaði hann á lager fyrirtækisins. Kvaðst hann ekki muna sérstaklega eftir vörum sem var skilað til A. Útbúinn hafi verið seðill frá lager þegar efni var sótt eða efni skilað og sá seðill síðan farið til skrifstofunnar sem bókfærði viðskiptin. 

E gaf ekki skýrslu fyrir dóminum en fram kemur í lögregluskýrslu að hann muni ekki eftir einstökum vöruúttektum þar sem hann hafi byggt fjölda húsa.

Forsendur og niðurstöður.              

Ágreiningslaust er að á milli ákærða og  var sérsniðinn launasamningur sem sneri að föstum launum og sölutengdum viðbótargreiðslum til ákærða. Í málinu liggur fyrir óundirritaður samningur sem eigandi A, F, kannaðist við og sagði samrýmast þeim samningi sem hann hafi gert við ákærða. G, sem keypti A um mitt ár 2007, kvaðst kannast við þann sama samning en sagðist hafa sett út á hann efnislega við ákærða þar sem honum hafi fundist arðsemisviðmið í samningnum vera of hátt eða 35,5%. Ákærði sagði fyrir dóminum að ítarlegri samningur hafi verið undirritaður á milli aðila en hann hefði sjálfur ekki eintak af honum. Eigendur A kváðust ekki kannast við að til væri undirritað eintak en F taldi að hann hefði undirritað sambærilegt eintak og liggur fyrir í málinu. Ákærði mótmælti því hins vegar ekki að samningur aðila á árinu 2007 hafi verið efnislega sá sami og kemur fram í því eintaki sem liggur fyrir í málinu. Þá er ágreiningslaust að ákærði hafi fengið gólfefni, parket og flísar ásamt lími undir það, í hús sitt að [...], [...], en samkvæmt samningnum átti hann að fá það efni þegar ákveðnum sölutölum væri náð. Er ekki ákært fyrir þær úttektir og virðist sem ákærði hafi fengið efni í hús sitt samkvæmt bónussamningnum.

Ákæruliður I.

Í ákærulið I er ákærði sakaður um að hafa í maí 2008 dregið sér andvirði gólfefna í eigu A að verðmæti 1.028.085 krónur, sem ákærði lét afhenda B án heimildar gegn greiðslu að fjárhæð kr. 800.000 sem ákærði tók við og tileinkaði sér.

Í gögnum málsins er afrit af úttekt hjá A þann 19. apríl 2008 að fjárhæð 1.028.085 krónur. Er tekið fram að það séu Hakeik 100 fm., eikarplankar rustik, lím, gúmmíkorkur 100 fm, og fleira efni. Er sölumaður skráður ákærði. Þann 27. maí 2008 er gerð kreditnóta á B fyrir sömu fjárhæð. Þá liggur fyrir tölvupóstur frá 26. maí til 9. júní 2008, á milli ákærða og H, þar sem ákærði biður hana að opna fyrir reikningsviðskipti B og segir jafnframt að B sé að greiða. B segist í tölvupósti til I 21. júlí 2008 ekki skulda A neitt og vera búinn að gera upp við þá og hafa gert það áður en hann fékk vöruna afgreidda. Staðfest er að B tók út 800.000 krónur hjá [...] 5. mars 2008 og samrýmist það framburði hans fyrir dóminum að hann hafi greitt ákærða þá fjárhæð í bankanum sjálfum. Síðar í tölvupóstinum kveðst B hafa gert upp við ákærða. Þar sem engin gögn fundust um þessi viðskipti hjá versluninni ítrekaði I fyrirspurn sína 27. ágúst 2008 í tölvupósti og svaraði B því þá til að hann hafi fengið parketið sent, það hafi verið meira og minna ónýtt og það verið sent til baka. Hann hafi síðan fengið parket frá Litháen. Kvað B, fyrir dóminum, ákærða hafa beðið sig um að gefa þessar skýringar hjá A. Sannanlega fer ákærði með rangt mál, þegar hann segir bókhaldara fyrirtækisins í lok maí 2008 að B sé að greiða fyrir vöruna og því eigi að opna reikning hans hjá fyrirtækinu. Ákærði hafði þá þegar nokkrum mánuðum áður tekið við greiðslu frá B fyrir parketið en það fé hafði ekki skilað sér til fyrirtækisins. 

Telur dómurinn að full sönnun hafi verið færð fyrir því að ákærði hafi tekið parket út úr fyrirtækinu og selt það B án þess að gera skil á söluandvirðinu til fyrirtækisins. Breytir engu í því sambandi að ákærði hafi talið sig eiga inni úttektir samkvæmt bónussamningnum. Hefur ákærði með þeirri háttsemi gerst sekur um þá háttsemi sem honum er gefin að sök í ákærulið I og verður hann sakfelldur fyrir hana.

Ákæruliður II.

Í ákæruliðnum er ákærði sakaður um að hafa í júlí 2008 dregið sér andvirði veggjaefnis og líms í eigu A, samtals að verðmæti kr. 431.158, sem ákærði lét án heimildar afhenda C sem endurgjald fyrir vinnuframlag hans við húsnæði ákærða án þess að endurgjald kæmi til fyrirtækisins.

Samkvæmt gögnum málsins fékk C þann 26. ágúst 2008 198,12 fermetra af veggjaefni að verðmæti 620.511,84 krónur og tvo kassa af lími að verðmæti 39.740 krónur eða samtals 660.262,09 krónur. Afsláttur er alls 184.019,39 krónur en með virðisaukaskatti er upphæð reikningsins 431.158 krónur. Sölumaður er sagður ákærði. Þann 4. september 2008 er kreditnóta gerð á C þar sem tekið er fram að 198,12 fermetrum af sama efni var skilað að verðmæti 620.511,84 krónur. Með afslætti og virðisaukaskatti er heildarverð vörunnar 403.333 krónur. Engin frekari gögn eru í málinu vegna þessarar úttektar en C staðfesti fyrir dóminum að hafa fengið efni hjá ákærða sem greiðslu upp í pípulagningarvinnu hans í húsi ákærða. Ákærði kvaðst fyrir dóminum hafa greitt C samkvæmt bónussamningnum þar sem fyrirtækið hafi ekki greitt upp í rafvirkjavinnuna eins og samningurinn kvað á um. G, eigandi A á þessum tíma, mótmælti því að hafa nokkuð vitað um þessi viðskipti ákærða né úttektir hans. Þrátt fyrir að ákærða hafi fundist hann svikinn af félaginu, hafði hann ekki heimild til að taka efni út í fyrirtækinu og afhenda öðrum það og efna þannig bónussamninginn upp á sitt eindæmi.

Telur dómurinn sannað að með þessari háttsemi hafi ákærði farið út fyrir heimildir sínar og tekið efni til að nota í viðskiptum sínum við C án þess að gera grein fyrir vöruúttektinni hjá A. Þrátt fyrir að ákærði hafi talið að hann væri að fá umrædda vöruúttekt sem bónusgreiðslur, verður að telja að honum hafi verið fullljóst að engin heimild var fyrir úttektinni. Verður ákærði því sakfelldur fyrir þennan ákærulið.

 Ákæruliður III.

Í þessum ákærulið er ákærði sakaður um að hafa seinni hluta ársins 2008 dregið sér andvirði gólfefna í eigu A að áætluðu verðmæti 1.867.500 krónur, sem ákærði lét afhenda D án heimildar gegn greiðslu að fjárhæð 1.000.000 króna, sem ákærði tók við og tileinkaði sér. Engin gögn eru í málinu þessu til stuðnings en ákærði kvað þessa úttekt sem og allar aðrar sem ákært er fyrir, hafa verið bónusgreiðslur til hans samkvæmt bónussamningnum.

Ákærði kvað fyrir dóminum að með þessum viðskiptum hafi hann verið að efna bónussamninginn. Þá staðfesti ákærði fyrir lögreglu að hafa selt D umrætt gólfefni en taldi að það hefði verið um 160 fermetrar. Engin gögn liggja fyrir í málinu um þessar vöruúttektir en fyrir lögreglu kvað ákærði afgreiðsluseðil hafa verið til hjá fyrirtækinu vegna afgreiðslunnar.

D kom fyrir dóminn og staðfesti að hann hafi fengið um 200 fermetra af parketi hjá ákærða og ákærði gefið honum þá skýringu að hann ætti inni eina sölu í bónus hjá fyrirtækinu, sem skýringu á því verði sem ákærði bauð honum. D taldi að hann hefði greitt fyrir parketið með reiðufé.

Ákærði hefur ekki haldið því fram að hann hafi skilað greiðslunni til fyrirtækisins heldur að hann hafi verið að efna bónussamninginn.

Þó svo að ákærði hafi talið að hann ætti inni greiðslur hjá A vegna samningsins, telur dómurinn fram komna lögfulla sönnun þess að ákærði hafi tekið söluandvirðið í eigin þágu. Ekki er að finna neina heimild í gögnum málsins um að ákærði hafi mátt taka til sín vöru án þess að gera grein fyrir því og gegn neitun eigenda fyrirtækisins telur dómurinn ákærða sekan um þá háttsemi sem honum er gefin að sök í þessum ákærulið og verður hann sakfelldur fyrir.

Ákæruliður IV.

Í þessum ákærulið er ákærði sakaður um að hafa í mars 2008 dregið sér andvirði gólfefna í eigu A að áætluðu verðmæti 3.000.000 króna sem ákærði lét afhenda E án heimildar gegn greiðslu að fjárhæð um 1.000.000 króna sem ákærði tók við og tileinkaði sér.

Ákærði kvað um þennan ákærulið það sama og fyrri ákæruliði, þessi úttekt hafi verið greiðsla samkvæmt bónussamningnum. Fyrir lögreglu lýsti ákærði þessu á sama veg en sagði það hafa verið gert í samráði við F og að G hafi vitað af þessu. Ákærði hafi hins vegar ekki skýringar á því hvers vegna G hafi ekki útbúið reikning vegna úttektarinnar. G neitaði því fyrir dóminum að hafa heimilað ákærða að selja vörur eins og ákært er fyrir og kvaðst aldrei myndu gera slíkan samning. Þá kvaðst G ekki hafa vitað um þessar sölur. Starfsmanni hafi ekki verið heimilt að efna bónussamninga upp á eigin spýtur, það hafi alltaf þurft að fara í gegnum annan sölumann fyrirtækisins eða í gegnum fjármálastjóra.

Gegn mótmælum G telur dómurinn skýringu ákærða á þessum viðskiptum ótrúverðuga en ákærði hefur játað að hafa selt E gólfefni.

Telur dómurinn fram komna lögfulla sönnun um að ákærði hafi gerst sekur um þá háttsemi sem lýst er í þessum ákærulið og verður ákærði sakfelldur fyrir þá háttsemi.

Ákærði byggir kröfu sína um sýknu á því að hann hafi verið að taka út laun í samræmi við bónussamning sinn við A. Eins og að ofan hefur verið rakið, framkvæmdi ákærði brot sín með leynd og reyndi að fá aðra til að skrökva til um úttektirnar. Er þessi málsástæðu ákærða að engu hafandi. Þrátt fyrir að ákærði hafi talið sig eiga inni laun hjá A þá virðist stór hluti bónussamningsins hafa þegar verið uppfylltur en þó svo að það hafi ekki verið þá bar ákærða að leita annarra leiða til að fá samninginn efndan. Er háttsemi ákærða refsiverð og réttilega heimfærð undir 247. gr. almennra hegningarlaga.

Samkvæmt sakavottorði ákærða hefur honum nokkrum sinnum verið gerð refsing áður. Þau brot sem skipta máli við ákvörðun refsingar er dómur frá 9. ágúst 2006 en þá var ákærði dæmdur í þrjátíu daga fangelsi, skilorðsbundið í tvö ár, fyrir brot gegn 209. gr. almennra hegningarlaga. Dómur frá 21. september 2006 en þá var ákærði dæmdur í tveggja mánaða fangelsi, skilorðsbundið til tveggja ára, fyrir eignaspjöll. Dómur frá 10. desember 2010 en þá var ákærði dæmdur í þrjátíu daga fangelsi, skilorðsbundið í tvö ár, fyrir ölvunarakstur og valdstjórnarbrot. Þá gekkst ákærði undir sátt þann 24. október 2011 fyrir umferðarlagabrot og aftur þann 30. janúar 2012.

Brot þau sem ákærði hefur verið sakfelldur fyrir nú framdi hann í mars, maí, júlí og seinni hluta árs 2008. Með þeim brotum rauf ákærði skilorð dómsins frá 9. ágúst 2006 og 21. ágúst 2006. Ber því nú að taka skilorðsdómana upp og dæma í málinu samkvæmt 77. gr. almennra hegningarlaga. Þá eru brot ákærða framin áður en dómur gekk þann 10. desember 2010 og sáttir gerðar eftir þann tíma. Ber því að gera honum hegningarauka við þær refsingar samkvæmt 78. gr. almennra hegningarlaga. Verður við ákvörðun refsingar litið til þess að ákærði rauf tvo skilorðsbundna dóma með brotum sínum. 

Hluti af brotum ákærða er framkvæmd þannig að engin gögn finnast um þau í bókhaldi fyrirtækisins. Verður ekki annað ráðið en að ásetningur ákærða hafi staðið til að fela slóð sína. Vegna þessa dróst hjá fyrirtækinu að komast að því sanna í málinu, eins og rekja má til framburðar vitna, en aðild þeirra varð fyrst ljós er þau áttu í frekari viðskiptum við A en eitt brotið er framið seinni hluta árs 2008. Þann 5. janúar 2009 var brotið kært til ríkislögreglustjóra. Í byrjun febrúar 2010 var lögregluskýrsla tekin af vitni. Þann 16. júní 2010 var lögregluskýrsla tekin af vitni. Þann 7. maí 2012 og aftur 8. og 9. maí 2012 voru lögregluskýrslur teknar af vitnum og í júlí 2012. Þann 29. maí 2012 er fyrst tekin lögregluskýrsla af ákærða. Ákæra var síðan gefin út 26. febrúar 2013. Ekki hefur verið gefin viðhlítandi skýring á þessum drætti á rannsókn málsins.

Er refsing ákærða hæfilega ákveðin fangelsi í ellefu mánuði. Með vísan til þess hversu mikill dráttur varð á rannsókn málsins, sem ekki hefur verið skýrður með viðhlítandi hætti, þykir rétt að skilorðsbinda átta mánuði refsingarinnar og skal hún niður falla að liðnum þremur árum haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þá verður ákærði dæmdur til að greiða allan sakarkostnað á rannsóknarstigi og fyrir dómi, sem eru málsvarnarlaun skipaðs verjanda hans, Reynis Loga Ólafssonar hdl., sem eru hæfilega ákveðin 376.500 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.

Ástríður Grímsdóttir héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D ó m s o r ð :

Ákærði, Óskar Már Alfreðsson, kt. [...], skal sæta fangelsi í ellefu mánuði en fresta skal fullnustu átta mánaða refsingarinnar og skal hún niður falla að liðnum þremur árum, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ákærði greiði sakarkostnað, sem eru málsvarnarlaun verjanda hans, Reynis Loga Ólafssonar hdl., 376.500 krónur að meðtöldum virðisaukaskatti.