Fimmtudaginn 1. nóvember 2001.
Nr. 405/2001.	Ásta Dagbjört Baldursdóttir (Hilmar Ingimundarson hrl.) gegn Reykjavíkurborg (Gylfi Thorlacius hrl.)

 

Kærumál. Fjárnám. Skuldabréf. Fölsun.

Á kærði úrskurð héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu hennar um að ógilt yrði fjárnám sem sýslumaður gerði hjá henni 7. júní 2001, að kröfu R, á grundvelli skuldabréfs útgefnu af B og árituðu af Á ásamt J um sjálfskuldarábyrgð þeirra á skuldinni. Fyrir Hæstarétt lagði Á fram skýrslu, sem hún gaf hjá lögreglu 15. október 2001, þar sem hún bar fram kæru á hendur B um fölsun á nafnritun Á á bréfinu. Einnig lagði Á fram skýrslu sem lögreglan tók af B 25. sama mánaðar, þar sem hann gekkst m.a. við því að hafa falsað undirskrift Á á skuldabréfið. Að þessum gögnum fram komnum þótti vera slíkur vafi um réttmæti kröfu R á hendur Á samkvæmt umræddu skuldabréfi að ekki væri fært að láta standa á grundvelli þess fjárnám, sem gert var án undangengins dóms eða sáttar. Var því fallist á kröfu Á um ógildingu fjárnámsins, en auk þess gerðar athugasemdir við það hvernig staðið var að fjárnáminu af hálfu sýslumanns.

 

Dómur Hæstaréttar.

Mál þetta dæma hæstaréttardómararnir Markús Sigurbjörnsson, Gunnlaugur Claessen og Ingibjörg Benediktsdóttir.

Sóknaraðili skaut málinu til Hæstaréttar með kæru 12. október 2001, sem barst réttinum ásamt kærumálsgögnum 23. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 3. október 2001, þar sem hafnað var kröfu sóknaraðila um að ógilt yrði fjárnám, sem sýslumaðurinn í Reykjavík gerði hjá henni 7. júní 2001 að kröfu varnaraðila. Kæruheimild er í 3. mgr. 95. gr. laga nr. 90/1989 um aðför, sbr. 102. gr. laga nr. 92/1991. Sóknaraðili krefst þess að fjárnámið verði fellt úr gildi og sér dæmdur málskostnaður í héraði ásamt kærumálskostnaði.

Varnaraðili krefst þess að úrskurður héraðsdómara verði staðfestur um annað en málskostnað, sem sóknaraðili verði dæmd til að greiða sér í héraði ásamt kærumálskostnaði.

I.

Varnaraðili hefur ekki kært úrskurð héraðsdómara fyrir sitt leyti. Verður því ekki komið að fyrir Hæstarétti kröfu um breytingu honum í hag á niðurstöðum hins kærða úrskurðar.

II.

Samkvæmt gögnum málsins krafðist varnaraðili þess í nafni húsnæðisnefndar sinnar 27. febrúar 2001 að sýslumaðurinn í Reykjavík gerði fjárnám hjá sóknaraðila til tryggingar kröfu samkvæmt skuldabréfi útgefnu 16. júní 2000 af Baldri Skaftasyni og árituðu af sóknaraðila ásamt Júlíusi Baldurssyni um sjálfskuldarábyrgð þeirra á skuldinni. Eftir hljóðan skuldabréfsins nam skuldin upphaflega 1.205.000 krónum, sem áttu að greiðast með 36 jöfnum mánaðarlegum afborgunum, í fyrsta sinn 10. júlí 2000. Átti skuldin að bera nánar tilgreinda ársvexti. Í skuldabréfinu var mælt fyrir um heimild til að fella eftirstöðvar skuldarinnar í gjalddaga ef vanskil yrðu 15 daga eða lengur á greiðslu afborgunar, svo og til að gera fjárnám hjá útgefanda skuldabréfsins og sjálfskuldarábyrgðarmönnum án undangengins dóms eða sáttar. Samkvæmt beiðni varnaraðila um fjárnám höfðu orðið vanskil á afborgunum allt frá fyrsta gjalddaga og var skuldin sögð samtals að fjárhæð 1.325.102 krónur að meðtöldum áföllnum vöxtum og kostnaði. Með beiðninni fylgdi greiðsluáskorun 3. október 2000 til sóknaraðila, sem var birt fyrir henni 6. þess mánaðar.

Sýslumaðurinn í Reykjavík tók þessa beiðni fyrir 7. júní 2001 og mættu þá lögmenn af hálfu beggja aðila. Var fært í gerðabók að lögmanni sóknaraðila hafi verið „leiðbeint um réttarstöðu sína og kröfu gerðarbeiðanda.“ Hafi lögmaðurinn mótmælt kröfu varnaraðila á þeirri forsendu að undirritun sóknaraðila á skuldabréfið væri fölsuð. Verður ekki séð af endurriti úr gerðabók að sýslumaður hafi berum orðum tekið ákvörðun um þessi mótmæli, heldur var þar bókað að skorað hafi verið á lögmann sóknaraðila að benda á eignir til tryggingar kröfu varnaraðila. Hafi lögmaðurinn sagst vera ókunnugur því hvort sóknaraðili ætti eignir til að tryggja kröfuna. Var eftirfarandi síðan bókað: „Talsmaður gerðarbeiðanda hefur kannað eignastöðu gerðarþola og kveður að engar eignir séu skráðar á gerðarþola til tryggingar kröfu gerðarbeiðanda. Gerðarbeiðandi krefst að fjárnámi verði lokið án árangurs og er svo gert með vísan til 8. kafla laga nr. 90/1989.“

Með bréfi, sem barst Héraðsdómi Reykjavíkur 4. júlí 2001, leitaði sóknaraðili úrlausnar um þessa aðfarargerð.

III.

Sóknaraðili hefur lagt fyrir Hæstarétt skýrslu, sem hún gaf hjá lögreglunni í Reykjavík 15. október 2001, en þar bar hún fram kæru á hendur föður sínum, áðurnefndum Baldri Skaftasyni, um fölsun á nafnritun hennar á skuldabréfinu. Einnig hefur sóknaraðili lagt fram skýrslu, sem lögreglan tók 25. október 2001 af Baldri Skaftasyni, þar sem hann gekkst meðal annars við því að hafa falsað undirskrift sóknaraðila á skuldabréfið.

Að fram komnu því, sem hér var greint, er slíkur vafi um réttmæti kröfu varnaraðila á hendur sóknaraðila samkvæmt skuldabréfinu frá 16. júní 2000 að ekki er fært að láta standa á grundvelli þess fjárnám, sem gert var án undangengins dóms eða sáttar. Þegar af þeirri ástæðu verður að fella úr gildi fjárnámið, sem sýslumaðurinn í Reykjavík gerði 7. júní 2001 hjá sóknaraðila. Ber og að athuga að andstætt var ákvæðum 8. kafla laga nr. 90/1989 að ljúka fjárnáminu án árangurs samkvæmt þeim yfirlýsingum einum, sem þar komu fram og áður var getið, auk þess sem ekki átti við að leiðbeina héraðsdómslögmanni, sem mætti við gerðina af hálfu sóknaraðila, eins og um væri að ræða ólöglærðan málsaðila, sbr. lokaorð 4. mgr. 25. gr. laga nr. 90/1989.

Dæma verður varnaraðila til að greiða sóknaraðila málskostnað í héraði og kærumálskostnað, sem er ákveðinn í einu lagi eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Fellt er úr gildi fjárnám, sem sýslumaðurinn í Reykjavík gerði 7. júní 2001 hjá sóknaraðila, Ástu Dagbjört Baldursdóttur, að kröfu varnaraðila, Reykjavíkurborgar.

Varnaraðili greiði sóknaraðila samtals 150.000 krónur í málskostnað í héraði og kærumálskostnað.

 

Úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur 3. október 2001.

Málsaðilar:

Sóknaraðili er Ásta Dagbjört Baldursdóttir, kt. 230668-4429, Laufengi 2, Reykjavík, en varnaraðili er Reykjavíkurborg vegna Húsnæðisnefndar Reykjavíkur, kt. 580475-0199, Suðurlandsbraut 30, Reykjavík.

Mál þetta barst héraðsdómi 4. júlí sl. með bréfi lögmanns sóknaraðila, sem dagsett er sama dag.

Það var tekið til úrskurðar hinn 26. september sl. að afloknum munnlegum málflutningi.

Dómkröfur:

Dómkröfur sóknaraðila eru þær, að ógilt verði með dómi aðfarargerð í máli nr. 011-2001-04435, sem fram fór hjá sóknaraðila hinn 7. júní sl. að kröfu Húsnæðisnefndar Reykjavíkur.

Þá krefst sóknaraðili málskostnaðar úr hendi varnaraðila að mati dómsins að viðbættum lögmæltum virðisaukaskatti.

Varnaraðili krefst sýknu af kröfum sóknaraðila, auk þess sem sóknaraðila verði gert að greiða honum málskostnað að mati réttarins, að viðbættum virðisaukaskatti.

Varnaraðili krafðist upphaflega frávísunar málsins en féll frá þeirri kröfu við munnlegan flutning málsins.

Í beiðni sinni til dómsins beindi sóknaraðili málinu, að Húsnæðisnefnd Reykjavíkur, enda var húsnæðisnefndin gerðarbeiðandi í aðfararmáli því, sem sóknaraðili krefst að ógilt verði. Undir rekstri málsins upplýsti lögmaður varnaraðila, að Húsnæðisnefnd Reykjavíkur hafi verið stjórnsýslunefnd á vegum Reykjavíkurborgar, sem falin hafi verið ýmis verkefni sveitarfélagsins. Þau verkefni hafi nú verið færð annars vegar til Félagsbústaða ehf. en hins vegar til Félagsþjónustu Reykjavíkurborgar.  Reykjavíkurborg taki því til varna gagnvart kröfu sóknaraðila.

Málavextir, málsástæður og lagarök:

Málavextir eru þeir, að Baldur Skaftason, faðir sóknaraðila gaf út skuldabréf til handhafa, sem dagsett er 16. júní á síðast liðnu ári. Skuldabréfið er að fjárhæð 1.205.000 krónur og  skyldi greitt með 36 mánaðarlegum afborgunum, auk vaxta,  sem nánar er lýst í bréfinu sjálfu. Gjalddagi fyrstu afborgunar var 10. júlí 2000. Fram kemur í skuldabréfinu, að Júlíus Baldursson, kt. 011260-2259, og sóknaraðili gangast in solidum í sjálfskuldarábyrgð, en þau eru börn útgefanda bréfsins. Bréfið er undirritað nöfnum þeirra í sérstaka reiti, sem ætlaðir eru fyrir sjálfskuldar­ábyrgðarmenn til undirritunar.  Skuldabréfið er vottað tveimur vottum, sem votta rétta dagsetningu, fjárræði og undirskriftir aðila, eins og segir í yfirskrift að nafnritun sjálfskuldarábyrgðarmanna.  Vottar eru Bergur Oliversson, lögfræðingur og Ásta Þ. Guðmundsdóttir, sem mun vera móðir sóknaraðila.

Af skuldabréfinu má ráða, að vanskil hafi orðið frá fyrsta gjalddaga þess.

Lögmaður varnaraðili sendi sóknaraðila greiðsluáskorun dags. 3. október 2000 og krafðist greiðslu á nafnverði skuldabréfsins, auk vaxta, dráttarvaxta og innheimtukostnaðar, samtals að fjárhæð 1.404.085 kr.  Greiðsluáskorunin var birt fyrir sóknaraðila 6. október s.á.  Ekkert kemur fram í gögnum málsins um viðbrögð sóknaraðila við greiðsluáskorun lögmanns varnaraðila, en lögmaðurinn upplýsti við munnlegan flutning málsins, að sóknaraðili hafi ekkert samband haft, hvorki við sig né heldur við umbj. hans eða nokkurn á hennar vegum.

Varnaraðili sendi aðfararbeiðni til sýslumannsins í Reykjavík, sem dagsett er 27. febrúar sl. og krafðist fjárnáms hjá sóknaraðila til lúkningar skuld að fjárhæð 1.325.102 kr. Fram kemur í aðfararbeiðni, að 219.000 krónur hafi verið greiddar inn á skuldina en ekki hvenær sú greiðsla átti sér stað.

Fjárnám var gert hjá sóknaraðila í starfstöð sýslumannsins í Reykjavík hinn 7. júní sl. Ágreiningur málsaðila varðar þá aðfarargerð. Lúðvík Emil Kaaber hdl. mætti við gerðina f.h. sóknaraðila. Í gerðarbók sýslumannsins í Reykjavík er m.a. eftirfarandi fært til bókar. ,,Fyrir gerðarbeiðanda mætir Kristján Thorlacius hdl. Fyrir gerðarþola mætir Lúðvík E. Kaaber hdl. Fyrirsvarsmanni gerðarþola er leiðbeint um réttarstöðu sína og kröfu gerðarbeiðanda. Hann mótmælir kröfu gerðarbeiðanda og kveður undirskrift sjálfskuldarábyrgðaraðila skuldabréfs, sem liggur til grundvallar kröfunni falsaða. Skorað er á fyrirsvarsmann gerðarbeiðanda að benda á eignir til tryggingar kröfu gerðarbeiðanda. Hann kveðst ókunnugur því hvort gerðarþoli eigi eignir til að tryggja kröfu gerðarbeiðanda. Talsmaður gerðarbeiðanda hefur kannað eignastöðu gerðarþola og kveður að engar eignir séu skráðar á gerðarþola til tryggingar kröfu gerðarbeiðanda. Gerðarbeiðandi krefst að fjárnámi verði lokið án árangurs og er svo gert með vísan til 8. kafla laga nr. 90/1989. Mættum er kynnt efni þessarar bókunar, sem engar athugasemdir eru gerðar við.”  Gerðin er undirrituð af fulltrúa sýslumanns og lögmönnum málsaðila.

Lögmaður varnaraðila sendi sýslumanninum í Reykjavík beiðni, dags. 25. júlí sl., um endurupptöku  aðfarargerðarinnar frá 7. júní sl. Í beiðninni kemur fram, að lögmaður varnaraðila telur unnt að vísa á eignir til fjárnáms til tryggingar kröfunni. Einnig er þess þar getið, að sóknaraðili hafi vísað ágreiningi varðandi framkvæmd fyrri aðfarargerðar til Héraðsdóms Reykjavíkur.  Sýslumaður boðaði sóknaraðila til fjárnáms, sem fram átti að fara 17. september sl. en gerðinni var frestað að sögn lögmanns varnaraðila, þar til niðurstaða hefur fengist í máli því, sem hér er til úrlausnar.

Málsástæður og lagarök sóknaraðila:

Lögmaður sóknaraðila lýsti atburðarrásinni hjá sýslumanni með þeim hætti, að hann hefði gert fulltrúa sýslumanns grein fyrir því, að nafn sóknaraðila væri falsað á skuldabréfinu, sem lægi til grundvallar aðfarargerðarinnar, og hafi mótmælt því að gerðin færi fram. Einnig hefði hann lýst því yfir, að hann gæti engar upplýsingar veitt um eignir sóknaraðila, þar sem honum hafi aðeins verið falið að mæta við gerðina fyrir hönd sóknaraðila á grundvelli fölsunar á nafni hennar á skuldabréfið sem sjálfskuldarábyrgðarmaður. Fulltrúi sýslumanns hafi engu að síður haldið gerðinni áfram og lagt til grundvallar yfirlýsingu lögmanns varnaraðila um að sóknaraðili væri ekki skráð fyrir eignum. Gerðinni hafi þannig verið lokið án árangurs, þrátt fyrir mótmæli sín. Honum hafi verið tjáð, að hann þyrfti ekki að undirrita gerðina, en slík neitun hefði enga þýðingu. Hann hafi því talið ástæðulaust að synja nafnritunar, þar sem bókun fulltrúa sýslumanns hafi verið rétt, svo langt sem hún náði.

Sóknaraðili kveðst byggja á tveimur málsástæðum. Í fyrsta lagi, að undirritun hennar undir umrætt skuldabréf sé fölsuð, en í annan stað á því, að forsendur árangurslausrar fjárnámsgerðar hafi ekki verið fyrir hendi, jafnvel þótt lögmæta aðför hefði mátt gera hjá henni.

Að því er varðar fyrri málsástæðuna byggir sóknaraðili á því, að löngu sé viðurkennt sem grundvallaratriði laga, að fölsuð nafnritun sé ekki skuldbindandi. Öllum megi gera þann óleik að falsa nöfn þeirra og standi fólk varnarlaust fyrir því. Réttarfarsreglur aðfararlaga komi í veg fyrir að fölsun sé unnt að sanna eða afsanna. Það standi varnaraðila nær, eða þeim sem aðfarar krefst, að sanna falsleysi skjals, fremur en sóknaraðila, eða viðkomandi gerðarþola. Því hefði átt að synja um framgang gerðarinnar. Það verði að vera gerðarbeiðendum næg trygging fyrir misbeitingu varnar af þessu tagi, að ósönn skýrsla geti falið í sér hegningarlagabrot og verið liður í skilasvikum. Því standi það og lánveitendum nær en utan að komandi aðilum að gæta þess eftir föngum, að skuldaskjöl séu ófölsuð. Sú afstaða sýslumanns að neita að huga að slíku atriði, þegar gerðarþoli beri það sérstaklega fyrir sig, sé áhyggjuefni. Sóknaraðili vísar í þessu sambandi til Hæstaréttardóms frá 1989, bls. 610.

Sóknaraðili byggir á því, hvað varðar síðari málsástæðuna, að árangurslaus aðför geti haft veigamiklar lögfylgjur. Því sé í aðfararlögun leitast við að tryggja, að skýrsla gerðarþola um eignir eða eignaleysi sé áreiðanleg. Árangurslaus aðfarargerð eyðileggi lánstraust manna og geti þannig valdið þeim tjóni, ef hún eigi ekki við rök að styðjast. Gerðarþolar eigi því allan rétt á að koma fyrir sýslumann og gera grein fyrir eignum sínum eða eignaleysi. Því hafi verið ljóst, að lögmaður sóknaraðila hafi ekki getað gegnt því hlutverki, sem mælt sé fyrir um í 62. gr. aðfararlaga. Skilyrði hafi því ekki verið fyrir því að ljúka gerðinni sem árangurslausri, heldur hefði átt að leita bitastæðari upplýsinga um eignastöðu sóknaraðila í samræmi við ákvæði aðfararlaga. Þeirra upplýsinga hefði verið unnt að afla, ef fyrst hefði verið leitt í ljós, að aðrar varnir sóknaraðila væru haldlausar. Sóknaraðili telur ranga þá skoðun fulltrúa sýslumanns, að gera megi árangurslaust fjárnám á grundvelli þeirra fullyrðingar gerðarbeiðenda, að eignir sé ekki að finna í opinberum skrám.

Málsástæður og lagarök varnaraðila:

Varnaraðili lýsir málavöxtum með sama hætti og að framan er rakið, en til viðbótar því, upplýsir varnaraðili að umrætt skuldabréf hafi Baldur Skaftason gefið út til greiðslu á húsaleiguskuld við Húsnæðisnefnd Reykjavíkurborgar. Áður hafi Baldur gefið út annað skuldabréf í sama tilgangi með sömu ábyrgðarmönnum og vottum.

Greiðslufall hafi orðið á skuldabréfinu og hafi það því verið sent lögmanni til innheimtu. Lögmaður varnaraðila hafi sent aðalskuldara þess greiðsluáskorun, svo og báðum ábyrgðarmönnum. Þar hafi því verið skilmerkilega lýst, að aðfarar yrði krafist, yrði greiðsluáskoruninni ekki sinnt. Það hafi hins vegar engin viðbrögð kallað fram af hálfu aðalskuldara eða ábyrgðarmanna og því hafi verið krafist fjárnáms hjá sóknaraðila. Lögmaður sóknaraðila hafi mætt við aðfarargerðina og mótmælt henni, eins og bókað sé í gerðarbók sýslumanns.

Varnaraðili byggir sýknukröfu sína á því, að ekkert sé fram komið sem sanni eða veki grun um fölsun. Áritun aðalskuldara skuldabréfsins og ábyrgðarmanna þess sé vottuð af tveimur vottum, Ástu Þ. Guðmundsdóttur og Bergi Oliverssyni, lögfræðingi. Sóknaraðili hafi tekið við greiðsluáskorun 6. október árið 2000 og einnig sama dag greiðsluáskorun vegna eldra skuldabréfsins. Þá hafi hún með góðum fyrirvara fengið boðun um mætingu til aðfarargerða hjá sýslumanni. Hún hafi ekki borið við andmælum gegn ábyrgð sinni eða undirritun á skuldabréfið fyrr en við umrædda aðfarargerð. Þar hafi ekkert verið fært fram til sönnunar fyrir þeirri fullyrðingu að nafnritun hennar væri fölsuð og því hafi sýslumanni borið að ljúka aðfarargerðinni án dráttar, sbr. meginreglu aðfararlaga. Gerðin hafi að öllu leyti farið rétt fram. Sóknaraðili geti því ekki krafist ógildingar á þessum grunni.

Sóknaraðili geti heldur ekki krafist ógildingar aðfarargerðarinnar á grundvelli þess, að eignastaða hennar hafi verið betri en upplýst hafi verið við gerðina. Sú staðreynd skapi skilyrði til endurupptöku gerðarinnar, sem varnaraðili hafi þegar farið fram á.

Varnaraðili vísar til meginreglu laga um sönnunarskort til stuðnings sýknukröfu sinni og vísar einni til þeirra meginreglu aðfararlaga, að andmæli fresti ekki aðfarargerð.

Til stuðnings málskostnaðarkröfu sinni vísar varnaraðili til XXI. kafla laga um meðferð einkamála nr. 91/1991.

Forsendur og niðurstaða:

Skuldabréf það, sem lá til grundvallar aðfarargerð nr. 011-2001-04435, sem fram fór hjá sóknaraðila hinn 7. júní sl. að kröfu varnaraðila, er að mati dómsins gild aðfararheimild gagnvart sóknaraðila.  Skuldabréfið fullnægir skilyrðum 7. tl. 1. mgr. 1. gr. aðfararlaga nr. 90/1989 (afl.), sbr. 1. mgr. 3. sömu laga. Í skuldabréfinu er og ákvæði, sem mælir fyrir um það, að aðför megi gera til fullnustu skuldarinnar, án undangengis dóms eða réttarsáttar. Það er vottað tveimur vitundarvottum. Ástæða þess að það lagaskilyrði er sett, að skuldabréf skulu vera vottuð af tveimur vitundarvottum, er m.a. til að koma í veg fyrir fölsun, enda segir í yfirskrift að undirritun vottanna: ,,Vottar að réttri dagsetningu, fjárræði og undirskrifum aðila.” Vottunum er þannig ætlað að tryggja, að undirskriftir á viðkomandi skjal hafi átt sér stað.  Því ber þeim, sem heldur því fram, að eigin nafnritun sé fölsuð, að sanna þá staðhæfingu.

Sóknaraðila var send greiðsluáskorun, sem hún tók sjálf við, eins og áður er lýst, sbr. 1. mgr. 7. gr. afl.

Fulltrúa sýslumanns var því rétt og skylt að kröfu lögmanns varnaraðila að ljúka aðfarargerðinni, sbr. 27. gr. afl. Fullyrðing lögmanns sóknaraðila þess efnis,  að nafnritun umbj. hans væri fölsuð var engum rökum studd. Sóknaraðila hlaut að hafa verið ljóst frá því henni var birt greiðsluáskorun varnaraðila 6. október á síðastliðnu ári, að varnaraðili hafði í höndum umrætt skuldabréf með nafni hennar sem sjálfskuldarábyrgðarmanns. Hún hafði því fengið nægilegt ráðrúm til að gera ráðstafanir til að tryggja sönnur á því, að nafnritun hennar væri fölsuð.

Það sérstaka réttarfarshagræði, sem felst í 7. tl. 1. mgr. 1. gr. afl. væri harla lítils virði og lítil réttarbót, ef fullyrðing um fölsun ein og sér kæmi í veg fyrir að því ákvæði væri beitt.

Ekki þykja því efni til að ógilda umrædda aðfarargerð á grundvelli meintrar fölsunar vegna sönnunarskorts.

Sóknaraðili byggir einnig á því, að sýslumanni hafi borið að fresta aðfarargerðinni, þar sem hún hafi ekki verið viðstödd, þegar hún fór fram og lögmanni hennar, sem mætt hafði fyrir hennar hönd var alls ókunnugt um eignir hennar.

Sóknaraðili vísar til 62. gr. afl. í þessu sambandi.

Greinin hljóðar svo:,,Fjárnámi skal ekki lokið án árangurs, nema gerðarþoli hafi sjálfu verið staddur við gerðina eða másvari hans, eða hann hvorki finnst né neinn, sem málstað hans getur tekið.“  

Ljóst er að lögmaður sóknaraðila var viðstaddur gerðina sem talsmaður umbj. síns. Þegar af þeirri ástæðu verður tilvitnuðu ákvæði ekki beitt, sbr. dóm Hæstaréttar í máli nr. 282/1993.

Þá liggur fyrir, að varnaraðili hefur farið fram á að umdeild aðfarargerð verði endurupptekin, eins og áður er lýst. Sóknaraðili á þess þannig kost að mæta við framhald gerðarinnar og nýta ábendingarrétt sinn og e.t.v. leiða líkur að staðhæfingu sinni um fölsun á nafni hennar á skuldabréfið sem sjálfskuldarábyrgðarmanns.

Með vísan til þess, sem að framan er rakið þykir verða að hafna kröfu sóknaraðila um að ógilt verði með dómi aðfarargerð í máli nr. 011-2001-04435, sem fram fór hinn 7. júní sl. að kröfu Húsnæðisnefndar Reykjavíkur.

Rétt þykir eins og mál þetta er vaxið, að hvor málsaðili beri sinn kostnað af málinu.

Skúli J. Pálmason héraðsdómari kvað upp þennan úrskurð.

Úrskurðarorð:

Hafnað er kröfu sóknaraðila, Ástu Dagbjörtu Baldursdóttur um að ógilt verði með dómi aðfarargerð nr. 011-2001-04435, sem fram fór hjá sóknaraðila hinn 7. júní sl. að kröfu varnaraðila, Húsnæðisnefndar Reykjavíkurborgar, nú Reykjavíkurborgar.

Málskostnaður fellur niður.